Mijn naam is haas

Mijn naam is haas

 “Het is eigenlijk een hele kunst om zo uit je eigen ogen te verdwijnen”

eerste haas

Dit is de eerste haas die ik tekende, intuïtief. Er volgde er velen. Dagen, weken, maanden achtereen, tekende ik. Houtskool en Oost-Indische inkt ontsloten een binnenwereld die ik tot dan toe niet onder ogen durfde te zien.

Lockdown 2020

Het was lente 2020. De rust die de lockdown bood zorgde voor een tijd waarin ik moest gaan erkennen dat ik tot op heden niet echt de tijd had genomen om te durven luisteren naar de verschillende delen in mij. Ik wist ook niet zo goed hoe dat moest.

Stil zijn en de moed vinden de emoties toe te laten die het misbruik achter hadden gelaten.

Tekenen maakte zichtbaar

Via het tekenen maakten de dieren de emoties zichtbaar die ik zelf niet onder woorden wist te brengen. Onder mijn ogen ontvouwde er een dierenwereld die op een zeer troostende wijze de verbinding herstelde tussen mijn lijf en brein. Hierdoor verkreeg ik toegang tot de emoties en beelden uit een donker duister verleden.

Tekeningen openden het gesprek

Vrienden die langskwamen zagen de dieren liggen en we raakte in gesprek over zaken die ik buiten de therapie kamer nooit met anderen voerde. De dieren raakte ook een snaar bij hen. En het voerde verder.

Voorbij de ontkenning

Mijn zus, mijn ouders en ik konden niet spreken over wat mijn grootvader mij heeft aangedaan. Het heeft bij ons allen diepe sporen achtergelaten. Ontkennen was de vorm om samen toch in contact te kunnen zijn. Al was dat lang geen echt contact.

De dieren boden uitkomst. We hoefde elkaar niet aan te kijken. We konden spreken over hoe de dieren keken, wat zie je, wat het oproept. Zo spraken we toch ieder vanuit onze eigen werkelijkheid over verdriet, pijn, je verkreukeld voelen.

Wie ben ik

Ik ben Judith, mijn beroep is beeldend theatermaker. De vorm van tekenen was niet direct een uitingsvorm om mee naar buiten te treden. Een jaar later voelde ik mij echter zo gesterkt door de kracht van het beeld dat ik besloot ze onder deel te maken van een project dat ik al jaren aan het vormgeven ben.

De titel van het project werd mijn naam is haas

De titel van het project verwijst naar het gezegde; ‘Ik weet van niets’, ‘Ik heb er niets mee te maken’, Laat mij er buiten’.

Ik weet van niets

Ik heb kunnen overleven door te dissociëren op de momenten dat de gebeurtenissen te overweldigend waren om te bevatten. Wat mij toen heeft geholpen werd een jarenlang gevecht, eerst totaal onbegrijpelijk tot een langzaam verworven inzicht dat dit overlevingsmechanisme nu niet meer helpend is.

Dissociatie invoelbaar maken

Op de website die bij het project hoort kun je meer lezen over de verschillende vormen die we inzetten om misbruik bespreekbaar en dissociatie invoelbaar te maken.

Neem een kijkje op www.mijnnaamishaas.info

Op mooie wijze kunnen we een lastig onderwerp zichtbaar maken via de tekeningen.

Ik hoop dat het vele harten, huizen en praktijken kan gaan bereiken. Zodat we samen, stap voor stap, misbruik bespreekbaar kunnen maken.

Warme groet,

Judith Bruynzeels

Verborgen herinneringen – gastblog Jessica

‘When you hurt under the surface
Like troubled water running cold
Well time can heal but this won’t’
– uit Before you go van Lewis Capaldi

Verborgendonker roze bloesem, foto van Agnes van der Graaf

Mijn hoofd is soms een chaos waar ik geen grip op krijg. Herinneringen verbergen zich. Ze verstoppen zich op plekken waar ik het bestaan niet van weet, maar helemaal verdwenen zijn ze nooit. Soms triggert er iets, waardoor herinneringen en emoties omhoog schieten. Ze verlaten hun zorgvuldig toegedekte plekje onder de oppervlakte en bevinden zich voor even vol in het zicht.

Trigger

Mijn moeder zegt iets tegen me en opeens ben ik niet meer de volwassene, maar een bang klein meisje. Ik zie mezelf als klein meisje bij het winkelcentrum. Ze dreigt om me achter te laten, daar bij de winkels, voor mijn gevoel ver van huis. Ik raak in paniek en weet niet meer wat ik moet doen. Ik huil en ben bang. De dreiging is er vaker, als ze me vervelend vindt of als ik niet precies doe wat ze zegt. Ze gebruikt het af en toe nog steeds, maar tegenwoordig weet ik dat het alleen maar woorden zijn om haar zin te krijgen. Maar het kleine bange meisje weet dat niet.

Vergeet me niet

En dan, net zo snel als de herinneringen omhoog kwamen, zijn ze ook weer verdwenen. Ver weg en onaanraakbaar. Het lijkt veiliger zo, maar dat is het niet. Verborgen herinneringen woekeren voort, verwoesten zonder dat ik het door heb. Toch voel dat ik er iets kapot is. Aangetast. Als een litteken dat pijn doet als je het aanraakt, zonder dat ik me kan herinneren dat daar ooit een wond heeft gezeten. Alsof een klein meisje zachtjes roept: “vergeet me niet”.

