gedicht Lynelle

Waarschuwing

Dit gedicht van Lynelle is indringend geschreven. Het benoemt dingen en kan daardoor voor sommige lotgenoten triggeren. Zorg goed voor jezelf door een moment te kiezen om dit te lezen, waarop jij je sterk voelt.

 

 

 

 

Daar sta je weer ineens in mijn kamer.

Je raakt mij weer aan op plekken waar jij nooit had mogen komen.

Je doet dingen die je nooit had mogen doen.

Ik hoor je gehijg,

Ik voel mijn angst.

Ik ruik alle geuren. Mijn angstzweet, jouw lichaamsgeur.

Ik zie die lust weer in je zwarte ogen.

Mijn lichaam verkrampt, ik wil vluchten, maar ik kan geen kant op.

Vaak heb ik al tegen deze momenten gevochten.

Ik schreeuwde, huilde, schopte, beet en smeekte uiteindelijk zelfs.

Maar ik weet nu dat dit niet helpt.

Jij won uiteindelijk toch altijd.

Als ik me nu niet zal verzetten zal het zo over zijn.

Eindelijk…

Je bent klaar.

Je bedreigt me voor de zoveelste keer

met wat er allemaal gaat gebeuren als ik het vertel.

Dan loop je weg, alsof er niks gebeurd is.

Mijn angst, woede en verdriet zijn groot.

Ik ben blij dat dit moment over is.

Eén ding weet ik zeker, dat je me tenminste weer heel even met rust zal laten.

Want op dit moment ben je klaar…

Langzamerhand worden de geuren minder, maar mijn onbegrip groter.

Ik dacht ooit dat we normaal met elkaar konden omgaan, als twee mensen.

Tranen lopen over mijn wangen.

Maar dan word ik wakker, huilend, trillend van angst.

Ik zie dat ik veilig ben.

Jij bent er niet, tenminste niet hier, maar nog wel in mijn herinneringen.

De zomer is begonnen, gastblog Ilse

Het einde van het schooljaar

De zomervakantie komt er aan. De zon schijnt. Ik smeer mij in met zonnebrandcreme om niet te verbranden. Ik voel dat mijn lichaam aandacht nodig heeft. Mijn lichaam waarin mijn gevoelens zitten opgeslagen. De kinderen op mijn werk sluiten dit schooljaar af. Ze nemen afscheid van de vertrouwde klas en leerkracht. Een stukje veiligheid wordt afgesloten.

Nog geen afscheid voor mij

Ik kan nog geen afscheid nemen van mijn proces, mijn laatste stukje schijnveiligheid houd ik nog vast. Het is een laatste stukje bescherming, opdat ik niet helemaal verbrand. Ik vertrouw erop dat het goed komt met mij en dat ik mijn verleden achter mij kan laten. Ik verwacht dat ik me van binnen vrij ga voelen, zodat ik op weg kan gaan richting mijn eigen geluk. Maar ik ben er nog niet.

Schrijven helpt me

Ik lees mijn blogs terug. Ik besef dat ik al een eind op weg ben in mijn proces. Mijn proces met vallen, opstaan en vooral doorzetten. Dit is ook mijn kracht besef ik, dat ik kan doorzetten en het niet opgeef. Al lezend besef ik dat mijn helingsproces in een sneltreinvaart gaat. Door mijn vertrouwen in mijn therapeute Diane voel ik alles opnieuw en kan ik het een plek geven of los laten. Als ik afdwaal brengt zij mij door haar meditatieoefeningen weer in de realiteit. Aarden … zoals ze dat steeds zo mooi noemt. Ook door het schrijven van mijn verhalen verwerk ik mijn gevoelens en besef ik waarom ik iets voel.

Ik put kracht uit de natuur

De natuur is belangrijk in mijn proces. Diane herinnert mij er vaak aan, vooral te genieten van de eenvoudige dingen om mij heen. Van de zon die energie geeft. Van de bloemen en de vogels die fluiten. Ondanks alles kan ik mijn vader dankbaar zijn, dat hij zijn kennis en liefde voor de natuur aan mij heeft door gegeven. Ik ben in en met de natuur opgegroeid. Tussen de bomen in het bos voel ik me veilig. Als kind heb ik mij er vaak tussen verschuild. Ik heb er tegen gepraat, mee gehuild en gelachen. Ik heb er tegenaan geschopt. Toen al gaven de bomen mij de energie om te kunnen overleven. Ook nu heb ik die energie nodig.

