Ik heb toekomst, gastblog Mariël

Ik heb een toekomst

Vandaag geef ik mezelf een dag vrij. Een dag om uit te rusten na een weekend werken. Het werk in huis mag blijven liggen. Ik lig op de bank, probeer mijn lichaam te voelen en mezelf helemaal te ontspannen. Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd, ze laten me niet los. De mooie ontwikkelingen in mijn leven van de laatste maanden. De verbinding die ik voel met mezelf en met andere mensen, familie, vrienden, nieuwe contacten. Zo lang was dat een groot verlangen en nu is het werkelijkheid geworden. Beetje bij beetje dringen ook de gedachten aan een toekomst zich op. Dan ‘moet’ ik weer schrijven, deze blog.

Ik verlang naar een toekomst

Mijn hele leven al, werk ik naar een toekomst. Ik verlang naar een beter leven, succes, erkenning en nog veel meer. Ik droom van een mooi leven. Een leven dat vele malen beter is dan wat ik heb. Ik voel me altijd zo eenzaam.

De hoop houdt mij overeind

Die droom, die hoop houdt me overeind. Het MOET beter kunnen dan nu. Het is een klein vlammetje waar ik me op de een of andere manier aan vast houdt. Het heden is verwarrend, moeilijk, soms ondraaglijk. Ik creëer een schijnveiligheid om te kunnen overleven maar nergens voel ik mij werkelijk veilig.

Ingehaald door het verleden

Ik leef naar de toekomst en toch, toch word ik steeds ingehaald door het verleden. Door hard te werken, gaat het steeds beter met me. Ik ben succesvol in mijn opleidingen en in mijn werk, maar het voelt nooit goed genoeg, ik ben nooit goed genoeg. Er is een enorm gat dat nooit gevuld wordt.

Een leven vol triggers

Ik word keer op keer getriggerd. Een gebeurtenis, een gesprek, een vraag, ze kunnen me zomaar compleet onderuit halen. Emoties overspoelen me dan en nemen me mee naar het verleden. Alleen dat weet ik niet. Ik snap er niets van; ik ben een verstandige, onafhankelijke vrouw, hoe kan dit dan gebeuren? Later besef ik dat het triggers zijn. Het verleden laat zich zien door een voorval, een moment dat me terug neemt in de tijd. Het is een manier van mijn lichaam en geest om te zeggen: “je hebt nog wat te verwerken”.

Dealen met het verleden in het heden

Ik zet twee jaar al mijn plannen in de ijskast. Dat is moeilijk want ik werk graag en ben graag bezig, maar werken leidt ook af. Ik ben in therapie om mijn incestverleden te verwerken. Het is zwaar. Er is geen toekomst, en als ik aan de toekomst denk word ik overspoeld door machteloosheid. Er is een heden, een heden waar ik vaak niet mee om weet te gaan.

Helen is hard werken

Ik ben vaak moe, ik rust veel en tegelijk werk ik hard. Incest verwerken is hard werken. Ik wil niet blijven hangen in mijn proces, ik wil een toekomst als onafhankelijke, zelfstandige vrouw. Het verwerkingsproces brengt me vaak naar het verleden. Het verleden laat zich zien als beschadigde delen van mezelf, mijn innerlijke kinderen. Alle delen, willen gezien, gehoord en erkend worden. Er lijkt geen einde aan te komen en toch, ik voel me stap voor stap steeds sterker. Mijn vertrouwen in mezelf neemt toe.

Ik heb toekomst

Het lijkt ineens, maar het is jaren hard werken geweest: ik ben zover, zover dat ik een toekomst heb. Ik ben nog moe van alles wat er gebeurd is en nog gebeurt. Ik rust veel, tenminste, dat probeer ik. Plannen voor de toekomst dienen zich langzaam aan. Mijn boek over de impact van incest op alle levensgebieden, is al een heel eind. In het voorjaar 2018 wordt het uitgegeven. Het is nu al vaak een mooi onderwerp van gesprek en brengt me veel.

Bouwen aan mijn toekomst

Ik open mijn praktijk. Ik “moet” niets. Ik verbaas me. Na twee jaar “processen”, durf ik niet zo goed aan de toekomst te denken. Steeds als ik dat wel deed, werd ik teruggefloten en werd ik getriggerd. Ik leef in het heden en kijk per dag hoe het gaat. Ik heb een toekomst en mag deze nu verkennen vanuit mijzelf, vanuit wat ik fijn en belangrijk vind. De verwarring, de pijn voorbij. Dat is zo bijzonder, daar zijn geen woorden voor!

