Stem van mijn vader, Gastblog Ilse

Jeetje, ik schrik als ik mijn laatst geschreven blog lees. Heb ik dat geschreven? Ben ik dat zelf? Helaas… dit ben ik, dit zijn mijn gevoelens, het is mijn waarheid. Ik word weer op de feiten gedrukt en het maakt mij verdrietig. Mijn verhaal komt recht uit mijn hart…

Voor mij geen vakantie

Mensen in mijn omgeving zijn nu druk bezig met het regelen van de zomervakantie. Ze zijn vrolijk en hebben er zin in. Ik hoor niet bij hen, want ik ben niet vrolijk. Ik heb geen plannen voor de zomervakantie. Mijn vermoeidheid heeft de overhand.

Geen nieuwe beelden alsjeblieft

Mijn therapeute Diane laat mij gelukkig niet in de steek, zij kan mij weer energie instralen. Zonder het mij te vragen raakt ze mij deze keer aan. Ik vertrouw haar inmiddels en het maakt mij nu niks meer uit. Ik ben zo moe dat ik alles prima vind nu. Met haar handen maakt ze een soort van “cocon” om mij heen. Het is een bescherming voor mijn ziel. Mijn ziel die verwond is en die niet meer gekwetst mag worden. Ik voel de energie weer door mij heen stromen. Dit keer nodigen we geen nieuwe beelden uit. Voorlopig heb ik al genoeg gezien.

Stem van mijn vader

Midden in de nacht schrik ik wakker. Iemand praat tegen mij. Het is mijn vader. Mijn vader, die al overleden is, praat tegen mij! Hij is boos op mij. Ik hoor zijn stem:

“Je hebt ons geheim verteld. Je bent een verrader. Niemand zal jou geloven. Iedereen zal je in de steek laten. In alles zul je alleen staan. Het is allemaal jouw schuld”

Ik ben bang en krimp ineen onder de dekens. Ik voel me eenzaam. Het geheim mag ik aan niemand vertellen. De nacht duurt een eeuwigheid. Ik pak mijn laptop en schrijf alles van mij af… Schrijven is mijn reddingsboei, ik klamp me er aan vast!

Trillen van angst

De volgende dag voel ik mij onrustig. Ik voel dat er weer iets gaat gebeuren, ik voel het in mijn lijf. Misschien komt het door mijn vermoeidheid, misschien is het mijn angst… Mijn lichaam begint heftig te trillen, als een aardbeving in mijn lijf. Ik huil en ik weet niet wat ik moet doen. Ik voel mij schuldig.

“Waarom praat hij tegen mij? Waarom kwelt hij mij nog steeds? Ben ik nog niet genoeg gestraft? Heb ik hem zoveel verdriet gedaan en teleurgesteld? ”

Mijn angst is groot, want het trillen wil maar niet stoppen. Ik waag het om Diane om hulp te vragen. Ik vertel haar waarom ik haar nodig heb. Op haar advies haal ik rustgevende druppels bij de reformwinkel.

Even weg van alles

Ik heb een paar dagen vrij en we gaan er met z’n tweeën tussenuit. Heerlijk rust, niks hoeven te doen. Lekker wandelen en proberen te genieten van alles om mij heen. Alle ellende even kunnen vergeten… Op vakantie in de hoop dat ik vrolijk kan zijn en niet steeds aan het misbruik hoef te denken. Ik verheug mij erop…

Ik krijg geen rust

De rust blijkt van korte duur. Mijn vader reist met ons mee. Ik krijg zijn stem niet uit mijn hoofd. Hij praat steeds tegen mij en dat maakt mij bang. Ik neem de druppels om rustig te blijven. Ik probeer gezellig te zijn, maar het kost mij bakken energie. De vakantie waar ik mij op heb verheugd, valt in duigen. Er reisde er één teveel mee. Ik wil graag naar huis…

Thuiskomen

Terug in mijn vertrouwde omgeving ga ik wandelen, alleen in het bos. Daar voel ik mij veilig. Ik schrijf, slaap nauwelijks en heb weinig energie. Mijn lichaam doet pijn, ik ben verdrietig en ik voel me eenzaam. Overdag ga ik naar mijn werk, oververmoeid, maar stoppen en me ziek melden komt niet in me op. Ik volg het tempo van alles niet meer…

Te veel bagage

Ik heb teveel bagage. Mijn vader reist met me mee en dat weegt te zwaar om verder te kunnen reizen. Ik wil hem niet meenemen op mijn reis. Zijn aanwezigheid voelt als een steen in mijn maag. Ik moet dit oplossen voor ik door kan gaan, op reis naar heling. Dit deel van mijn bagage moet ik zien kwijt te raken. Ik maak een afspraak voor een volgend consult…

Slachtoffers van de procedures

Lotgenotendag in Tiel

Dominique benaderde mij met de vraag of ik aandacht wilde vragen voor de lotgenotendag die zij organiseert. Een dag voor en door slachtoffers. Lotgenoten die slachtoffer zijn van de procedures van de overheid. Daarbij gaat het niet alleen om de lotgenoten die deze procedure gevolgd hebben, maar ook degenen die juist buiten deze commissies en regelingen vallen. Onderstaande tekst is een oproep van Dominique om naar de lotgenotendag in Tiel te komen.

