Recensie: De dramatische gevolgen van seksueel misbruik – Dr. J. G. Carlier

Tegelijk met zijn boek ‘#metoo en #youtoo’ kreeg ik het boek ‘De dramatische gevolgen van seksueel misbruik’ van Dr. J. G. Carlier toegestuurd. Na het lezen van het ‘#metoo-boek’ had ik het wel even gehad met Dr. Carlier en het dikke epistel ‘De dramatische gevolgen’ heb ik even gelaten voor wat het was. Vooral om minder bevooroordeeld aan het boek te kunnen beginnen.

Aanbeveling van een lezer

Zoals die dingen gaan, kreeg ik een paar weken later een brief van een lezer van het boek. Of ik niet een recensie kon maken van het boek ‘De dramatische gevolgen van seksueel misbruik’ van meneer Carlier, want zij had er zoveel herkenning in gevonden. Het gaf me de hoop dat dit boek mij beter zou bevallen.

Een uitputtingsslag verloren

Ik ben er met goede moed aan begonnen. Na veertig bladzijden had ik het idee: ‘Waar ben ik aan begonnen?’ Maar je verbindt je ergens aan, als je zo’n boek gaat lezen. Dus ik onderzocht mijn weerstand. Ging lezen met de recensentenbril: ‘Voor wie is dit boek helpend?’. Nog honderd bladzijden verder geef ik het op. Het boek is uitputtend in zijn beschrijvingen.

Oké, het goede benoemen Ivonne …

Het boek is in elk geval op het juiste spoor. Het gaat in op een belangrijk aspect van seksueel misbruik, namelijk de langetermijngevolgen. Een aspect dat zelden onder de aandacht wordt gebracht, en waar ik me al jaren hard voor maak.

Minpunten zijn er ook

In een soort ‘gestold leedvergelijk’ gaat de auteur in op hoe erg het is als je seksueel misbruikt bent en wat de gevolgen zijn. Dan gaat hij verder door te vertellen hoeveel en op welke manier het erger is, als dit misbruik in de thuissituatie heeft plaatsgevonden. Als het incest was, als het één van je ouders was … Op welke leeftijd het plaats heeft gevonden, etc. etc. etc. Ik haak af.

Een incomplete recensie

Inmiddels krijg ik een bericht van de lezer die eerder mailde. Ze was bij de tweede lezing van het boek beduidend minder enthousiast. Hoewel ze veel herkenning vond, miste ze een handreiking voor oplossingen. Ik ben zwaar onder de indruk dat zij dit boek één keer heeft kunnen lezen, laat staan een tweede keer. Ik laat het erbij. Voor mij is dit boek niet geschikt.

Lezers gezocht?

Voor wie is dit boek geschikt? Ik vind het een lastige vraag. Mogelijk is het voor mensen met een vorm van autisme een prettig boek, door het gedetailleerde onderscheid tussen de verschillende effecten van vormen van seksueel misbruik. Maar mogelijk is er onder mijn lezers een lezer die juist helemaal wegloopt met het boek, het ook de tweede keer een fijn boek vindt en er een recensie over wil schrijven.

Ik sta open voor ingezonden stukken

Ik heb het boek hier liggen, zo goed als nieuw. Wil jij een recensie schrijven? Laat van je horen, dan kijken we hoe het boek naar jou toe kan komen.

Oh Jee therapie

Ken je dat? Je bent ergens en het is er leuk. Dan ineens wordt je overvallen door een trigger. Je denkt: ‘Oh jee …’

  • ‘Oh jee, die ander vindt mij niet okay’
  • ‘Oh jee, er gaat iets ergs gebeuren’
  • ‘Oh jee, ik doe het niet goed’

Oh jee, ik voel me niet veilig

Je staat in tweestrijd. Een deel van jou probeert je ervan te overtuigen dat er niks aan de hand is: ‘Niet zo zeuren, gewoon doorgaan’. Het andere deel is in paniek: ‘Waar is de uitgang, kan ik nog weg’. Je staat als bevroren.

Cognitieve therapie

Cognitieve therapieën, voor allerlei angsten, richten zich op het rationele deel. Het deel van jou dat je ervan probeert te overtuigen dat er echt niets aan de hand is. Het versterkt als het ware het ‘verstandige’ deel van jou. Maar het is niet het verstandige deel van jou dat in paniek is. Daarom helpt cognitieve therapie maar een klein beetje. Je leert in feite om dat paniekerige deel van je beter te onderdrukken.