Mijn werk helpt me

Ik zie dat ik vaak schrijf over mijn werk. Mijn werk is erg belangrijk voor me en het sleept me erdoorheen. Ik krijg er waardering, ze hebben mij nodig. Het biedt me regelmaat en structuur. Doordat ik werk, kan ik niet verdrinken in mijn verdriet. De kinderen en mijn collega’s wachten op mij. Rond deze tijd zijn de kinderen vrolijk, want het is tijd voor het schoolreisje. Het veilige schooljaar wordt afgesloten.

Het verlies van de illusie van veiligheid

Het stukje illusie van veiligheid, dat ik tot nu toe vasthoud om verder te kunnen, geeft mij tegelijk ook veel verdriet. Het verdriet heeft te maken met het beginnend besef dat mijn moeder ook een grote rol speelt in mijn hele proces. Dit het laatste stukje schijnveiligheid dat ik nog vasthoudt. Zolang ik dit niet overwin, duwt het mij steeds een stapje terug.

Ik wil kunnen houden van mezelf

Mijn proces met al zijn gevoelens gaat verder. Ik ben er nog niet. Het laatste stukje, om veilig mijn overkant te kunnen bereiken, moet ik nog doorstaan. Mijn gedachten en gevoelens zijn niet altijd één, mijn gedachten gaan nog vaak met mij op de loop. Het rottige gevoel van verdriet maakt mij onrustig. Ik weet dat ik het verdriet moet accepteren, moet voelen om verder te kunnen, maar in plaats daarvan zoek ik de oorzaak. Verdriet loopt als een rode draad door mijn proces. Ik voel me verdrietig, omdat ik mijn eigenwaarde niet voel. Ik heb het gevoel dat álles van mij is afgepakt. Dat het allerbelangrijkste is afgepak: te kunnen houden van mijzelf. Ik huil bij dit besef.

Reacties houden me overeind

Mijn lotgenoten reageren op mijn blogs. Ze vinden herkenning in mijn verhalen. Dit is waarom ik ze schrijf. Ze zijn niet de enige. Mijn verhaal nadert zijn eind: Ik ga aan de slag met het opbouwen van mijn eigenwaarde. Ik ga van mijzelf leren houden. Het laatste stukje dat ik nog vasthoud, laat ik nu los. Mijn verdriet, omdat mijn moeder ook een grote rol heeft gespeeld. Niemand heeft mij ooit kunnen of willen helpen, zelfs mijn moeder heeft me in de steek gelaten.

Geef me de energie

Om dit verdriet aan te kunnen, heb ik energie nodig. Dit laatste stukje kan ik nog niet afsluiten. Niet zoals de kinderen op mijn werk dit schooljaar afsluiten. Ik hoop dat ik de kracht en energie ga voelen om ook hier nog mee aan de slag te kunnen gaan. Het voelt als het laatste stukje uit mijn proces, om de overkant te kunnen bereiken. Ik vraag Diane om hulp. Ik mag niet zinken op de bodem, want dan is alles voor niets is geweest. Energie…….ik smeek er nu om!!

Gastblogger Rija van der Sluiszen – Geconfronteerd met het verleden

Verpleegopleiding

Ria van der Sluiszen

Het is september 1988 .Ik ben 17 jaar en eindelijk is het dan zover! Ik begin aan de verpleegopleiding in het ziekenhuis waar ik geboren ben, waar ook mijn moeder háár opleiding heeft gedaan. Als klein meisje wist ik al dat ik verpleegster wilde worden. Ik had een compleet ziekenhuis van Playmobil. Mijn nicht, die arts wilde worden, en ik fantaseerden toen we klein waren altijd, dat zij de arts was en ik haar verpleegkundige.
Ik verhuis naar de zusterflat op het terrein en begin vol goede moed aan de opleiding. Ik weet dan nog niet dat alles anders zal gaan lopen. Het is best spannend om op mezelf te gaan wonen, al ben ik wel blij dat ik thuis weg ben. Het geruzie en gedoe met mijn broertjes ben ik wel zat. Wél vind ik het eenzaam zo alleen op mijn kamer, al heb ik goed contact met mijn buurvrouw.

Geconfronteerd met verleden

De theorielessen krijg ik bij een ander ziekenhuis, samen met leerlingen van diverse ziekenhuizen uit de regio. Ik kom in een leuke klas terecht en voel me er thuis. Ook de leraren zijn aardig. Als we in groepjes aan een thema gaan werken, kom in een groepje die het gaat hebben over incest. We moeten zelf dingen bedenken die we kunnen gebruiken voor dat thema. Ook moeten we bedenken hoe we als verpleegkundige hiermee te maken kunnen krijgen. Het thema duurt een aantal weken.