Slachtoffer van de procedures

Van heel veel slachtoffers, gedupeerden, lotgenoten, ervaringsdeskundigen seksueel misbruik, horen, lezen en zien we de onvrede die is ontstaan nadat de onderzoeken vanuit de overheid zijn gestart. De onvrede, boosheid verdriet maar voornamelijk de teleurstelling, waar wij mee te maken hebben (gehad), is gegroeid naarmate de tijd maar ook de regelingen voorbij zijn gegaan en niet iedereen heeft iemand om zich heen die een ondersteuning kan geven.

Lotgenoten onderling weten als geen ander wat wij hebben meegemaakt, ook in de afgelopen jaren nadat wij moedig genoeg waren om daarover te praten hebben we ondervonden hoe moeizaam het kan zijn om deze waarheid op tafel te krijgen en te houden. Wij onderling weten wat we hebben moeten doorstaan en wat we nog steeds doorstaan en Wij hebben de behoefte om daar over te praten met mensen die niet eerst vragen om bewijs maar eerst vragen hoe gaat het nu met je, hoe ga jij er mee om?

29 april, de dag van de lotgenotenbijeenkomst in Tiel

We vragen een bijdrage van €10,- per persoon. Voor dit bedrag krijgt u koffie / thee, iets lekkers en tussen de middag is er een lunch met versgemaakte soep en broodjes. Op het eigen afgesloten terrein is er voldoende gratis parkeergelegenheid en er zullen buiten het personeel en de lotgenoten / gedupeerden / slachtoffers seksueel misbruik verder geen andere mensen aanwezig zijn.
Wilt u aanwezig zijn bij deze bijeenkomst lotgenoten seksueel misbruik / mishandeling
Voor aanmelding of voor meer informatie kan u contact opnemen met;
Dominique; Telefoonnummer; 06 5388 0100
Email: an-niem@live.nl of Facebook: https://www.facebook.com/dominique.melimelo

Wilskracht, Gastblog Ilse

Mijn vorige blogs lees ik terug, ik voel mij weer verdrietig. Het verdriet om het seksueel misbruik loopt als een rode draad door mijn proces van helen heen. Het verdriet dat ik niet kan omschrijven en waar ik steeds op vastloop. Ik besef dat ik er zelf nog lang niet ben. Het heeft een impact op mijn leven ik kan het niet zomaar even in één keer een plek geven. Mijn proces van helen doorsta ik met ups en downs en dankzij mijn wilskracht.

Als ik iemand een berichtje stuur via Facebook of WhatsApp ,dan eindig ik het met een icoontje van een ballon. Het is een soort handtekening van mij, ik wil vandaag graag mee met deze ballon, mee de lucht in vliegen, weg van alles en iedereen…

Vandaag vliegt mijn verhaal als een ballon. Een ballon die niet met de stroom mee kan vliegen, want de lucht loopt er langzaam uit, de kracht is eruit…

Ik ben in nood!

Het verdriet dat ik niet meer kan omschrijven, een eenzaam gevoel. Ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan. De kinderen op mijn werk slepen mij er doorheen, ze vertrouwen mij, ze voelen alles van mij, ik hoor bij hen. Ik krijg meer knuffels, tekeningen met hartjes. Ik ben één van hen. Ze voelen mijn verdriet, maar vragen mij niets… Ik wandel nu vaak met de hond, mijn hond waar ik alles tegen kan vertellen, die mij begrijpt en die mijn tranen ziet.

Boosheid en onmacht

De hele dag denk ik aan het misbruik. Ik ben boos op iedereen, boos op mijn vader, boos op mijn moeder, maar ook vooral boos op mijzelf. Ik doe dit immers allemaal mijzelf aan, ik laat al die nare gevoelens toe. Was ik maar nooit aan dit proces begonnen, ik wil dit niet meer. Ik kan deze gevoelens niet accepteren en loslaten. Ik doe alles alleen, niemand mijn verdriet zien. Waarom heeft mijn vader mij misbruikt?
Ik voel mij moe, ik heb geen energie meer, ik wil Diane, mijn therapeut, om hulp vragen maar iets houdt mij weer tegen.

Ik geef het op

Het duurt mij allemaal te lang, al deze nare gevoelens wil ik niet meer, ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn vrolijke lach is verdwenen, ik voel mij depressief. Had ik het geheim maar nooit geweten. Ik wil rust, niets meer voelen, ik verlang er naar, afgelopen, einde…

De lucht is uit mijn ballon, in mijn verhaal zit geen kracht meer, mijn verhaal stopt…

 

De kracht van mijn wil

Ik voel het naar boven komen. De kracht van mijn wil! Mijn wil heeft mij al zover gebracht,, mijn wil geeft het nu ook niet op. Ik ben trots op mijn sterke wil. Die heeft mijn vader mij niet af kunnen nemen. Mijn wilskracht heb ik op dit moment zo hard nodig.

Ik blaas mijn ballon weer kracht in. Ik gebruik de kracht om mijn gevoel weer te kunnen beschrijven. Langzaam stijgt de ballon weer.