Oh jee therapie voor jouw paniekdeel

Het paniekerige deel van jou is met cognitieve therapie niet geholpen. Daarvoor is iets anders nodig. De eerste stap is erkennen dat je paniek echt is. Het is niet passend in het hier en nu, maar daarmee is het niet minder echt. Het zijn de gevoelens van het toen en daar, die in het hier en nu geactiveerd worden. Dat is ook de reden dat onderdrukken vaak zo slecht lukt.

Oh jee, … wat nu?

Het ‘Oh jee’ moment, getriggerd raken, is heel naar. Helaas kun je niet voorkomen dat je schrikt, want je ziet het niet aankomen. Er zullen in je leven altijd momenten blijven dat je schrikt. Soms terecht, als je bijna door een bus wordt overreden. En soms omdat er iets van je verleden aangeraakt wordt. Dan raak je getriggerd. En triggers kun je niet voorkomen (al worden ze wel minder, naarmate je meer geheeld bent).

Omgaan met Oh jee

De heftige gevoelens die gepaard gaan met het ‘Oh jee’ moment, vragen erom geheeld te worden. Het kind dat je ooit was, vraagt om troost, aandacht en de gelegenheid om de emoties hun beloop te laten. Om de onvergoten tranen alsnog te laten stromen. De boosheid en de onmacht alsnog te voelen.

Er doorheen, in plaats van eromheen

Je kunt leren om door de emotie heen te gaan. De angst te voelen, er tijd voor te maken. Het gedoseerd toe te laten. Oh jee therapie is in feite het steeds een klein beetje van je angst durven voelen. Durven te kijken naar het verleden en daarmee steeds een stukje van het trauma op te ruimen.

Oh jee therapie

Er zijn veel soorten therapie die je ‘Oh jee therapie’ zou kunnen noemen. Heb jij te maken met angsten die jouw dagelijks leven beheersen? Die je overvallen, dag en nacht? Kijk dan eens op hulpverlening na seksueel misbruik voor een therapeut die jou kan helpen.

Besteed je helingsproces niet uit! Gastblog Marcel

illustratie bij blog over rechtszaakIn mijn rol als hulpverlener én als lotgenoot hoor ik vaak verhalen over ervaringen met een rechtszaak. Het maakt bij mij een mix van gevoelens en gedachten los.

“Ben ik te laf om een rechtszaak aan te gaan”?

‘Komt het misbruik door een rechtszaak te dichtbij of ga ik pijn uit de weg?’

“Wat schiet ik er mee op?” is een andere gedachte.

En belangrijker: “Wat is het doel van een rechtszaak?”

Wat is het doel van een rechtszaak?

Die laatste vraag heeft me overtuigd dat een rechtszaak niet zoveel zin heeft; althans niet als het gaat over helen voor jezelf. Wél als het gaat om te voorkomen dat diegene meer slachtoffers maakt. Overigens kun je daarvoor ook alleen een melding doen.

Helen is niet het doel van een rechtszaak

Onze rechtsspraak is geen instrument om te helen. Het systeem is daarvoor niet ingericht en zal dat ook nooit kunnen. Het kan hoogstens een vorm van ‘genoegdoening’ geven, als iemand terecht wordt veroordeeld. Het hoogst haalbare is denk ik dat het een pleister op de wonde kan zijn. Als een rechtszaak tenminste verloopt zoals het slachtoffer het graag zou willen.
En dat is maar zelden het geval volgens mij …

Triggers in een rechtszaak

Vaak wordt een rechtszaak juist je achilleshiel omdat je getriggerd wordt in je onmacht. Je moet voor een rechtszaak namelijk heel veel uit handen geven. Dat kan traumatiserend werken, doordat je opnieuw die onmacht ervaart; zeker als het uitmondt in een teleurstellende strafmaat of zelfs vrijspraak.

Helen doe je zelf

Ik ben tot de conclusie gekomen dat echt helen pas lukt als ik het zelf doe op een manier waarop ik controle heb over mijn proces. En dan bedoel ik mijn eigen verwerkingsproces.
Want dat blijft – ongeacht of de daderes vastzit, vrij rond loopt of inmiddels overleden is.

