Krachtdag na seksueel misbruik

Voor prachtige krachtige mensen, die nog steeds op de benen staan, met een verleden van seksueel misbruik. Een dag om verder in beweging te willen komen. Ook zijn partners of andere naasten welkom. Een dag met sprekers, workshops, muziek, lekkere lunch en vooral ruimte om te ontmoeten met gelijkgestemden. Ook zal Ted Kloosterboer van Stichting Praat weer aanwezig zijn met een mini vuile was manifestatie.

Datum: 22 april 2017
Locatie: Utrecht
Tijd: van 10.30 uur tot 17.00 uur.
Kosten: €39,00 incl. lunch
Groepsgrootte: Max 40
Betalingsvoorwaarden: aanmelding is definitief na betaling
Programma en aanmelding via: http://…www.hannylynch.nl/ agenda/krachtdag-2017-22- april-2017/

Rineke van der Baan verzorgd vanuit Belief en Beleef de workshop: ‘Speel jezelf!’
Wil je liever ‘ja’ of ‘nee’ zeggen? Wil je liever jezelf zijn of eens heel iemand anders? Of ontdek je door uit te proberen wat er bij je past? Kom jij voor jezelf op of help je de ander? Wil je gezien worden of liever verstoppen? Je lijf verbannen of gekoesterd worden? Hou jij je in of laat jij je eens gaan? Wat het ook is, je mag er zijn!
Het bijzondere is hoe ‘spel’ een vrijheid geeft om uit te proberen en tegelijkertijd als spiegel kan werken. Hoe plezier en diepe geraaktheid soms zo dichtbij elkaar kunnen liggen. Geen theater, maar zijn wie je bent. Alles op jouw tijd, op wat jij wilt inbrengen. We zijn er met elkaar en voor elkaar en… we mogen lachen om onszelf. Ik nodig je uit: Ontdek en Speel jezelf!

Rineke van der Baan staat overigens ook vermeld als therapeut op ‘Hulpverlening na seksueel misbruik’

Zoek je, ook na de krachtdag, hulp voor het verwerken van jouw verleden, neem daar dan eens een kijkje voor een therapeut met ervaring op het gebied van seksueel misbruik.

 

Hoera, ik raak de controle kwijt, gastblog Mariël

Ik raak de controle kwijt

Mariel GroenenIn de war en uitgeput lig ik op de bank. Mijn lijf wil niet meer en mijn ogen willen niet open. Slapen lukt niet. Steeds als ik wegzak, is er wel iets waardoor ik mezelf wakker houd, een kriebelhoest, een gedachte of even naar de wc. Er is iets in mijn lijf dat alert wil blijven, dat me wakker houdt. Ik heb dit niet eerder zo duidelijk gevoeld. Alleen bij de therapie, als we lichaamswerk doen, voel ik die alertheid, die spanning in mijn lijf.

Uitgeput

Ik voel dit en denk: “Geen wonder dat ik uitgeput ben”. Al heel mijn leven houd ik mezelf en mijn omgeving stevig onder controle. Mijn hele jeugd heb ik dat nodig om te overleven met alle problemen in het gezin, het zorgen voor de anderen en de incest. Die controle is een deel van mij geworden: “zo ben ik”. Heel, heel langzaam bouw ik die controle af. Mijn man is van de “flexibele planning” en daardoor leer ik flexibeler omgaan met veranderingen, met mijn planning. Hij vindt dat ik er maar mee om moet leren gaan dat omstandigheden kunnen veranderen en daardoor zijn of onze plannen ook. Ik vind dat heel moeilijk want planning geeft mij controle. Hij weigert zich daarin aan te passen aan mijn controlebehoefte. Therapie en trainingen helpen me daarbij ook. Ik leer dat ik niet overal invloed op kan hebben en dat ik sommige dingen moet laten zijn. Maar nu, liggend op de bank, voel ik duidelijk dat het maar een deel van mijn controlemechanisme is, dat ik heb losgelaten.

Mijn lichaam laat zich niet sturen

Tijdens het lichaamswerk, dat onderdeel is van mijn therapie, is steeds de spanning in mijn lichaam enorm voelbaar. De controle die mijn lichaam wil houden over alles wat er gebeurt, is voelbaar. Ik ben niet in staat mijn hoofd te laten rusten in de handen van mijn therapeute. Mijn nek, schouders, willen mee helpen en willen zelf mijn hoofd omhoog houden, dragen. Eerst voelde ik niet eens dat ik het deed. Nu ben ik me er bewuster van. Mijn lichaam laat zich niet sturen door mijn hoofd. Als ik tegen mezelf zeg: “ontspan je maar”, verandert de spanning in mijn lichaam niet. Deze keer heeft mijn lichaam de leiding.

