Stem van mijn vader, Gastblog Ilse

Jeetje, ik schrik als ik mijn laatst geschreven blog lees. Heb ik dat geschreven? Ben ik dat zelf? Helaas… dit ben ik, dit zijn mijn gevoelens, het is mijn waarheid. Ik word weer op de feiten gedrukt en het maakt mij verdrietig. Mijn verhaal komt recht uit mijn hart…

Voor mij geen vakantie

Mensen in mijn omgeving zijn nu druk bezig met het regelen van de zomervakantie. Ze zijn vrolijk en hebben er zin in. Ik hoor niet bij hen, want ik ben niet vrolijk. Ik heb geen plannen voor de zomervakantie. Mijn vermoeidheid heeft de overhand.

Geen nieuwe beelden alsjeblieft

Mijn therapeute Diane laat mij gelukkig niet in de steek, zij kan mij weer energie instralen. Zonder het mij te vragen raakt ze mij deze keer aan. Ik vertrouw haar inmiddels en het maakt mij nu niks meer uit. Ik ben zo moe dat ik alles prima vind nu. Met haar handen maakt ze een soort van “cocon” om mij heen. Het is een bescherming voor mijn ziel. Mijn ziel die verwond is en die niet meer gekwetst mag worden. Ik voel de energie weer door mij heen stromen. Dit keer nodigen we geen nieuwe beelden uit. Voorlopig heb ik al genoeg gezien.

Stem van mijn vader

Midden in de nacht schrik ik wakker. Iemand praat tegen mij. Het is mijn vader. Mijn vader, die al overleden is, praat tegen mij! Hij is boos op mij. Ik hoor zijn stem:

“Je hebt ons geheim verteld. Je bent een verrader. Niemand zal jou geloven. Iedereen zal je in de steek laten. In alles zul je alleen staan. Het is allemaal jouw schuld”

Ik ben bang en krimp ineen onder de dekens. Ik voel me eenzaam. Het geheim mag ik aan niemand vertellen. De nacht duurt een eeuwigheid. Ik pak mijn laptop en schrijf alles van mij af… Schrijven is mijn reddingsboei, ik klamp me er aan vast!

Trillen van angst

De volgende dag voel ik mij onrustig. Ik voel dat er weer iets gaat gebeuren, ik voel het in mijn lijf. Misschien komt het door mijn vermoeidheid, misschien is het mijn angst… Mijn lichaam begint heftig te trillen, als een aardbeving in mijn lijf. Ik huil en ik weet niet wat ik moet doen. Ik voel mij schuldig.

“Waarom praat hij tegen mij? Waarom kwelt hij mij nog steeds? Ben ik nog niet genoeg gestraft? Heb ik hem zoveel verdriet gedaan en teleurgesteld? ”

Mijn angst is groot, want het trillen wil maar niet stoppen. Ik waag het om Diane om hulp te vragen. Ik vertel haar waarom ik haar nodig heb. Op haar advies haal ik rustgevende druppels bij de reformwinkel.

Even weg van alles

Ik heb een paar dagen vrij en we gaan er met z’n tweeën tussenuit. Heerlijk rust, niks hoeven te doen. Lekker wandelen en proberen te genieten van alles om mij heen. Alle ellende even kunnen vergeten… Op vakantie in de hoop dat ik vrolijk kan zijn en niet steeds aan het misbruik hoef te denken. Ik verheug mij erop…

Ik krijg geen rust

De rust blijkt van korte duur. Mijn vader reist met ons mee. Ik krijg zijn stem niet uit mijn hoofd. Hij praat steeds tegen mij en dat maakt mij bang. Ik neem de druppels om rustig te blijven. Ik probeer gezellig te zijn, maar het kost mij bakken energie. De vakantie waar ik mij op heb verheugd, valt in duigen. Er reisde er één teveel mee. Ik wil graag naar huis…

Thuiskomen

Terug in mijn vertrouwde omgeving ga ik wandelen, alleen in het bos. Daar voel ik mij veilig. Ik schrijf, slaap nauwelijks en heb weinig energie. Mijn lichaam doet pijn, ik ben verdrietig en ik voel me eenzaam. Overdag ga ik naar mijn werk, oververmoeid, maar stoppen en me ziek melden komt niet in me op. Ik volg het tempo van alles niet meer…

Te veel bagage

Ik heb teveel bagage. Mijn vader reist met me mee en dat weegt te zwaar om verder te kunnen reizen. Ik wil hem niet meenemen op mijn reis. Zijn aanwezigheid voelt als een steen in mijn maag. Ik moet dit oplossen voor ik door kan gaan, op reis naar heling. Dit deel van mijn bagage moet ik zien kwijt te raken. Ik maak een afspraak voor een volgend consult…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.