Confronterend om mee bezig te zijn

Ik merk dat het best confronterend is voor mij. We besluiten een interview te houden met een agent van de zedenpolitie. Met zijn drieën gaan we naar het politiebureau en daar gaan we in gesprek met die agent. Die man vertelt over hoe je aangifte kunt doen en meer van dat soort praktische zaken. Op een gegeven moment maakt hij een grapje: “1 op de 4 is slachtoffer dus wie van ons vier is het?” Hij zegt meteen dat je zo niet moet denken natuurlijk, maar ik schrik wél. Ik hoop dat de anderen mijn reactie niet zien.

Het thema incest confronteert mij

Tijdens de weken dat we met het thema bezig zijn, zit ik niet lekker in mijn vel. Ik voel me verdrietig en eenzaam. Jannie, onze klassenleraar en leraar verpleegkunde, heeft in die dagen erna in de gaten dat er iets met me is en knoopt een gesprek aan. Ze is heel vriendelijk en ik vertrouw haar zodanig, dat ik vertel wat mijn opa met me heeft gedaan. Dat daardoor het thema waar we mee bezig zijn wel heel erg confronterend is.

Een belangrijke stap: Er over praten!

Samen met Jannie besluit ik dat het goed is hier met Monique, de docent psychologie, over te praten. Voor het thema-project besluit ik een interview met mezelf te houden, maar de anderen daarbij niet te vertellen dat ik de geïnterviewde ben. Ik vertel hen dat ik het gesprek houd met een kennis van mij. Het is erg confronterend om mijn verhaal in interviewvorm op papier te zetten, maar helpt me ook om de dingen op een rijtje te zetten. Nadat ik het interview aan de klas heb voor gelezen praat ik er met Monique over.

Praten, praten en nog eens praten

Ik praat veel met Monique en Jannie over het misbruik in het verleden .Over Opa en die jongen uit het dorp. Ik voel me eindelijk begrepen door iemand. Ze veroordelen me niet maar luisteren zonder te oordelen. Ik ben wel voortdurend bang dat ze me ook zullen laten vallen. Dat ze de afspraak om te praten zullen afzeggen. Ik heb sterk het gevoel dat er voor mij geen tijd is, dat ik waardeloos en nutteloos ben. Ik voel me een stuk gereedschap meer niet.

Gelukkig laten ze mij niet vallen

Het is zo fijn met iemand te kunnen praten. Als de dames merken dat het me te veel aanvliegt, bieden ze me aan dat ik bij hen kan slapen. Het besef, dat het eigenlijk niet normaal is wat opa deed, is beangstigend en ik vraag me af of ik niet meer verzet had moeten plegen. Maar ik was wél altijd blij dat ik er iemand lief voor me was. Ik ben op school zo vaak gepest, dat ik blij was dat er iemand was die me wel de moeite waard vond.

Troost

Zo logeer ik een paar keer bij allebei en dat geeft me de energie om door te gaan. Jannie heeft vier katten een van die katten ”Mormeltje” voelt dat ik behoefte heb aan troost. Jannie ziet dat en ze besluit dat het goed voor me is, als ik die kat mee naar huis neem. Dat vind ik een bijzonder cadeau en deze kat haalt mij uit mijn eenzaamheid en geeft me troost als ik het moeilijk heb. Bij Jannie voel ik veel liefde en troost. Terwijl ik, als ik bij Monique logeer, juist blij ben eindelijk te kunnen praten over mijn nare herinneringen.

Redders in de nood

Deze twee dames hebben dus veel voor mij betekend en ben dan ook nieuwsgierig hoe het nu met ze is, maar heb ze tot op heden niet terug kunnen vinden. Maar ik blijf altijd met grote dankbaarheid aan ze terug denken, want ik weet niet wat er toen van mij terecht zou zijn gekomen als ze me niet opgevangen hadden.

Tijdelijk stoppen met opleiding

Helaas zit ik op dat moment zo met mezelf in de knoop, dat ik in overleg met ziekenhuis besluit voorlopig met de opleiding te stoppen. Eerst ga ik aan mezelf werken. Dat doe ik door bij het JAC in een praatgroep te gaan. Ik baal ervan dat ik mijn droom voorlopig moet opgeven, maar heb er dan nog alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.

Helaas nooit meer teruggegaan

Helaas is het er nooit meer van gekomen de opleiding af te maken. Ik baal er nog altijd van, dat ik onder andere door wat die man heeft gedaan, het niet kan opbrengen mijn droom te verwezenlijken. Ik heb later wel geprobeerd weer te beginnen, maar op dat moment zat ik nog steeds niet goed in mijn vel en ben toen niet aangenomen op een opleiding.