Hoofdpijn, verkoudheid en uitputting

Drie dagen lig ik op de bank en doe ik niets. Flink verkouden en met veel hoofdpijn. Ik voel dat mijn hoofdpijn komt van die controle, van het harde werken om “mijn schouders eronder te zetten”. Het feit dat ik zo moe ben en toch mezelf niet toe sta om in slaap te vallen, confronteert me heel erg met mijn controlemechanisme. Objectief gezien, is er niets waarom ik wakker moet blijven. Ik ben thuis en ik ben veilig. Mijn lichaam denkt daar anders over. Ik praat met mijn lichaam, met mezelf. “Je bent veilig, je hoeft niets te doen, alles is goed.” Steeds opnieuw blijf ik het herhalen, maar het lijkt alsof ik het tegen dovemansoren heb. Alleen met bedtijd, in mijn bed, val ik uiteindelijk in een onrustige slaap.

Controle werkt niet meer

Ik voel mijn controlemechanisme heviger dan ooit te voren. Tegelijkertijd voel ik dat het niet meer werkt. Ik merk in allerlei levenssituaties dat mijn oude manier om ermee om te gaan niet meer werkt. Ik reageer anders – directer – dan ik gewend ben van mezelf en daar schrik ik zelf van. Sommige mensen in mijn omgeving schrikken daar ook van en dit heeft in korte tijd geleid tot een breuk met enkele mensen. Mijn “oude” Mariël wil terug naar hoe het was, want daar was het veilig. “Hou je mond maar, je kunt beter niet opvallen want dan gaat het mis, dan doet een ander je pijn”. Mijn volwassen ik, is trots en wil juist verder. Zij weet dat ze niet terug kan en dat het niet goed is om terug te gaan.

De oude ik versus de nieuwe ik

Maar o, wat is die “oude” Mariël sterk. Ze haalt alle argumenten uit de kast en zaait verwarring. Ik begrijp haar zeker. Ze sleept me soms zo mee. Het is moeilijk om overeind te blijven. Het kost me een berg energie. Ik wil mijn controle kwijt. Ik zoek wanhopig naar houvast. Het zal nog wel een tijdje duren voordat de oude en de nieuwe ik samen verder kunnen.

Jouw verhaal delen op televisie in een documentaire?

Van deze documentairemaker kreeg ik het verzoek om een oproep te plaatsen voor lotgenoten die hun verhaal op de televisie willen delen. Het gaat om jonge mensen (tot 40 jaar) die hun helingsproces al grotendeels gedaan hebben.

Beste lezer,

Bij deze een misschien wat gevoelige maar wel belangrijke vraag. Wij, Productiehuis Zodiak Nederland, zijn op het moment in voorbereiding op een documentaireserie over seksueel misbruik.

In een vierdelige serie willen we iedere keer met iemand die slachtoffer is van seksueel misbruik een reis naar het verleden afleggen. Iedere reis kan per persoon verschillend zijn. Sommige mensen zullen op zoek zijn naar antwoorden, inzichten en/of erkenning  en anderen zullen misschien een andere wens hebben. Het doel hiervan is om het onderwerp meer uit de taboesfeer te kunnen halen en de complexiteit van (herstellen van) seksueel misbruik bespreekbaar te maken.

We zijn op zoek naar mensen tot ongeveer 40 jaar oud (we hebben te maken met een jonge doelgroep) die slachtoffer zijn geweest van seksueel misbruik en hun verhaal vrijblijvend willen vertellen. Zou jij ons willen helpen door je verhaal te delen? Uiteraard ben je tot niets verplicht wanneer je contact op neemt.

Je kan me een e-mail sturen op onderstaand adres waarna we een afspraak kunnen maken om telefonisch contact te hebben. Je mag me ook direct bellen op 035-677 73 95. Dit kan natuurlijk ook als je eerst nog wat meer informatie wil hebben.

Met hartelijke groet,

Walther van den Berg
Walther.vandenberg@zodiaknederland.nl

Hulp vragen moet ik nog leren. Gastblog Ilse

Mijn verhaal is al mooi op weg, mijn blogs worden geplaatst. Als ik ze teruglees, confronteert het mij met mijn gevoelens. Ik voel mij verdrietig, alles voel ik weer opnieuw. Maar mijn doel is belangrijker. Mijn verhaal is op weg naar jullie, mijn lotgenoten, met de hoop om je te vertellen dat er hulp is om te helen. Zodat je moed durft te hebben om hulp te vragen. Ik wil je laten weten: Je bent niet alleen…

Moe tot op het bot

Mijn vermoeidheid wordt steeds erger, mijn energie is tot op de bodem, ik ben moe, ik ben op, ik kan niet meer. Mijn werk waar ik afleiding aan heb en wat tijdens dit proces zo belangrijk voor mij is: ik kan het niet meer. Ik meld mij ziek voor een week.

Ik ben geirriteerd

Thuis kan en wil ik er met niemand over praten, niemand voelt wat ik nu voel, waarom zou ik er een ander mee belasten? Ik ben slecht te pas, helemaal niet gezellig en vrolijk. Mijn humor is ver te zoeken, ik luister niet meer naar muziek, ik kan weinig hebben nu. In alles raak ik snel geirriteerd. Het is net of ik uitstraal dat ik met rust gelaten wil worden, want iedereen laat mij met rust en ze stellen geen vragen. Gelukkig heb ik weer een consult bij Diane, ik kan naar haar toe en ben blij om haar weer te zien.