Mijn boek

Mijn boek, mocht je interesse hebben, is in de voorverkoop te bestellen via mijn website: www.wavecoaching.nl. Je helpt met je bestelling om publicatie van het boek te financieren.

Wie ben jij?

Verhalen over seksueel misbruik

Het is 2018. Overal op de wereld komen de verhalen over seksueel misbruik naar buiten. Van jongensinternaten tot jeugdzorg. Van kindercréche tot kelderbox. Van de sportschool tot Hilversum. Van #zeghet tot #metoo. Langzaam begint het bij het grote publiek te dagen: seksueel misbruik bestaat en het is wijdverspreid.

De onderste steen boven

In 2013 sprak ik Dianne Bosch, auteur van ‘Alles moet open’ over de tijd waarin we leven. De titel van haar boek lijkt haast profetisch te zijn. Alles moet open is ook het gevoel van mensen die nu met het onderzoeken van seksueel misbruik bezig zijn. Doofpotten worden opengebroken, feiten boven tafel gehaald.

Het perspectief van helen

Ik denk dat het van groot belang is, dat we deze tijd in het perspectief van helen zetten. Als we alleen maar op zoek gaan naar genoegdoening, als we enkel inzetten op het straffen van de betrokken daders en doofpotters, dan missen we de eigenlijke kans die al deze openheid ons biedt. De kans om te helen.

De wond moet open, de pus moet er uit

Om te helen is het nodig dat we de boel flink binnenstebuiten keren. De wond moet open, er moet een drain in. Alle pus en viezigheid moet eruit. De verhalen moeten verteld. Maar er is meer nodig dan alleen maar de openbaring. Als we blijven steken in hoe erg het allemaal is, dan zitten we over 20 jaar met een nieuwe beerput.

De sleutel tot de toekomst

Helen gaat over veel meer dan alleen maar het verhaal naar buiten brengen. Dat is ‘slechts’ de eerste stap. Een belangrijke stap waar de tijd nu rijp voor is. Maar daarnaast moet er iets anders gebeuren. Het verhaal moet herschreven worden. De slachtoffers mogen hun opgedrongen en aangenomen rol loslaten. Van slachtoffer doorgroeien naar overlever, een woord waarin al iets van de kracht van het individu herleeft.

Ik kwam, ik zag, ik overleefde?

Als het daar stopt hebben we nog steeds een identiteit die gekoppeld is aan het misbruik. Uiteindelijk is helen ook het loslaten van onze identiteit als overlever. Pas als wie we zijn, niet meer gekoppeld is aan de ellende die we in ons leven te overwinnen hebben gehad, zijn we vrij van het verleden. Daar zijn nog weinig rolmodellen van te vinden.

Tot volle bloei komen

Ik ben benieuwd of er mensen zijn die dit lezen, die voelen dat ze zelf inmiddels tot volle bloei zijn gekomen. Die zich niet meer identificeren als slachtoffer en ook niet als overlever. Mensen voor wie het seksueel misbruik nog maar een onderdeel is van het verhaal dat ze over zichzelf vertellen. Mensen bij wie het verhaal inmiddels gaat over hun talenten, hun passie en hun levenslust.

Ken jij zo’n voorbeeld?

Daarvoor is de ‘Hel(d)en van seksueel misbruik Award’ in het leven geroepen. Om die helden in de schijnwerpers te zetten. Om te laten zien en voelen dat helen kan. Dat er hoop is. Dat er mensen zijn die geheeld zijn! Dat er mensen zijn die hierbij hulp kunnen bieden. Kortom, dat er ook succesverhalen te vertellen zijn.

Meld hier jouw held(in) aan

Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven

Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven

De koptekst is een vertaling van een lied van John Denver. Het lied gaat verder met o.a.:

‘Oud worden is veranderen

veranderen is vernieuwen

vernieuwen is weer jong zijn’

Ik ben fan van John Denver en dat komt door dit soort teksten. Als gup van 13/14 jaar kan ik deze teksten nauwelijks vatten. Ik voel, meer dan dat ik snap, dat er hier iets van een universele waarheid aangereikt/aangeraakt wordt.

Vandaag is de eerste dag…

Je kunt naar je verleden kijken en om seksueel misbruik te helen is het belangrijk om het verleden een plek te geven. Maar als het verleden het enige is waar je aandacht naar uit gaat, dan mis je de kans die het heden je biedt. Helen van seksueel misbruik bestaat uit meer dan ‘alleen maar’ het verleden verwerken. Het is pas áf, als je ook je eigen ‘vandaag’ vorm gaat geven.

