De zomer is begonnen, gastblog Ilse

Het einde van het schooljaar

De zomervakantie komt er aan. De zon schijnt. Ik smeer mij in met zonnebrandcreme om niet te verbranden. Ik voel dat mijn lichaam aandacht nodig heeft. Mijn lichaam waarin mijn gevoelens zitten opgeslagen. De kinderen op mijn werk sluiten dit schooljaar af. Ze nemen afscheid van de vertrouwde klas en leerkracht. Een stukje veiligheid wordt afgesloten.

Nog geen afscheid voor mij

Ik kan nog geen afscheid nemen van mijn proces, mijn laatste stukje schijnveiligheid houd ik nog vast. Het is een laatste stukje bescherming, opdat ik niet helemaal verbrand. Ik vertrouw erop dat het goed komt met mij en dat ik mijn verleden achter mij kan laten. Ik verwacht dat ik me van binnen vrij ga voelen, zodat ik op weg kan gaan richting mijn eigen geluk. Maar ik ben er nog niet.

Schrijven helpt me

Ik lees mijn blogs terug. Ik besef dat ik al een eind op weg ben in mijn proces. Mijn proces met vallen, opstaan en vooral doorzetten. Dit is ook mijn kracht besef ik, dat ik kan doorzetten en het niet opgeef. Al lezend besef ik dat mijn helingsproces in een sneltreinvaart gaat. Door mijn vertrouwen in mijn therapeute Diane voel ik alles opnieuw en kan ik het een plek geven of los laten. Als ik afdwaal brengt zij mij door haar meditatieoefeningen weer in de realiteit. Aarden … zoals ze dat steeds zo mooi noemt. Ook door het schrijven van mijn verhalen verwerk ik mijn gevoelens en besef ik waarom ik iets voel.

Ik put kracht uit de natuur

De natuur is belangrijk in mijn proces. Diane herinnert mij er vaak aan, vooral te genieten van de eenvoudige dingen om mij heen. Van de zon die energie geeft. Van de bloemen en de vogels die fluiten. Ondanks alles kan ik mijn vader dankbaar zijn, dat hij zijn kennis en liefde voor de natuur aan mij heeft door gegeven. Ik ben in en met de natuur opgegroeid. Tussen de bomen in het bos voel ik me veilig. Als kind heb ik mij er vaak tussen verschuild. Ik heb er tegen gepraat, mee gehuild en gelachen. Ik heb er tegenaan geschopt. Toen al gaven de bomen mij de energie om te kunnen overleven. Ook nu heb ik die energie nodig.

Mijn werk helpt me

Ik zie dat ik vaak schrijf over mijn werk. Mijn werk is erg belangrijk voor me en het sleept me erdoorheen. Ik krijg er waardering, ze hebben mij nodig. Het biedt me regelmaat en structuur. Doordat ik werk, kan ik niet verdrinken in mijn verdriet. De kinderen en mijn collega’s wachten op mij. Rond deze tijd zijn de kinderen vrolijk, want het is tijd voor het schoolreisje. Het veilige schooljaar wordt afgesloten.

Het verlies van de illusie van veiligheid

Het stukje illusie van veiligheid, dat ik tot nu toe vasthoud om verder te kunnen, geeft mij tegelijk ook veel verdriet. Het verdriet heeft te maken met het beginnend besef dat mijn moeder ook een grote rol speelt in mijn hele proces. Dit het laatste stukje schijnveiligheid dat ik nog vasthoudt. Zolang ik dit niet overwin, duwt het mij steeds een stapje terug.

Ik wil kunnen houden van mezelf

Mijn proces met al zijn gevoelens gaat verder. Ik ben er nog niet. Het laatste stukje, om veilig mijn overkant te kunnen bereiken, moet ik nog doorstaan. Mijn gedachten en gevoelens zijn niet altijd één, mijn gedachten gaan nog vaak met mij op de loop. Het rottige gevoel van verdriet maakt mij onrustig. Ik weet dat ik het verdriet moet accepteren, moet voelen om verder te kunnen, maar in plaats daarvan zoek ik de oorzaak. Verdriet loopt als een rode draad door mijn proces. Ik voel me verdrietig, omdat ik mijn eigenwaarde niet voel. Ik heb het gevoel dat álles van mij is afgepakt. Dat het allerbelangrijkste is afgepak: te kunnen houden van mijzelf. Ik huil bij dit besef.

