Recensie Luma van Lydia Brewster

Het boek Luma van Lydia Brewster

Het boek Luma van Lydia Brewster vertelt het verhaal van een meisje dat misbruikt is, later steeds voor ‘foute mannen’ kiest. Het is een deels autobiografisch verhaal, dat een inkijkje geeft in hoe die herhaling met ‘foute mannen’ tot stand komt én hoe zij zichzelf uit haar oude patronen bevrijdt.

Cultuurverschillen

Het verhaal speelt zich deels in Suriname en deels in Nederland af, waardoor het ook voor Nederlanders een beeld geeft van de invloed van de Surinaamse cultuur op een thema als seksueel misbruik. Hoe de hoofdpersoon alles beleeft, met een flinke dosis humor en door de manier van schrijven, neemt ze je mee haar wereld in.

Het sprookje van prinses Luma

De rode draad in het verhaal is het sprookje van Luma, dat tussen de autobiografische stukken door steeds terugkomt. Ook princes Luma bevindt zich tussen twee werelden en heel lang moet Luma ‘gered worden’. Totdat zij in zichzelf de krachten vindt die ze al die tijd buiten zichzelf gezocht heeft.

Leesbaar, meeslepend

Schrijven over seksueel misbruik is niet eenvoudig. Lydia Brewster doet dit op een heldere manier, zonder doekjes erom te winden, maar ook zonder onnodige detaillering. Het boek leest gemakkelijk en vlot. Fijn is ook dat Lydia zich nergens in de slachtofferrol verliest. Ze kijkt terug op haar leven en welke keuzes ze gemaakt heeft, met humor, mildheid en af en toe gezonde zelfkritiek.

Pluspunten van het boek

  • Helder verwoord
  • Meeslepend verhaal
  • Eerlijk, open
  • Rakend

Minpunten van het boek

  • Ik kon het sprookje niet altijd goed plaatsen

Lydia Brewster heeft een hoger doel

Met haar verhaal wil zij haar bijdrage leveren aan de discussies over het effect van seksueel misbruik op het leven van een persoon. Het boek is voor haar aanleiding om met mensen in gesprek te komen, over seksualiteit en relaties en de invloed van seksueel misbruik daarop.

Waar kun je Luma kopen?

Het boek is te koop via bol.com en kost € 18,95

Beschadigd door therapeut – gastblog Jessica

donker roze bloesem, foto van Agnes van der GraafOnbegrip

Ik heb in mijn therapieverleden een aantal vervelende reacties gekregen toen ik vertelde dat ik ben misbruikt door mijn zus, variërend van ongeloof tot ontkenning. Sommige kan ik achteraf gezien wel begrijpen, maar andere laten zelfs nu nog hun sporen na. De meeste heb ik ondertussen wel van me afgeschreven of besproken. Met sommige reacties gaat dat echter makkelijker dat met andere. Er is één specifieke therapeut die meer kapot heeft gemaakt dan ze zich waarschijnlijk beseft en juist over haar vind ik het moeilijk om te schrijven of te praten.

Experimenteren

Vrij in het begin van de behandeling bij haar, schrijf ik op dat ik ben misbruikt door mijn zus. Als ik haar dat laat lezen, vindt zij echter dat ik er niet mee hoef te zitten. Haar toon is waarschijnlijk geruststellend bedoeld, maar haar woorden maken me in de war. Hoewel ik haar duidelijk heb gemaakt dat de dingen met mijn zus tegen mijn zin in zijn gebeurd, ziet zij het anders. Ze zegt dat experimenteren normaal is, zij heeft dat vroeger ook met haar nichtjes gedaan en nooit ergens last van gehad. Het hoort erbij, volgens haar.

Genoten

Haar theorie is dat ik ermee zit, omdat ik ervan genoten zou hebben en dat niet mag van mezelf. Ik zou op vrouwen vallen en dat niet willen accepteren. Ik weet wat betreft mijn geaardheid niet hoe het zit, maar zou er ook absoluut geen problemen mee hebben als ik op vrouwen val. Alleen al de suggestie dat ik ervan genoten heb doet veel. Ik twijfel nog meer aan mezelf. Zelfs nu kan ik nog geen woorden vinden voor de pijn die het doet en de verwarring die het veroorzaakt.