Hulp vragen moet ik nog leren

“Had mij toch gebeld” zegt ze!
Natuurlijk heb ik daar wel aan gedacht, maar ik durfde het niet. Ik ben bang om afgewezen te worden, ik ben al zo vaak teleurgesteld. Al sinds het seksueel misbruik doe ik alles alleen. Er was immers nooit iemand die mij hielp?

Meer beelden

Er volgt weer een sessie en door haar stem raak ik weer in een lichte rust en krijg ik weer beelden te zien. Mijn vader ligt bovenop mij en doet van alles met mij, ik kan niet weg. Diane zegt: ‘Probeer je vader maar van je af te duwen’

Het lukt mij niet, ik kan het niet,  jij bent mijn vader, ik word niet boos op jou,  jij kunt er niets aan doen, ik ben een deel van jou, ik kan het niet …

Ik voel mij gekwetst, ik wil huilen. De tranen zitten mij hoog, maar ze komen niet. Ik zeg niets meer en blijf stil.

Accepteren

Diane adviseert mij om alle gevoelens die ik nu allemaal opnieuw voel, te accepteren en los te laten. Dat klinkt simpel, maar ik mis wel de bijlage met een gebruiksaanwijzing. Ik kan hier niks mee! Ook krijg ik het advies te gaan wandelen. Dat is niet zo moeilijk en daar kan ik wél wat mee.

Het bos biedt mij een veilige plek

Wij wonen aan een bosrand en hebben een hond, dus ik wandel al vaak. Tijdens het wandelen komen bij mij de tranen en zo ervaar ik mijn verdriet, daar waar niemand het ziet. De natuur om mij heen voelt heel vertrouwd. Het herinnert mij aan vroeger. Als kind liep ik zo, via de achtertuin, het bos in. Ik heb er vaak in gespeeld en ben er vaak naar toe gevlucht. Verstopt voor de buitenwereld en op de vlucht voor mijn vader. De ruimte tussen de bomen, de vrijheid en stilte die ik er bij voe,l geeft me een veilig gevoel. Niemand kan mij daar vinden en pijn doen. De bescherming die het mij toen gaf, waarin ik kon leven met en in mijn fantasie, vroeger heeft het me geholpen te overleven. Nu is het een gebied dat mij helpt te helen. Een stil gebied.

Spontane herbeleving

In de kledingwinkel ben ik Mariel opeens kwijt! Ik word bang en krijg het benauwd, ik raak in paniek. Tranen springen mij in mijn ogen, ik voel steken in mijn lijf. Snel loop ik de winkel uit en probeer rustig te worden. Wat overkomt mij nu weer?

Ik durf hulp te vragen!

‘Zal ik Diane bellen’, denk ik. Ik weet nu dat zij dat niet erg vindt, dus ik doe het gewoon. Gelukkig is ze er en ik kan de volgende dag al bij haar terecht. Het is net of ze op mijn telefoontje zat te wachten en ze had ook nog een plekje vrij voor mij. Ik ga naar haar toe en vertrouw haar helemaal, ze laat mij weer beelden zien:

Mijn vader ligt bovenop mij en drukt met zijn hand mijn keel dicht. Ik krijg het benauwd. Ik wil schreeuwen, maar er komt geen geluid uit. Hij doet mij pijn.

Nu word ik boos en voel ik mij sterk. In gedachten duw ik hem van mij af. In gedachten schreeuw ik: ‘Je mag dit niet met mij doen, je bent mijn vader! Ik wil dit niet, je moet ermee stoppen! Ik wil je nooit meer zien, je doet mij heel veel pijn.’

Alle gevoelens van angst, boosheid, verdriet en pijn… Samen met mijn therapeute gooi ik die gevoelens weg in het vuur. Ik wil verlost zijn van die nare gevoelens en openstaan voor mooie, nieuwe gevoelens.

Ik kan weer even verder

De sessie is voorbij. Ik kan niet meer, mijn lijf wil niet meer. Ik ben moe en uitgeblust. Verdriet, pijn, ik voel van alles. Ik laat geen traan zien, ik krijg er geen woord uit. Diane straalt mij energie in met haar handen. Van afstand want, raak mij op dit moment niet onverwachts aan! Zij voelt dit en houdt rekening met mij. Ik voel de energie, ik voel het gewoon door mijn lijf heen stromen. Ik kan weer even verder ..…

Trots dat ik dit durf te schrijven

Verder met mijn verhaal, mijn verhaal wat gelezen moet worden. Ik ben verdrietig omdat het over mijzelf gaat, maar tegelijk ook trots dat ik de moed heb om aan dit proces te zijn begonnen. Trots dat ik mijn gevoelens vanuit mijn hart kan schrijven, trots op Diane dat zij mij wil helpen in dit hele proces, mijn verhaal is nog lang niet af …