Reacties houden me overeind

Mijn lotgenoten reageren op mijn blogs. Ze vinden herkenning in mijn verhalen. Dit is waarom ik ze schrijf. Ze zijn niet de enige. Mijn verhaal nadert zijn eind: Ik ga aan de slag met het opbouwen van mijn eigenwaarde. Ik ga van mijzelf leren houden. Het laatste stukje dat ik nog vasthoud, laat ik nu los. Mijn verdriet, omdat mijn moeder ook een grote rol heeft gespeeld. Niemand heeft mij ooit kunnen of willen helpen, zelfs mijn moeder heeft me in de steek gelaten.

Geef me de energie

Om dit verdriet aan te kunnen, heb ik energie nodig. Dit laatste stukje kan ik nog niet afsluiten. Niet zoals de kinderen op mijn werk dit schooljaar afsluiten. Ik hoop dat ik de kracht en energie ga voelen om ook hier nog mee aan de slag te kunnen gaan. Het voelt als het laatste stukje uit mijn proces, om de overkant te kunnen bereiken. Ik vraag Diane om hulp. Ik mag niet zinken op de bodem, want dan is alles voor niets is geweest. Energie…….ik smeek er nu om!!

Gastblogger Rija van der Sluiszen – Geconfronteerd met het verleden

Verpleegopleiding

Ria van der Sluiszen

Het is september 1988 .Ik ben 17 jaar en eindelijk is het dan zover! Ik begin aan de verpleegopleiding in het ziekenhuis waar ik geboren ben, waar ook mijn moeder háár opleiding heeft gedaan. Als klein meisje wist ik al dat ik verpleegster wilde worden. Ik had een compleet ziekenhuis van Playmobil. Mijn nicht, die arts wilde worden, en ik fantaseerden toen we klein waren altijd, dat zij de arts was en ik haar verpleegkundige.
Ik verhuis naar de zusterflat op het terrein en begin vol goede moed aan de opleiding. Ik weet dan nog niet dat alles anders zal gaan lopen. Het is best spannend om op mezelf te gaan wonen, al ben ik wel blij dat ik thuis weg ben. Het geruzie en gedoe met mijn broertjes ben ik wel zat. Wél vind ik het eenzaam zo alleen op mijn kamer, al heb ik goed contact met mijn buurvrouw.

Geconfronteerd met verleden

De theorielessen krijg ik bij een ander ziekenhuis, samen met leerlingen van diverse ziekenhuizen uit de regio. Ik kom in een leuke klas terecht en voel me er thuis. Ook de leraren zijn aardig. Als we in groepjes aan een thema gaan werken, kom in een groepje die het gaat hebben over incest. We moeten zelf dingen bedenken die we kunnen gebruiken voor dat thema. Ook moeten we bedenken hoe we als verpleegkundige hiermee te maken kunnen krijgen. Het thema duurt een aantal weken.

Confronterend om mee bezig te zijn

Ik merk dat het best confronterend is voor mij. We besluiten een interview te houden met een agent van de zedenpolitie. Met zijn drieën gaan we naar het politiebureau en daar gaan we in gesprek met die agent. Die man vertelt over hoe je aangifte kunt doen en meer van dat soort praktische zaken. Op een gegeven moment maakt hij een grapje: “1 op de 4 is slachtoffer dus wie van ons vier is het?” Hij zegt meteen dat je zo niet moet denken natuurlijk, maar ik schrik wél. Ik hoop dat de anderen mijn reactie niet zien.

Het thema incest confronteert mij

Tijdens de weken dat we met het thema bezig zijn, zit ik niet lekker in mijn vel. Ik voel me verdrietig en eenzaam. Jannie, onze klassenleraar en leraar verpleegkunde, heeft in die dagen erna in de gaten dat er iets met me is en knoopt een gesprek aan. Ze is heel vriendelijk en ik vertrouw haar zodanig, dat ik vertel wat mijn opa met me heeft gedaan. Dat daardoor het thema waar we mee bezig zijn wel heel erg confronterend is.