Vorige levens

Daarnaast is deze therapeut er ook van overtuigd dat er nog een andere oorzaak voor mijn pijn is: vorige levens. Wat er met mij is gebeurd is volgens haar niet erg genoeg, dus moet de oorzaak van hoe ik me erdoor voel bij vorige levens liggen. Iets waar ik persoonlijk niet in geloof, maar waar zij van overtuigd is. In een vorige leven is er iets ergs met me gebeurd en daarom denk ik dat ik last heb van wat mijn zus bij mij heeft gedaan in dit leven.

Vertrouwen

Ik denk dat ze opgegeven moment wanhopig werd en niet meer wist wat ze met aan moest. Ik vertrouwde haar zoals ik nog nooit iemand had vertrouwd, maar vanaf het moment dat ik dat naar haar uitsprak, is ze het als excuus gaan gebruiken om dat vertrouwen te schenden. Ze schrijft een brief aan mijn moeder over mij, met dingen die ik haar in vertrouwen heb verteld. Ik heb het geluk dat ik de eerste ben die de brief op de mat ziet liggen. Van de dingen die ik erin lees word ik misselijk.

Meer kapot

Als ik terugkijk op de situatie van toen ben ik veel te lang bij haar in behandeling gebleven. Zij had me door moeten verwijzen of ik had zelf naar iets anders moeten gaan zoeken. Dat is niet gebeurd en uiteindelijk heeft haar ‘hulp’ alles bij elkaar meer kapot gemaakt dan dat er geheeld had kunnen worden.

Meerderheid

Ondertussen gaat het beter met me en zit mijn vroegere therapeut niet meer zo vaak in mijn hoofd als eerst. Helaas komt het af en toe nog wel omhoog, maar ik kan er nu over schrijven en weet dat dingen die ze tegen me heeft gezegd niet kloppen. Voor mij niet kloppen, want ik wil het niet veroordelen als sommige dingen voor een ander wel herkenbaar zijn. Ik heb nu therapie die me wel helpt en voor deze ook andere therapeuten gehad, waar ik me wel begrepen door voelde. Zij zijn in mijn leven tot nu toe gelukkig in de meerderheid.

Recensie ‘Als je de woorden weet’ van Gerina van der Gugten

Als je de woorden weet

Gerina van der Gugten beschrijft op treffende wijze het proces van onthulling en de stappen die zij daarin onderneemt. Het verhaal is prettig geschreven, zonder te veel triggerende details. De tijd die het kost om met haar verhaal naar buiten te komen beloopt een heel leven. De invloed van het misbruik op haar levensloop is tussen de regels door ook te lezen.

Een meisje van elf

Gerina is elf als haar oom Karel zich aan haar opdringt. Het begint met inpalmen, ritjes in zijn auto, cadeautjes en vooral aandacht. Hij zadelt haar op met een geheim waar de familie niets van weet. Ze is bang om het te vertellen en weet zich geen raad. Ze stopt het heel diep weg en probeert oom Karel zo veel mogelijk te vermijden. Dit houdt ze vol tot ver in haar volwassenheid.

Het geheim woekert voort

De verdienste van het boek is dat het pijnlijk duidelijk maakt hoe een geheim in de weg kan staan voor een gelukkig leven, niet alleen voor het slachtoffers (Gerina, haar moeder) maar voor alle betrokkenen. Haar nichtje, die zij van zich afstoot, omdat ze niet bij haar oom in de buurt wil zijn, haar broers waarvan één het wél en de anderen het niet familiebreed bekend wil maken: iedereen moet zich op één of andere manier verhouden tot het seksueel misbruik.

Transgenerationele overdracht

Een subthema van het boek is de transgenerationele overdracht: Dat Gerina aandacht tekort heeft, is deels terug te voeren op de geschiedenis van haar moeder, die als kind door haar broer blijkt te zijn misbruikt.

Als je de woorden weet

Wanneer je seksueel misbruikt wordt, krijg je er ‘gratis’ een heleboel levenstaken bij. Want hoe ga je om met de stilte rondom het geheim? Hoe doorbreek je dat, als je merkt dat het je levensgeluk in de weg staat? Het boek geeft aan hoe de auteur dit heeft aangepakt. Het geeft een inkijkje in haar persoonlijke overwegingen, de weerstand die zij tegenkomt in zichzelf en anderen, en wat het haar oplevert.