Zichtbaarheid

Heel voorzichtig komen er nu af en toe een verborgen herinneringen omhoog. Ze turen boven de oppervlakte uit en verdwijnen vervolgens weer in de onwetendheid. In de korte periode dat ze zichtbaar zijn, doe ik mijn best om ze niet meer te negeren. Ik probeer ze zoveel mogelijk de ruimte te geven die ze verdienen, die het kind dat ik toen was verdient.

Klein meisje

Herinneringen kunnen pas helen als ik ze daadwerkelijk kan zien, niet als ze zich onder de oppervlakte verstoppen. Tijd heelt de vergeten wonden niet. Want wat vergeten is, is niet verdwenen. Ik weet niet of zich nog meer dingen verbergen in mijn hoofd en ik weet ook niet of ik daar ooit achter zal komen, maar ik weet wel dat ik mijn best zal doen om er te zijn voor het kleine meisje dat ik was, waar ze ook mee zit.

Wat heeft bloggen over seksueel misbruik me opgeleverd – gastblog Harry

Bloggen over seksueel misbruik: inzicht en pijn

In de afgelopen periode heb ik zes blogs geschreven, naar aanleiding van de ‘cursus bloggen over seksueel misbruik’ van Ivonne Meeuwsen. De blogs heb ik in korte tijd in een roes geschreven. Ik dook dieper en dieper in mijn pijnlijke verleden. Mijn verleden kwam meer en meer tot leven. Ik kwam er middenin te zitten. Dit leidde niet alleen tot meer inzicht, maar ook meer pijn: gigantisch veel pijn.

Mijn eerste trauma’s zijn verwerkt

Er zijn inmiddels een paar weken verstreken en nu ik iets meer afstand heb, kan ik een duidelijke conclusie trekken. Mijn eerste trauma’s (afwijzing en emotionele verwaarlozing) heb ik aardig verwerkt. Het is helemaal mijn verhaal geworden en het levert me niet zo veel emotionele pijn meer op, om dit onder ogen te zien. Ik voel ook bijna geen wrok meer hierover. En wat anderen ervan vinden, is niet meer relevant.

Het verwerken van seksueel misbruik is nog niet klaar

Het seksueel misbruik ben ik nog volop aan het verwerken: ik voel nog veel pijn, woede en gemis; het is nog als een open wond in mij. De schade die ik daarbij opgelopen heb (verlies van mijn mannelijkheid, kracht en seksualiteit), is nog niet geheeld. Het is nog een defect, iets wat ik mis, wat voor mij (nog) niet in orde is.

De winst van het schrijven van de blogs

De winst van het schrijven van de blogs is voor mij dat ik nu beter weet waar ik sta in het helingsproces. Ik onderschat de impact van het misbruikt zijn niet meer. Ik heb er vertrouwen in dat ik het trauma van mijn misbruik kan overwinnen. Zoals ik het trauma van mijn afgewezen en verwaarloosd zijn ook heb overwonnen.

Weerbaarder, mannelijker en volwassener

Ik weet een paar dingen die ik wil:

  • weerbaarder worden
  • mannelijker worden
  • volwassen(er) worden

Daarnaast zal ik moeten rouwen: de pijn van het trauma toelaten.

Trouw aan mezelf

Ik voel, dat ik therapie-moe ben en ook wel verleden-moe en pijn-moe. Maar ik wil mijn onverwerkt verleden ook weer niet in de doofpot stoppen. Dat is mijzelf ontrouw zijn, dat is wegkijken en dat wil ik niet meer.

Balans en in mijn kracht komen

Mijn eerste zorg is om weer een beetje in balans te komen. Afleiding helpt. Ik geloof er in dat mijn onbewuste mij helpt. Mijn grootste verlangen is om in mijn eigen kracht te komen. Maar dan écht, van binnenuit. Dit zal in kleine stapjes gaan, dat kan niet anders. Ik ben er van overtuigd, dat dit verlangen mij uit de gevangenis van mijn slachtofferschap zal bevrijden en mij weer in het volle leven zal brengen.

Harry

Dag van het misbruikte kind 2020

Uitnodiging Dag van het Misbruikte Kind 19-9-2020

Op zaterdag 19 september 2020 organiseert Stichting Revief voor mensen die in hun kindertijd seksueel misbruikt zijn, ‘de Dag van het Misbruikte Kind’. Je bent van harte uitgenodigd voor deze lotgenotendag.

Programma

Miranda Freriks verzorgd deze keer lezing in de ochtend. Zij is vorig jaar te zien geweest in de documentaire ‘Niets aan de hand’, waarin zij op uiterst beheerste doch confronterende wijze het gesprek met haar dader aan is gegaan.

De ochtend wordt afgesloten met het vaste kennismaking ritueel waarbij stil wordt gestaan bij het kind in ons. Na de lunch is er keuze uit diverse workshops.

Hou de Facebookpagina in de gaten voor meer informatie over alle activiteiten op deze dag!

Locatie; Landgoed De Horst, De Horst 1, 3971 KR Driebergen.

Aanmelden kan – liefst voor 8 september – via https://revief.nl/dag-van-het-misbruikte-kind-2020/