Een belangrijke stap: Er over praten!

Samen met Jannie besluit ik dat het goed is hier met Monique, de docent psychologie, over te praten. Voor het thema-project besluit ik een interview met mezelf te houden, maar de anderen daarbij niet te vertellen dat ik de geïnterviewde ben. Ik vertel hen dat ik het gesprek houd met een kennis van mij. Het is erg confronterend om mijn verhaal in interviewvorm op papier te zetten, maar helpt me ook om de dingen op een rijtje te zetten. Nadat ik het interview aan de klas heb voor gelezen praat ik er met Monique over.

Praten, praten en nog eens praten

Ik praat veel met Monique en Jannie over het misbruik in het verleden .Over Opa en die jongen uit het dorp. Ik voel me eindelijk begrepen door iemand. Ze veroordelen me niet maar luisteren zonder te oordelen. Ik ben wel voortdurend bang dat ze me ook zullen laten vallen. Dat ze de afspraak om te praten zullen afzeggen. Ik heb sterk het gevoel dat er voor mij geen tijd is, dat ik waardeloos en nutteloos ben. Ik voel me een stuk gereedschap meer niet.

Gelukkig laten ze mij niet vallen

Het is zo fijn met iemand te kunnen praten. Als de dames merken dat het me te veel aanvliegt, bieden ze me aan dat ik bij hen kan slapen. Het besef, dat het eigenlijk niet normaal is wat opa deed, is beangstigend en ik vraag me af of ik niet meer verzet had moeten plegen. Maar ik was wél altijd blij dat ik er iemand lief voor me was. Ik ben op school zo vaak gepest, dat ik blij was dat er iemand was die me wel de moeite waard vond.

Troost

Zo logeer ik een paar keer bij allebei en dat geeft me de energie om door te gaan. Jannie heeft vier katten een van die katten ”Mormeltje” voelt dat ik behoefte heb aan troost. Jannie ziet dat en ze besluit dat het goed voor me is, als ik die kat mee naar huis neem. Dat vind ik een bijzonder cadeau en deze kat haalt mij uit mijn eenzaamheid en geeft me troost als ik het moeilijk heb. Bij Jannie voel ik veel liefde en troost. Terwijl ik, als ik bij Monique logeer, juist blij ben eindelijk te kunnen praten over mijn nare herinneringen.

Redders in de nood

Deze twee dames hebben dus veel voor mij betekend en ben dan ook nieuwsgierig hoe het nu met ze is, maar heb ze tot op heden niet terug kunnen vinden. Maar ik blijf altijd met grote dankbaarheid aan ze terug denken, want ik weet niet wat er toen van mij terecht zou zijn gekomen als ze me niet opgevangen hadden.

Tijdelijk stoppen met opleiding

Helaas zit ik op dat moment zo met mezelf in de knoop, dat ik in overleg met ziekenhuis besluit voorlopig met de opleiding te stoppen. Eerst ga ik aan mezelf werken. Dat doe ik door bij het JAC in een praatgroep te gaan. Ik baal ervan dat ik mijn droom voorlopig moet opgeven, maar heb er dan nog alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.

Helaas nooit meer teruggegaan

Helaas is het er nooit meer van gekomen de opleiding af te maken. Ik baal er nog altijd van, dat ik onder andere door wat die man heeft gedaan, het niet kan opbrengen mijn droom te verwezenlijken. Ik heb later wel geprobeerd weer te beginnen, maar op dat moment zat ik nog steeds niet goed in mijn vel en ben toen niet aangenomen op een opleiding.

Een nieuwe start

Ik kom via een uitzendbureau terecht bij het bedrijf waar ik nu al meer dan 25 jaar werk. Ik vind het tot op de dag van vandaag jammer dat ik mijn droom niet heb kunnen waarmaken, Maar heb al die tijd wel geleerd in de avonduren. Eerst vakken op de HAVO. Daarna nog de doktersassistente opleiding. Door omstandigheden heb ik alleen het theoriegedeelte afgerond en toen ik moeder werd haalde ik daar verder mijn voldoening uit .