Pluspunten van het boek

  • Helder taalgebruik
  • Levendig geschreven
  • Eenvoudig

Je kunt het boek bestellen via bol.com

Gastblog Marcel: Schrijven om gezien te worden

Gastblogger Marcel

Ik ben Marcel, 48 jaar oud inmiddels en heb een vroeg misbruikverleden met mijn moeder, wat voor het eerst opkwam in therapie in 2011. Voor 2011 had ik al allerlei psychosomatische en ernstige fysieke klachten, vanaf ongeveer mijn zevende jaar. Zelf wist ik dat er ‘iets’ zat, maar het werd maar niet opgepikt in de reguliere hulpverlening. Na 2011 werd dat langzaam duidelijk, totdat ik (eindelijk) een jaar geleden zelf hulp ben gaan zoeken op basis van de hulpvraag seksueel misbruik.

#Mentoo

Veel eerder gedane therapie en opleidingen helpen mij in dit proces, waar ik, als man, jullie deelgenoot van wil maken. De reden hiervoor is dat ik mezelf voel als een echte minderheid en een ander geluid wil laten horen in de #metoo discussie waar alleen maar aandacht is voor daderschap van mannen. De hulpverlening voor mannen schiet schromelijk tekort en ik hoop hiermee een aanzet te geven dat dit gaat verbeteren.

Schrijven om gezien te worden

Ik denk dat ik al ver ben in mijn verwerkingsproces. Eigenlijk denk ik dat ik klaar ben om anderen te gaan begeleiden. Wanneer ik dat doe, sta ik in mijn kracht en kan ik alles wat me is overkomen en wat ik geleerd heb ten positieve keren.

Familiedrama

Vier maanden geleden beslist een familiedrama met dodelijke afloop anders. Mijn petekind (oudste zoon van mijn broer) verongelukt en hierdoor komt mijn verwerkingsproces tot stilstand. In mijn gezin van herkomst gaat nu alle aandacht uit naar dit drama, net nu ik het misbruik bespreekbaar heb gemaakt. Ook bij mezelf bespeur ik de neiging om de dood van mijn petekind véél erger te vinden.

Terug bij af, maar met meer ervaring

Het voelt alsof ik weer ‘terug bij af’ ben. Terug in de tijd, zo’n zeven jaar geleden. Tijdens mijn burnout schrijf ik voor het eerst over mijn misbruik-verleden. Alle vragen van toen herleven. Wat is er nu werkelijk gebeurd? Ik moet mezelf nu wederom wakker schudden. Iedere keer weer zeggen: “Ja het gaat over mij en ja het is waar.” En ja, ik weet nu wat het is …

Ik ben slachtoffer van seksueel misbruik

Voor het eerst begin ik mezelf nu te zien als slachtoffer. Ik geef mezelf toestemming om me slachtoffer te voelen. Ik geef het verzet daartegen op. Ik merk hoe vaak ik de daders verdedig om de harde werkelijkheid niet te hoeven zien. Het besef komt steeds meer binnen hoe verraden ik me voel, ook door mezelf. Als ik dat toelaat merk ik dat mijn leven ‘klopt’. Alles is nu verklaarbaar en dat geeft rust; ook als het nu niet goed gaat. Het ligt niet aan mij …

Mijn moeder is de dader

Ik wilde er eerder niet echt aan. Met mijn moeder als dader ging dat nu eenmaal niet. Mijn moeder, die mij in bed de rol van partner toebedeelde en uit bed mij als haar dochter zag. Dat valt niet mee als je nog een jongetje bent …

Mijn lichaam is mijn bondgenoot

Ik verblijf op een plek waar veel natuur is, maar weinig te beleven. Het werpt me terug op mezelf en ik merk een tweespalt. Mijn lijf vindt het wel oké; in mijn hoofd benauwt het me soms. Die twee kunnen het niet zo goed met elkaar vinden, hoewel ik ‘denk’ dat ik goed in mijn lijf zit. Allerlei lichamelijke klachten laten zien dat er nog een weg te gaan is. Ik mag mijn lichaam leren koesteren . Voelen dat het echt van mij is en dat het mij de weg toont naar mijn behoeftes en mijn herstel.

Schrijven om in beweging te blijven

Voor nu maak ik zoveel mogelijk de verbinding met mijn lijf. Ik heb er hulp bij en dat helpt me om ‘in beweging’ te blijven. Want ik wil voorkomen dat ik verstijf en tot stilstand kom. Schrijven helpt mij daarbij. Vandaar dat er nog meer van deze blogs zullen volgen.