Grote helende stappen

In mijn verwerkingsproces heb ik in het verleden een grote stap gezet die ik je niet wil onthouden. Ik heb een opstelling gedaan waarbij ik, gesteund door vele mannen achter mij, de daderes heb verteld wat de schade en de pijn is die haar daden bij mij hebben teweeggebracht.

Symbolisch teruggeven

Toen ik dat symbolisch terug kon geven en zij het aan kon nemen merkte ik dat mijn boosheid waar ik nog mee worstelde, verdampte als sneeuw voor de zon. Deze, zelf georganiseerde sessie, heeft mij meer gebracht dan welk strafrechtelijk proces ooit zou kunnen.

Los komen van de daderes

Met andere woorden; ik kwam steeds losser van de daderes, op een manier die een rechtszaak nooit zou kunnen doen. Waarbij een rechtszaak zelfs erg in de weg zou zitten. Ik snap dat elk verhaal uniek is en dat iedereen voor zichzelf moet besluiten wat voor hem/haar de juiste route is.

Houdt zelf de regie

Maar wat ik wel wil meegeven: blijf in de regie en uit de onmacht.

Als je naar aanleiding van dit bericht wat kwijt wilt of hulp zoekt kan je me mailen op info@craftingpeople.nl of bellen: 06 51901985 (Marcel) bij voorkeur tussen 08-09u.

Craftingpeople.nl

Brief aan mijn therapeut – Gastblog Jessica

Beste therapeut,

donker roze bloesem, foto van Agnes van der GraafGrenzen respecteren

Als je jouw en mijn grenzen respecteert, ook als ik ze zelf niet ken, voel ik me steeds een stukje veiliger. Als je me wel over een grens trekt, wordt het blanco in mijn hoofd. Ik dissocieer, ook als je dat misschien niet doorhebt. Ik heb het nodig dat je voorzichtig bent, let op wat er binnenin me gebeur en leert herkennen wanneer ik er niet meer bij ben. Zodat onveiligheid plaats kan maken voor veiligheid.

Fouten toegeven

Als je durft om je fouten toe te geven, geeft me dat het gevoel dat die van mij er ook mogen zijn. Fouten maken vind ik lastig. Ik denk dat ik iedereen teleurstel en er alleen mag zijn als ik alles goed doe. Ik heb het nodig dat je je kwetsbaar durft op te stellen. Zodat ik kan zien dat fouten maken mag.

Om hulp vragen

Als je een collega therapeut om hulp vraagt als je niet meer weet wat je het beste kunt doen, laat mij dat zien dat ik ook hulp nodig mag hebben. Ik los liever zelf mijn problemen op, zonder hulp. Het voelt zwak dat ik het niet in mijn eentje aankan. Ik heb het nodig dat je me laat zien dat het normaal is hulp te zoeken als je het ergens moeilijk mee hebt. Zodat ik ook om hulp leer durven vragen.

Begrijpen

Als je me begrijpt en dat laat merken, voel ik me gehoord. Soms snap ik niet hoe ik in elkaar zit, waarom ik doe wat ik doe. Een deel van mij richt zich nog steeds op overleven. Ik heb het nodig dat je naar me luistert, je inleeft in mijn wereld en mijn overlevingsmechanismen ziet. Zodat ik kan voelen dat er leven na overleven komt.

Wie ik ben

Als je wilt weten wie ik naast mijn problemen ben, geeft me dat het gevoel dat ik meer waard ben dan wat er met me aan de hand is. Soms voelt het alsof ‘wat er met me is gebeurd’ belangrijker is dan wie ik ben. Ik heb het nodig dat je vraagt naar wie er achter de pijn zit en dat je ook blijft luisteren als ik geen antwoord weet. Zodat ik kan merken dat er meer is dan alleen ellende.

Vertrouwen

Als je vertrouwen in me hebt, geeft dat me hoop dat het ooit nog goed kan komen. Ik voel me vaak een hopeloos geval dat te moeilijk doet om ooit gelukkig te kunnen worden. Ik heb het nodig dat ik leer vertrouwen op mezelf. Het helpt me als je dat even van me over wilt nemen totdat ik het zelf heb geleerd.

Jessica

Meer van Jessica

Jessica’s eigen blog staat hier: Uit het donker

Op zoek naar een geschikte therapeut? Kijk op hulpverlening na seksueel misbruik