Turnjuf

Ook heb ik een opleiding gevolgd om turnjuf te worden en ik geef nu al enkele jaren met plezier gymles op een turnvereniging naast mijn baan. Toch blijft het kriebelen. Op dit moment ben ik begonnen met een korte HBO cursus in de psychologie om te kijken of ik het niveau aan kan, met het plan om daarna een bachelor opleiding van 4 jaar te volgen. Op die manier hoop ik alsnog in de gezondheidszorg aan de slag te kunnen en mijn droom te verwezenlijken. Je bent immers nooit te oud om te leren en te dromen.

Rija

 

Vertel ook jouw verhaal

Heb jij ook een verhaal om te delen? Wil jij leren hoe je jouw verhaal op een goede manier onder de aandacht brengt? Geef je op voor de cursus ‘Bloggen over seksueel misbruik’

Nieuwe gastblogger stelt zich voor: Rija van der Sluiszen

Rija van der Sluiszen

Ria van der SluiszenIk ben Rija van der Sluiszen – de Jong 45 jaar oud getrouwd en moeder van een zoon van 16. Ik werk parttime in en magazijn en ben daarnaast gymjuf bij een turnvereniging en doe vrijwilligerswerk.

Misbruikt door opa

Als kind ben ik misbruikt door mijn opa, telkens als ik bij hem logeerde en ook als hij op visite kwam. Hoe oud ik precies was toen het begon weet ik niet, maar het was vanaf voordat ik een tiener was tot ik een jaar of 14 oud was. Hij praatte het goed door te zeggen: ‘Ik hou nu eenmaal van je’  Daardoor dacht ik dat het gewoon was. Hij zei: ‘Wij hebben verkering’.

De herinneringen komen boven

Ik stop het allemaal weg, tot ik met een verpleegopleiding begin. Daar word ik erg met mezelf geconfronteerd en komt het allemaal naar boven. Ik kan daardoor de opleiding ook niet afmaken. Ik krijg onder andere hulp van het JAC. Ik zit dan in een praatgroep en dat is wel fijn maar ik voel me er ook een beetje er buiten staan. Alle anderen zijn misbruikt door hun vader en ik dus door mijn opa. Daarna stopt de hulpverlening en heb ik het weer verstopt.

Mijn moeder wordt ernstig ziek (later overlijd zij aan darmkanker) en ik krijg een burn-out. Zo kom ik bij een psycholoog terecht. Met haar heb ik kunnen praten over het misbruik en door middel van EMDR en gesprekken heb ik de herinneringen enigszins een plekje gegeven. Er komen ook andere incidenten boven: Dat ik aangerand ben door een jongen die bij ons over de vloer kwam voor de computerclub van mijn moeder. Dat ik in de vakantie een keer ben betast door jongens. Op mijn zeventiende nadat ik gestopt was met de verpleegopleiding in een magazijn ging werken, een jongen die in ruil voor hulp met mijn brommer meer wilde doen dan ik wilde. Door al die dingen had ik het gevoel dat ik er alleen toe deed als lustobject. Gelukkig weet ik nu beter.

Hoe het nu met me is

Ik haal nu veel energie uit het werken met kinderen . Dat doe ik 1x per week als gymjuf op een turnvereniging en tijdens vakanties door kinderen te verkleden als Ot en Sien bij de Stoomtram. Ook kan ik enorm genieten van de sterke band die mijn zoon met zijn opa heeft. Zo fijn dat hij een normale band met hem heeft. Door de behandeling bij de psycholoog voel ik me al veel sterker. Vroeger plaatste ik mijzelf heel laag en cijferde ik mezelf weg, tegenwoordig durf ik steeds meer voor mezelf op te komen. Ben er nog niet helemaal, maar het gaat steeds beter.