Een nieuwe start

Ik kom via een uitzendbureau terecht bij het bedrijf waar ik nu al meer dan 25 jaar werk. Ik vind het tot op de dag van vandaag jammer dat ik mijn droom niet heb kunnen waarmaken, Maar heb al die tijd wel geleerd in de avonduren. Eerst vakken op de HAVO. Daarna nog de doktersassistente opleiding. Door omstandigheden heb ik alleen het theoriegedeelte afgerond en toen ik moeder werd haalde ik daar verder mijn voldoening uit .

Turnjuf

Ook heb ik een opleiding gevolgd om turnjuf te worden en ik geef nu al enkele jaren met plezier gymles op een turnvereniging naast mijn baan. Toch blijft het kriebelen. Op dit moment ben ik begonnen met een korte HBO cursus in de psychologie om te kijken of ik het niveau aan kan, met het plan om daarna een bachelor opleiding van 4 jaar te volgen. Op die manier hoop ik alsnog in de gezondheidszorg aan de slag te kunnen en mijn droom te verwezenlijken. Je bent immers nooit te oud om te leren en te dromen.

Rija

 

Vertel ook jouw verhaal

Heb jij ook een verhaal om te delen? Wil jij leren hoe je jouw verhaal op een goede manier onder de aandacht brengt? Geef je op voor de cursus ‘Bloggen over seksueel misbruik’

Nieuwe gastblogger stelt zich voor: Rija van der Sluiszen

Rija van der Sluiszen

Ria van der SluiszenIk ben Rija van der Sluiszen – de Jong 45 jaar oud getrouwd en moeder van een zoon van 16. Ik werk parttime in en magazijn en ben daarnaast gymjuf bij een turnvereniging en doe vrijwilligerswerk.

Misbruikt door opa

Als kind ben ik misbruikt door mijn opa, telkens als ik bij hem logeerde en ook als hij op visite kwam. Hoe oud ik precies was toen het begon weet ik niet, maar het was vanaf voordat ik een tiener was tot ik een jaar of 14 oud was. Hij praatte het goed door te zeggen: ‘Ik hou nu eenmaal van je’  Daardoor dacht ik dat het gewoon was. Hij zei: ‘Wij hebben verkering’.

De herinneringen komen boven

Ik stop het allemaal weg, tot ik met een verpleegopleiding begin. Daar word ik erg met mezelf geconfronteerd en komt het allemaal naar boven. Ik kan daardoor de opleiding ook niet afmaken. Ik krijg onder andere hulp van het JAC. Ik zit dan in een praatgroep en dat is wel fijn maar ik voel me er ook een beetje er buiten staan. Alle anderen zijn misbruikt door hun vader en ik dus door mijn opa. Daarna stopt de hulpverlening en heb ik het weer verstopt.

Mijn moeder wordt ernstig ziek (later overlijd zij aan darmkanker) en ik krijg een burn-out. Zo kom ik bij een psycholoog terecht. Met haar heb ik kunnen praten over het misbruik en door middel van EMDR en gesprekken heb ik de herinneringen enigszins een plekje gegeven. Er komen ook andere incidenten boven: Dat ik aangerand ben door een jongen die bij ons over de vloer kwam voor de computerclub van mijn moeder. Dat ik in de vakantie een keer ben betast door jongens. Op mijn zeventiende nadat ik gestopt was met de verpleegopleiding in een magazijn ging werken, een jongen die in ruil voor hulp met mijn brommer meer wilde doen dan ik wilde. Door al die dingen had ik het gevoel dat ik er alleen toe deed als lustobject. Gelukkig weet ik nu beter.

Hoe het nu met me is

Ik haal nu veel energie uit het werken met kinderen . Dat doe ik 1x per week als gymjuf op een turnvereniging en tijdens vakanties door kinderen te verkleden als Ot en Sien bij de Stoomtram. Ook kan ik enorm genieten van de sterke band die mijn zoon met zijn opa heeft. Zo fijn dat hij een normale band met hem heeft. Door de behandeling bij de psycholoog voel ik me al veel sterker. Vroeger plaatste ik mijzelf heel laag en cijferde ik mezelf weg, tegenwoordig durf ik steeds meer voor mezelf op te komen. Ben er nog niet helemaal, maar het gaat steeds beter.

Waarom ik mijn verhaal deel

Af en toe belemmert de herinnering me nog. Daarom wil ik mijn verhaal graag delen met lotgenoten en wel onder mijn eigen naam. Dit om mezelf te helpen in het proces het een plekje te geven en om anderen te helpen zodat ze zich niet alleen voelen in hun verhaal. Dit is in het kort mijn verhaal.

Wil jij je verhaal ook delen? Kijk op bloggen over seksueel misbruik voor details.