De reden waarom ik mijn boek heb geschreven

Een boek schrijf je met een doelHet boek: 'Helen van seksueel misbruik. Het trauma voorbij'

Een boek schrijven doe je niet zomaar, daar heb je een bedoeling mee. Het doel van mijn boek is om mensen te raken en hen hoop de geven. De hoop dat je echt kunt helen van seksueel misbruik. Dat je geen levenslang hebt.

Een boek stuur je de wereld in en dan hoop je dat het boek ontvangen wordt zoals je het bedoeld hebt. Dat het mensen raakt en dat mensen er iets aan hebben. Over de meeste boeken hoor je dat niet terug. Daarom is een brief als deze goud waard. Dit is de echte reden waarom ik mijn boek ‘Helen van seksueel misbruik. Het trauma voorbij’ heb geschreven:

 

‘Beste Ivonne, 

Ik zou je nog terug mailen. Het heeft een tijdje geduurd, vakantie en zo en ook heb ik veel nagedacht. Maar vooral positief!
Ik heb echt van je boek geleerd. Het idee dat je levenslang slachtoffer zou zijn van misbruik was bij mij ook aanwezig, maar daar ben ik vanaf. In heel veel boeken en artikelen lees je dit juist wel, dat je levenslang hebt. Ook mensen die misbruikt zijn zeggen dit vaak. Als je daarin gelooft, ben je inderdaad altijd en eeuwig slachtoffer en kom je niet verder. Ik vind de boodschap in deze boeken dan ook niet goed. Dankzij jou boek ben ik tot inzicht gekomen dat je inderdaad niet altijd en eeuwig het slachtoffer hoeft te zijn. En als ik het soms moeilijk vind om te geloven – slechte bui, humeurig, depressief – denk ik dat ik mijn ‘straf’ wel lang genoeg heeft geduurd en dat ik nu gewoon verder mag leven.

 
Als ik dit nu zo teruglees, dan denk ik bij mezelf, hoe is het mogelijk dat ik dit niet eerder gedacht, gevoeld heb? Het klinkt zo logisch eigenlijk. Iemand heeft iets verkeerds gedaan met mij, daar heb ik een hele tijd mee rondgelopen. Ik voelde me schuldig en schaamde mij enorm. Pas toen ik begon te praten, ben ik langzamerhand weer gaan groeien. En nu ben ik op een punt gekomen dat ik er eigenlijk gewoon mag zijn. Dat ik mag genieten van het leven! Als je jezelf slachtoffer voelt dan kun je helemaal niet genieten van het leven, want dat laat je gevoelsmatig niet toe. En daardoor zul je nooit genezen. 
 
Nu ik slachtoffer-af ben, kan ik nog meer genieten van het leven en kan ik nog meer helen. Het komt helemaal goed met mij! 
 
Dank je, lieve Ivonne, voor het schrijven van je boek. Je hebt mij in elk geval al een heel veel beter leven gegeven. Ik weet zeker dat dit ook bij anderen zal gebeuren. Veel succes met de verkoop van je boek en je coaching. 
 
Lieve groet,
 
Saskia’

Top 10 regels voor hulpverleners bij seksueel misbruik

Vertaald van een Amerikaanse website: Een helder verzoek van een overlever van seksueel misbruik aan de hulpverlening:

‘Als je mij wilt helpen, houdt hier dan rekening mee:
1. Heb geduld met me terwijl ik uitvogel of ik je durf te vertrouwen.
2. Laat mij je mijn verhaal vertellen. Het hele verhaal. Op mijn eigen manier.
3. Accepteer dat wat ik ook gedaan heb, ik mijn best heb gedaan. Ik heb gedaan wat mij indertijd het beste leek.
4. Ik ben niet een statistiek. Ik ben deze persoon, uniek en bijzonder.
5. Oordeel niet over mij. Ik ben niet goed of slecht, ik ben wie ik ben en dat is alles wat ik kan zijn.
6. Ga er niet van uit dat je het beter weet dan ik. Jij weet alleen wat ik jou vertel over mij. Dat is maar een deel van wie ik ben.
7. Denk nooit dat je weet wat ik moet doen. Dat weet je niet. Ik mag in de war zijn, maar ik ben nog steeds de expert van mijn eigen leven.
8. Belast me niet met jouw verwachtingen, ik heb genoeg moeite om met die van mij om te gaan.
9. Luister naar mijn gevoelens, niet slechts mijn woorden en accepteer ze allemaal. Als jij dat niet kunt, hoe zou ik het dan ooit moeten leren?
10. Red mij niet. Dat kan ik zelf wel. Ik was slim genoeg om hulp te zoeken, toch?’

Anoniem

Minor huiselijk geweld gaat ‘Helen van seksueel misbruik’ gebruiken

Minor huiselijk (en/of seksueel) geweld.

In de meeste HBO opleidingen zit in de huidige structuur een minor huiselijk geweld or seksueel geweld, of huiselijk seksueel geweld, de titel van de minor verschilt nog wel eens. Bij de Hogeschool Arnhem-Nijmegen, de HAN, waar ik vroeger gestudeerd heb, heet de minor huiselijk geweld en binnenkort mag ik daar mijn eerste gastles geven over ‘Helen van seksueel misbruik. Het trauma voorbij’. Een geweldige kans, vind ik zelf, want de mensen die deze verdiepingsminor volgen zijn voor het overgrote deel de hulpverleners van de toekomst. Dit zijn de mensen die straks mensen zoals ik tegenkomen in hun dagelijks werk en daar adequaat op moeten gaan reageren. Het lijkt me bijzonder zinvol om hen in elk geval mee te geven dat je seksueel misbruik kunt verwerken. Dat je een goed leven kunt opbouwen na seksueel misbruik, zodat ze mensen niet de boodschap ‘Jij hebt levenslang’ mee zullen geven.

Wat zijn nou belangrijke punten om mee te geven aan de hulpverleners van de toekomst? Natuurlijk is preventie en signalering belangrijk, maar hoe ga je om met volwassen overlevers van seksueel geweld en misbruik? Wat zijn de aandachtspunten waar ik hulpverleners van bewust wil maken?

Regie en zelfbeschikking

Dat lijkt me in elk geval het eerste. Mensen die misbruikt zijn in hun vroege jeugd zijn vaak de regie over hun leven kwijt en komen bij jou voor hulp. Het is van groot belang dat die hulp bestaat uit het hervinden van de regie voor hun eigen leven. Maar al te vaak wil een hulpverlener ‘redden’ en maar al te vaak doet het slachtoffer van seksueel misbruik daar een appèl op. Vanuit het slachtoffer gezien helemaal begrijpelijk: je hebt de regie soms nog nooit gehad, je bent niet anders gewend. Maar als hulpverlener is het van cruciaal belang dat je niet in die valkuil loopt, want daarmee bevestig je het slachtofferschap van de ander. Dan wordt het wellicht echt levenslang.

Zie de ander als volwassene

In het verlengde van het voorgaande. Ik ben nog nooit een stap verder gekomen in het ontwikkelen van volwassen, zelf verantwoordelijk gedrag doordat iemand me als een kind behandelde. Ik heb niet iemand nodig die voor mij de troostende, warme moederrol gaat vervullen en ook niet iemand die het gezag over mij gaat voeren. Integendeel van alle vormen van gezag werd ik opstandig en dwars. Een aai over mijn bol is het laatste waar ik op zit te wachten. Ik heb geen moeder nodig, wat ik nodig heb is het besef dat ik verder moet ondanks het feit dat mijn moeder er niet voor het mij was, mij niet kon beschermen. Als ik me dat realiseer kan ik pas in mijn volwassen leven, op een volwassen level zoeken naar warmte en liefdevolle aandacht.