Waarom ik mijn verhaal deel

Af en toe belemmert de herinnering me nog. Daarom wil ik mijn verhaal graag delen met lotgenoten en wel onder mijn eigen naam. Dit om mezelf te helpen in het proces het een plekje te geven en om anderen te helpen zodat ze zich niet alleen voelen in hun verhaal. Dit is in het kort mijn verhaal.

Wil jij je verhaal ook delen? Kijk op bloggen over seksueel misbruik voor details.

Gastblogger Lynelle – Ervaringsdeskundige en buitenmens

Lynelle Bruins – Ervaringsdeskundige en buitenmens

Foto Lynelle Bruins 1Ik ben Lynelle en ben 22 jaar oud. Boaz is mijn zoontje van 3 jaar oud.

Ondanks dat ik het contact maken soms lastig vind ben ik graag onder de mensen. Wel heb ik hier bij mezelf hard aan gewerkt en maak ik steeds meer contact met mensen. In de zomer ben ik het liefst de hele dag buiten, in de winter blijf ik het liefst de hele dag in mijn warme bedje. Toch onderneem ik activiteiten met mijn kleine om hem het goede voorbeeld te geven. Ik droom vaak over een betere wereld en vrijwel overal waar ik kom, komt dit uiteindelijk ook ter discussie. Ik vind het heerlijk om met mensen hierover te discussiëren en mijn visie hierop te geven.

Wat doe ik

Op dit moment ben ik geslaagd voor de opleiding Jeugdzorg MBO niveau 4. Volgend jaar ga ik Sociaal Pedagogisch Hulpverlener doen op het HBO. Tijdens een van mijn stages in een residentiële instelling kwam ik er achter dat je een maatje kan worden voor de jongeren die daar tijdelijk wonen. Ik zag dat de jongeren veel baat kunnen hebben aan een maatje en ik heb mij ook aangemeld bij die instelling. Zodra ik klaar ben met mijn stage mag ik beginnen als maatje.

Onlangs heb ik mij aangemeld bij nokidding, waar ik een interne opleiding volg om vrijwilliger te worden. Hierdoor kan ik ambassadeur van nokidding worden en in het presentatorenteam van nokidding komen, om mensen bewust te maken over de ernst en gevolgen van kindermishandeling en op te komen voor mishandelde kinderen. Daarnaast zit ik een taskforce voor het depressiegala. Het doel van het depressiegala is om het taboe op depressie te doorbreken en dit onderwerp bespreekbaar te maken.

Stukje levensverhaal

Mijn moeder wordt op haar 17e zwanger van mijn zus, door mijn biologische vader. Hij is een erg agressieve man. Als mijn zus 1 jaar oud is staat mijn moeder haar ter adoptie af, voor haar eigen veiligheid. Mijn vader had haar dusdanig mishandeld dat zij in ziekenhuis terecht kwam. Eén jaar later kom ik. Ook ik heb een poos, in een pleeggezin gewoond vanwege de onveilige thuissituatie. Ik mag na acht maanden weer naar huis, onder de voorwaarde dat mijn ouders uit elkaar gaan. De kerk zegt dan tegen mijn moeder dat ze beter kan trouwen met mijn vader want dat zou alles veranderen. Ze volgt hun advies op. Ondanks dat zij niet uit elkaar gaan, doet Jeugdzorg verder niks en blijf ik thuis wonen. Vier jaar later komt er nog een zusje.

Op de vlucht voor mijn vader

Mijn vader verandert helaas niet en jarenlang gaan wij voor hem op de vlucht. Bij vrienden, kennissen, jonge moeder huizen, bij opa en oma, overal en nergens. Ook wissel ik hierdoor regelmatig van bassischool. Rond mijn 8e komt mijn moeder een andere man tegen. Deze man is een stuk jonger en voor hem verlaat ze mijn biologische vader. Ze trouwt met deze man en zij krijgen 2 dochters. Al vanaf de eerste dag is hij slecht nieuws voor mij. Het begint met geestelijke en lichamelijke mishandeling en loopt uiteindelijk uit op seksueel misbruik. Het begint klein, maar wordt in loop der tijd steeds heftiger.