De rest van je leven

Het mooie van ‘de rest van je leven’ is dat het nog open is. Het heeft nog alle belofte in zich. Wat ook mooi is, is dat ‘vandaag’ met je meereist. Elke dag weer is het vandaag. Het is een bewegend punt in de tijd en elke dag weer, kun je opnieuw beginnen. Kun je van gedachten veranderen. Kun je nieuwe beslissingen nemen over je eigen richting. Levenslang.

De belangrijkste dag van mijn leven?

Op ‘de belangrijkste dag van mijn leven’ nam ik twee keer een besluit. Het eerste was dat ik zou sterven. Ik wist al hoe en ik had er de spullen voor in huis. Het tweede besluit was dat ik zou leven. Ik had geen idee hoe en ik had er ook nog niets voor bedacht. Al mijn oude zekerheden waren gestorven met mijn besluit om te sterven. Ik zou haast zeggen dat ik opnieuw geboren werd.

De belangrijkste dag is altijd vandaag

Elke dag stelt je dezelfde vraag: Wat wil ik doen met de rest van mijn leven?
Is wat ik vandaag doe, precies wat ik wil doen? Is wat ik de wereld in stuur, wat ik wil neerzetten in de wereld? Doe ik waar ik voor op aarde ben? Het zijn belangrijke vragen die ik mezelf met grote regelmaat stel. Af en toe klopt wat ik aan het doen ben nog helemaal en soms moet ik het bijstellen. En dan:

‘Ik word wakker als een kind

en zie de wereld beginnen’

 

 

En ze leefde nog lang en gelukkig

Lang en gelukkig is een sprookje

Helen van seksueel misbruik betekent niet dat je nooit meer verdrietig zult zijn. Of dat het leven vanaf dan alleen maar rozengeur en maneschijn is. Zo zit het leven niet in elkaar. Overigens is dat niet alleen zo voor overlevers van seksueel misbruik. Iedereen krijgt in zijn leven wel ergens een portie pijn en verdriet te verwerken. Mensen gaan dood, raken hun baan kwijt of worden ziek: dat hoort bij het leven.

Het sprookje van ‘levenslang’ en ‘gelukkig zijn’

Mensen vragen mij vaak: ‘Ben je nou echt geheeld? Ben je er echt overheen? Ben je nou echt gelukkig?’ Zo’n vraag draagt meestal een stukje ongeloof in zich. Maar al te vaak is ons verteld ‘Je zult er wel levenslang last van houden’. Dat maakt het moeilijk om te geloven dat je van seksueel misbruik kunt helen. Maar hoe zit het nou echt? Kun je een gelukkig leven hebben na seksueel misbruik?

Toch lang en gelukkig leven?

Lang en gelukkig leven is een sprookje. Het leven is vallen én opstaan, leren en verdergaan. Groeien én afsterven. Elke keer weer een nieuwe fase ingaan en daar leren wat je nog te leren hebt. In het boek van mijn leven is het hoofdstuk ‘seksueel misbruik’ nu wel afgerond. Verdriet en pijn zijn nog steeds een deel van mijn leven, maar het is niet meer het grootste deel. Ik luister beter naar mezelf en ik ben veel meer bezig met de dingen die ik leuk vind.

Ik ben kwetsbaar

Voordat ik geheeld was, dekte ik mijn kwetsbaarheid af. Ik droeg een masker of gedroeg me zoals ik dacht dat mensen van me zouden verwachten. Niemand mocht zien hoe klein en onbenullig ik was. Als ik nu iets onbenulligs doe (en dat doe ik nog geregeld) dan weet ik dat ik niet mijn daden bén. Het is nog niet altijd makkelijk, maar ik kan nu toegeven ‘Goh, dat heb ik stom gedaan’. 

Ik durf mezelf te laten zien

Mezelf laten zien gaat over eerlijk zijn, ook over die dingen waarin ik stom doe. Mijn eigen falen onder ogen zien, zonder mezelf er eindeloos voor op mijn lazer te geven. Ik ben alles, soms goed, soms slecht, soms slim, soms dom. Ik durf soms wel en soms niet. Dat mag er allemaal zijn. Maar ik mag ook laten zien waar ik trots op ben. Wat ik bereikt heb en wat ik goed doe.

Open, kwetsbaar en mezelf

Open, kwetsbaar, de schoonheid van binnenVergeleken met het overleven van toen is open, kwetsbaar en mezelf zijn een verademing. Wat geeft het een rust om niets meer te hoeven ophouden.

Natuurlijk gebeurt het me nog wel eens dat ik iets te spannend vind en er niet open over durf te zijn. Ik merk het nu alleen veel eerder op en dan is het niet zo’n grote klus om er toch over te beginnen. En daar ben ik heel gelukkig mee.