Laat de ander zijn/haar emotie

Een cliënt die bij je komt die vertelt over het seksueel misbruik dat hem of haar is overkomen, heeft niets aan jouw boosheid, verdriet of wat dan ook. Natuurlijk is dit niet een verbod op medemenselijkheid, maar wees voorzichtig. Ik heb hulpverleners meegemaakt en van klanten verhalen gehoord over hulpverleners en omstanders die hun eigen boosheid leidend maakten. Binnen de kortste tijd zaten die bij de politie aangifte te doen of erger, hadden de dader geconfronteerd en in één geval was de hulpverlener zelfs fysiek geworden met de dader. Allemaal menselijke, begrijpelijke reacties, maar zij vergaten daarbij het belang van hun klant.

Als je met dit soort problemen te maken krijgt in de praktijk: zorg dat je back up hebt. Supervisie en intervisie zijn niet leuke opleidings-extraatjes: ze zijn broodnodig in de praktijk. Collega’s om mee te sparren, om je eigen gedrag bij te checken, klopt het wat ik hier doe? Mensen waarbij jij je veilig genoeg voelt om ook de dingen die je verkeerd hebt gedaan te bespreken. Heb je ze niet in je directe omgeving? Ga er naar op zoek! Vorm ook een intervisiegroepje buiten het werk om, want binnen één organisatie heb je soms allemaal dezelfde blinde vlek. Fouten maken is menselijk en ze toegeven is een hele kunst. Zelfs ze toegeven aan de klant toe kan een wonderlijk effectieve manier zijn om de klant impliciet ook toestemming te geven om met zijn of haar falen te komen. Daarvan wordt je een betere hulpverlener. Heb je een intervisievraag over seksueel misbruik? Je mag mij ook mailen. Als online coach kan ik je hierbij zeker helpen.

Je eigen trauma’s opruimen

Een beetje hulpverlener heeft zijn eigen trauma’s verwerkt of in elk geval zodanig doorgewerkt dat ze niet meer in de weg staan van goede hulpverlening. Natuurlijk kun je geraakt worden in iets ouds, de gekste dingen kunnen je triggeren en als je werkt met mensen die als kind gekwetst zijn kan dat jou op gevoelige plekken raken. Zorg dat je hulp achter de hand hebt, zéker als je zelf seksueel misbruikt bent als kind. Niemand heeft er iets aan als jij vanuit dat stuk van jezelf de ander probeert te helpen. Terwijl als je het opruimt, als je door je trauma’s heen werkt, je belangrijke ervaringen over het helen te delen hebt. Dan wordt je een extra goede hulpverlener.

Zoveel te leren over helen van seksueel misbruik

Ik kan geloof ik wel twee modules vullen met alles wat ik de hulpverleners van de toekomst mee zou willen geven.

  • Laat je eigen aannames en (geloofs) overtuigingen thuis.
  • Wees nieuwsgierig.
  • Vraag door, ook als je denkt te weten waar het over gaat (leren praten over dingen die moeilijk zijn, is van vitaal belang).
  • Leer vragen stellen over de seksuele beleving van de ander.
  • Leer je eigen oordeel opschorten, het heeft geen plaats in de hulpverlening aan de ander.
  • Leer jezelf en je eigen reacties op traumatische dingen goed kennen én bespreekbaar te maken.
  • Luister naar wat de ander zegt en ook naar wat de ander juist niet zegt.

Gelukkig ben ik niet de enige die lessen over dit onderwerp zal geven. Ik hoop dat het voor de studenten door mijn bijdrage echt gaat leven, dat ze een beetje beter voorbereid zijn op de praktijk door mijn bijdrage aan de minor seksueel/huiselijk geweld.