Hij doet er alles aan om mijn contactengroep zo klein mogelijk te houden. Zo mag ik bijvoorbeeld mijn lichaam niet verzorgen, zodat ik op school gepest werd. Ik trek mij terug in mijzelf en ben bang om contact te maken. Mensen vinden mij raar. Rond mijn 16e vind ik de kracht om mijn moeder alles te vertellen.

Een juiste beslissing

Zij neemt gelukkig de juiste beslissing en schakelt direct de politie in. Ook zijn familie, waarmee mijn band toentertijd vrij goed was, wordt direct op de hoogte gesteld. In eerste instantie zeggen zij dat ze mijn kant kiezen. Toch doen alsof zij mij nooit gekend hebben, wanneer ik hen tegenkom.

Thuis gaat het bergafwaarts, omdat ik mijn emoties niet meer kan reguleren en erg agressief word. Ook krijg ik een depressie. Hierdoor ga ik bij een vriendin wonen. Na ruim een jaar ga ik naar een jongeren crisiscentrum, waaruit ik door ben gegaan naar een fasehuis. Uiteindelijk ga ik toch weer thuis wonen.

In de 3e ben ik blijven zitten, in de 4e gezakt. Ik neem een tussenjaar, omdat ik niet meer weet wat ik wil en haal mijn VMBO-TL door middel van thuisstudie. En daarna begin ik met de opleiding Jeugdzorg MBO 4. Ik wil mensen helpen. Inmiddels woon ik op mezelf en ben ik aangenomen op het HBO.

Helingsproces

Toen ik 7 jaar was heb ik groepstherapie gehad voor geweld vanuit huis. Ik denk dat onder andere hierdoor, ik het deel met mijn biologische vader af heb kunnen sluiten. Ook heb ik hem nog een keer ontmoet toen ik 16 was. Ik had ergens nog de hoop dat hij veranderd was. Toen ik hem meerdere keren had gezien wist ik dat dit niet zo was. Ik voelde ook ineens geen boosheid meer. Het was voor mij daarna ook klaar.

Voor alles rondom mijn ‘stiefvader’ heb ik meerdere therapieën gehad. Twee keer EMDR, een keer groepstherapie en een keer creatieve therapie. Ik ben hierdoor al een stuk verder in mijn helingsproces gekomen de afgelopen jaren. Toch merk ik bij mezelf dat ik nog moeite kan hebben met het reguleren van mijn emoties, intimiteit en vertrouwen. Hier wil ik dan ook nog verder mee aan de slag.

Hoe zie ik mijn toekomst

Al van jongs af aan wist ik dat ik mensen wilde helpen. Als kind droomde ik van een betere wereld. Nu wil ik dan ook werken met mensen.

Op dit moment ben ik mij aan het ontwikkelen tot ervaringsdeskundige bij o.a. nokidding en mijn jeugdervaringen delen, waardoor hiermee uiteindelijk weer anderen mee geholpen kunnen worden of misschien zelfs dingen voorkomen kunnen worden.

Verder wil ik traumatherapie/psychomotorische therapie gaan doen met kinderen/jongeren. Het liefst verhuis ik naar het buitenland zodat ik hiermee bezig kan in ontwikkelingslanden.

Wat wil ik met bloggen bereiken

Door het delen van mijn ervaringen hoop ik hiermee anderen te kunnen bereiken. Uit ervaring weet ik dat je veel kan hebben aan de tips en verhalen van anderen die ‘dezelfde’ ervaring hebben meegemaakt. Ik hoop ook mensen aan het denken te zetten en misschien zelfs tot handelen aanzet.

Wie wil ik met bloggen bereiken

Met het bloggen wil ik zoveel mogelijk mensen bereiken. Seksueel misbruik en mishandeling is een belangrijke zaak voor iedereen vind ik. Als je het zelf niet hebt meegemaakt, krijg je wel te maken met iemand anders die dat wel heeft meegemaakt. Deze onderwerpen moeten besproken worden. De mensen die dit hebben meegemaakt hoeven zich niet te schamen of bang te zijn voor de reactie van een ander.