Verborgen herinneringen – gastblog Jessica

‘When you hurt under the surface
Like troubled water running cold
Well time can heal but this won’t’
– uit Before you go van Lewis Capaldi

Verborgendonker roze bloesem, foto van Agnes van der Graaf

Mijn hoofd is soms een chaos waar ik geen grip op krijg. Herinneringen verbergen zich. Ze verstoppen zich op plekken waar ik het bestaan niet van weet, maar helemaal verdwenen zijn ze nooit. Soms triggert er iets, waardoor herinneringen en emoties omhoog schieten. Ze verlaten hun zorgvuldig toegedekte plekje onder de oppervlakte en bevinden zich voor even vol in het zicht.

Trigger

Mijn moeder zegt iets tegen me en opeens ben ik niet meer de volwassene, maar een bang klein meisje. Ik zie mezelf als klein meisje bij het winkelcentrum. Ze dreigt om me achter te laten, daar bij de winkels, voor mijn gevoel ver van huis. Ik raak in paniek en weet niet meer wat ik moet doen. Ik huil en ben bang. De dreiging is er vaker, als ze me vervelend vindt of als ik niet precies doe wat ze zegt. Ze gebruikt het af en toe nog steeds, maar tegenwoordig weet ik dat het alleen maar woorden zijn om haar zin te krijgen. Maar het kleine bange meisje weet dat niet.

Vergeet me niet

En dan, net zo snel als de herinneringen omhoog kwamen, zijn ze ook weer verdwenen. Ver weg en onaanraakbaar. Het lijkt veiliger zo, maar dat is het niet. Verborgen herinneringen woekeren voort, verwoesten zonder dat ik het door heb. Toch voel dat ik er iets kapot is. Aangetast. Als een litteken dat pijn doet als je het aanraakt, zonder dat ik me kan herinneren dat daar ooit een wond heeft gezeten. Alsof een klein meisje zachtjes roept: “vergeet me niet”.

Zichtbaarheid

Heel voorzichtig komen er nu af en toe een verborgen herinneringen omhoog. Ze turen boven de oppervlakte uit en verdwijnen vervolgens weer in de onwetendheid. In de korte periode dat ze zichtbaar zijn, doe ik mijn best om ze niet meer te negeren. Ik probeer ze zoveel mogelijk de ruimte te geven die ze verdienen, die het kind dat ik toen was verdient.

Klein meisje

Herinneringen kunnen pas helen als ik ze daadwerkelijk kan zien, niet als ze zich onder de oppervlakte verstoppen. Tijd heelt de vergeten wonden niet. Want wat vergeten is, is niet verdwenen. Ik weet niet of zich nog meer dingen verbergen in mijn hoofd en ik weet ook niet of ik daar ooit achter zal komen, maar ik weet wel dat ik mijn best zal doen om er te zijn voor het kleine meisje dat ik was, waar ze ook mee zit.

1 gedachte op “Verborgen herinneringen – gastblog Jessica

  1. Wat een mooie omschrijving van een schrijnend onderwerp.
    Zo gevoelig.
    Ik hoop dat je het kleine meisje in jou een plek mag geven en er echt voor haar bent en jullie de reis samen mogen vervolgen. Door bergen en dalen, door niet weten en herinneringen. Altijd samen. Hierin zul je je meer één gaan voelen en je beter kunnen verbinden met jezelf. In stapjes de pijnlijke herinneringen op mogen vissen en in het licht kunnen zetten. Minder schaduw en meer aanwezigheid. Liefdevol leven in warmte met jezelf. Dank je voor het delen.
    Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.