 

De verkering met de misbruiker verbreken

Loskomen van seksueel misbruik

Het is uit!
Als je als puber een verkering verbreekt is dat vaak een pijnlijke ervaring. Je hebt verdriet, zelfs als je zelf de verkering verbroken hebt. Het klinkt misschien raar maar bij seksueel misbruik heb je ook een soort ‘verkering’ met de misbruiker. Hoezeer je het ook niet wilt, je hebt samen dingen meegemaakt, belangrijke levensgebeurtenissen: je eerste zoen, je eerste keer seks. Ongewenst en ongewild schept dat een band. Het verbreken van die band is onderdeel van het helen van seksueel misbruik.

Als je gaat helen van seksueel misbruik is het zaak dat je eens goed gaat kijken naar welke band je nu nog hebt met de misbruiker. Als het om incest gaat heb je naast de misbruikrelatie ook nog een familieband. Dan kom je er bijna niet onderuit om beslissingen te nemen over hoe en óf je met diegene nog contact wilt hebben. Ook als het iemand buiten de familie betreft speelt dat. Maar naast dat je dus moet kiezen wat je eventueel nog met de persoon wilt, moet je ook de banden die in je hoofd en hart zitten verbreken.

Ik merkte toen ik een jaar of 40 was dat de misbruiker nog steeds de belangrijkste man in mijn leven was. Ondanks het feit dat ik hem 10 jaar niet gezien had. Zijn ideeën over mannen, relaties, seks, de dingen die hij mij had ingefluisterd over hoe die dingen in elkaar zitten, leefden nog steeds in mijn hoofd. Ik had daar zelfs zijn stem nog bij, in mijn hoofd, als een soort dagelijks commentaar. Een constante herinnering. In drie stappen heb ik toen met hulp van een therapeut mijn ‘verkering’ met hem verbroken.

Stap 1: Mijn gedachten zijn van mij

‘Die gedanken sind frei, wer kann sie erraten’
Een Duits liedje dat ik in die tijd hoorde. De gedachten zijn vrij. Zo voelde dat helemaal niet. Ik voelde me alsof mijn gedachten met enige dwang in mij opkwamen. Met zijn beeld en stem erbij. Het eerste wat ik daarmee heb gedaan is heel bewust de gedachten van mij maken. Ik nam de macht terug over mijn eigen gedachten. Hij heeft ze ooit bij mij ingeprent maar nu zijn ze van mij. Dat voelde al een stuk beter.

Stap 2: Ik hoef ze niet meer te geloven

Mijn gedachten zijn van mij en als ik ze niet meer wil kan ik ook stoppen met in ze te geloven. Ik ben de baas in mijn eigen hoofd. Dat kan trouwens echt pas als ze van mij zijn, als ik weet dat het niet ‘zijn stem’ is die ik hoor, maar mijn herinnering daaraan. Ik heb met enige regelmaat tussen stap 1 en stap 2 moeten switchen want hij had een mening over ongeveer alles, maar uiteindelijk lukte het me om hem uit mijn hoofd te zetten.

Stap 3: Ik treur om mijn verlies

Zelfs als je zelf de verkering uitmaakt komt er verdriet boven. Dat gebeurt bij pubers maar ook bij dit proces van losmaken, van jezelf onttrekken aan de invloed van de misbruiker. Er komt verdriet boven. Je verliest iets, weliswaar iets waar je helemaal klaar mee bent, maar toch is het een verlies. Daarbij past dat je daar verdriet om hebt.

Zeker als je de relatie, zoals ik had gedaan, in je hoofd in stand hebt gehouden heb je er ook iets aan gehad. In mijn geval gaf het mij een zeker houvast in een onzekere wereld. Inmiddels heb ik leren leven met de onzekerheid en twijfel die nou eenmaal bij het menselijk bestaan horen, maar daar moest ik klaar voor zijn.
De ‘verkering’ met de misbruiker verbreken is een belangrijke stap in het proces van helen van seksueel misbruik. Je stapt uit je afhankelijke kind-rol (zelfs al speelt die misschien alleen maar in je hoofd) en je stapt in je volwassen zelf.