Gastblog Melissa: Hij ontzielde mijn lichaam

Hij ontzielde mijn lichaam

Mijn ziel dreef uit mijn lijf
weg van mijn lichaam, weg van de pijn
“mijn lichaam mag hij hebben
maar mijn ziel blijft van mij”

De pijn liet ik achter
even weg van de wereld, maar heel even
en dan weer terug naar wat ik achter liet
terug naar het gewone leven

De pijn kon ik doven
maar de vernedering bleef
mijn lichaam was ik kwijt
het geen waar “ik” in leef

Het schild van mijn ziel
was vervuild ,leek wel verloren
“ooit zal je worden gered”
had ik mijn lichaam gezworen

Tegen niemand wat zeggen, er is niets mis
want niemand mag weten
“wie” mijn lichaam is

(geschreven rond mijn 15e jaar 1996)

Waarom ik dit gedicht met jullie wil delen

Ik deel dit gedicht, omdat het voor mij heel duidelijk weergeeft wat er met mij gebeurde tijdens het misbruik. Ik vermoed dat vele andere lotgenoten dit herkennen. Ik verdween als het ware uit mijn lichaam, zo zorgde mijn overlevingssysteem dat ik het misbruik minder bewust hoefde mee te maken.

Lichaam en ziel gescheiden

Mijn lichaam en ziel beleefde ik als 2 losstaande dingen, die gescheiden konden worden. Zo kon ik tijdelijk ontsnappen aan alle emotie en pijn tijdens het seksueel misbruik. Mijn lichaam was vuil geworden en niemand mocht weten dat dit vervuilde lichaam bij mij hoorde of andersom. Mijn lichaam was meer een soort object waar hij zijn lusten op bot vierde en niet iets waar ik blij of trots op was.

Me opnieuw verbinden met mijn lichaam

Ik heb mijn lichaam onbewust altijd over haar grenzen geduwd door pijn en ongemakken te negeren. Tot op heden ben ik nog steeds bezig mijn lichaam en ziel steeds meer met elkaar te verbinden, mijn lichaam te erkennen, ervan te houden en er goed voor te zorgen.

Melissa van der Meer, 34 jaar

2 reacties op “Gastblog Melissa: Hij ontzielde mijn lichaam

  1. Och Melissa wat je schrijft raakt me diep. Ja zo is het je ziel daar moeten ze vanaf blijven maar zo diep gaat het en om het te kunnen dragen rest je niets anders als even weg te gaan uit je lichaam. Dan is je lichaam even niet meer van jou.
    Dan kan je het dragen ook in het nu werkt dit nog altijd zo, bij mij wel tenminste.
    En het vervuilde lichaam wat je gaat verwaarlozen want het is er niet dat lichaam wat zegt dat het pijn heeft dat het moe is dat aandacht nodig heeft.
    Dit is een proces bij velen met ons zelf kan ik nu luisteren naar mijn lichaam het is van mij en ik ben trots op mijzelf en mijn lichaam.
    Je bent goed op weg zo goed van je.
    Liefs een lotgenoot

  2. Mooi geschreven dat gedicht.Ook ik heb dat ervaren.Door mijn lichaam(tijdelijk) los te laten hoefde ik niet te voelen wat er met me gebeurde.Dacht altijd dat ik de enige was me die ervaring.Geeft me kracht om van anderen over hun ervaringen te horen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.