 

De kracht om hulp te vragen

Mijn wil heeft nog de kracht om mijn vingers over de letters te sturen. Mijn gevoel van nood en mijn vraag om hulp stuur ik naar Diane. Het is net alsof ze er op zit te wachten want ik krijg gelijk een bericht terug. Ze is echt een engel! Haar bericht begint met’’ lieve Ilse’’, ze weet niet dat deze zin op dit moment zoveel voor mij betekent. Ik huil en lees haar bericht,

Lieve Ilse,

Je bent heel krachtig, je zult geduld moeten hebben. Het komt allemaal wel goed. Wil jij in de slachtofferrol blijven?

Een hernieuwde kracht

Een slachtofferrol, nooit, ik laat mij niet kennen, ik wil vooral niet zielig zijn. Mijn kleine stukje wilskracht komt nu in verzet. Niemand mag mijn tranen en verdriet immers zien. Ik hoor de stem van mijn innerlijke ik, ze praat tegen mij en zegt “kom op Ilse, je kunt het, je bent een survivor, erger als wat je allemaal al hebt beleefd kan het niet zijn, je bent aan dit proces begonnen, je maakt het ook af!”

Ik besef wat de bedoeling is van mijn proces

Wat ben ik blij met Diane, ze weet op het juiste moment de juiste woorden te sturen. Zij voelt wat ik ook voel. Zij weet hoe ik mijn proces moet doorstaan, zij laat mij gewoon alles weer opnieuw voelen. Het gevoel van misbruik, waar ik mij op dat moment voor heb afgesloten, ik voel het en zal het allemaal letterlijk weer gaan voelen. Dat is de bedoeling van mijn proces van helen, zo kan ik genezen, ik heb het nu allemaal door. Ik ben blij en huil tegelijk…

Mijn ziel en ik gaan op reis, op reis naar het voelen van mijn kracht, de kracht en lucht in mijn ballon om te kunnen vliegen. Mijn ballon vliegt weer, mijn verhaal verteld weer verder, flying high…

Doodsangst, Gastblog Jessica

Onvermijdbare pijn

donker roze bloesem, foto van Agnes van der GraafHij wacht af en houdt zich dood, hopend op een onoplettend moment waarin hij kan ontsnappen. Terug de zee in, waar hij hoort. Hij heeft al geprobeerd om, staand op zijn soortgenoten, uit de emmer te klimmen. Maar de rand is te hoog en toen hij er bijna was werd hij teruggeduwd. Naast hem begint het water te koken, hij hoort het steeds harder en feller borrelen. Daarna gaat het snel. Met een zachte plons verdwijnt hij in de pan. Zodra hij de hitte voelt probeert hij weg te komen, maar iets duwt hem hardhandig onder water. Er is geen ontkomen aan, levend kokend vindt hij zijn dood.

Vakantie

Op een paar meter afstand van die pan sta ik. Toen 15 jaar en met mijn ouders en zus op vakantie. Ik heb nog nooit zulke grote krabben gezien en sta nu toe te kijken hoe ze een pijnlijke dood sterven. Ik wil het niet langer aanzien, maar durf er ook niets tegen te doen. Dus vlucht ik het vakantieappartement in. Terwijl ze beneden staan te lachen rond de stervende krabben, probeer ik in een boek te verdwijnen.

Misbruik

Ik staar naar de letters, maar de woorden vormen geen zinnen. De ruimte om me heen leidt me af. Ik zit op een bed in de kamer waar mijn zus en ik deze vakantie slapen. Het bed waarin haar starende blikken veranderen in verlangende aanrakingen, waarin ik versteen en niets meer durf te doen. De lakens voelen vies, de dekens te zwaar en het kussen besmet.

In mijn hoofd

Diezelfde avond weer. Terwijl ik niets durf te doen, denk ik aan de krabben. Als dit is hoe ze aan hun einde komen, dan eet ik nooit meer krab. Ze kunnen niet schreeuwen, maar het was alsof ik ze dat in mijn hoofd wel hoorden doen. Ik hoor een deur dichtslaan en met een schok kom ik weer in het heden terecht. Ik lig nog steeds op bed en haar geur hangt in mijn neus, maar mijn zus is weg. “Papa en mama hoeven dit niet te weten” hoor ik mijn hoofd, maar ik weet niet meer of het haar woorden of mijn gedachten zijn. De angst versteend me nog steeds en een eenzaam gevoel dringt zich aan me op. Moet ik het misschien toch aan ze vertellen?

Doorleven

Als ik later die avond in bed lig en mijn zus slaapt, besluit ik dat het beter is om mijn mond te houden. Ik ben te bang voor de gevolgen die het kan hebben als ik het wel aan iemand vertel. Mijn gedachten dwalen weer af naar de krabben. Ik zie nog voor me hoe een enkeling probeerde te ontkomen, maar genadeloos werd teruggeduwd. Bij elke beweging van mijn slapende zus verstar ik. De krab probeerde tenminste nog te ontsnappen, maar hij is dood. Ik moet doorleven, of ik het nu wil of niet.