EX-press: de uitvoering van Soul Skin, Gastblog Mariël

Ik sta onder de douche. Ineens stromen er tranen over mijn wangen: “Wat heb ik gedaan?!”, denk ik. Even voel ik een oude angst. Ik heb mezelf laten zien, mezelf bloot gegeven zoals ik nooit eerder gedaan heb. Dat mag niet, dat kan niet. Ik voel de angst en mijn tranen. Ze mogen er zijn, ze horen bij mij. Het duurt niet lang want de positieve gevoelens overheersen, wat een indrukwekkende uitvoering en avond was het.

Het project

Het begint bij die ene oproep: “Ik zoek mensen die geheeld zijn van vroegkinderlijk trauma door seksueel misbruik en huiselijk geweld, voor een pilot project. Het project, van een half jaar, sluit af met een voorstelling waarin het transformatieproces van slachtoffer naar krachtige, autonome persoon in beeld wordt gebracht”. Taboe doorbreken, laten zien hoe belangrijk (lichaamsgerichte) therapie is en dat helen mogelijk is, dat zijn de doelen van het project.

Dit moet ik doen!

Ik ga het project en proces aan voor mezelf, omdat ik voel dat ik het “moet” doen. Ik ben heel enthousiast, maar besef ook dat het een pittig proces zal zijn. Als ik in het verleden mijn lichaam ál voelde, was ik me er nooit zo comfortabel in. Nu ben ik wekelijks in een dansstudio om te bewegen, te dansen vanuit de impulsen die ik voel op dat moment. Dat doe ik niet alleen, maar met een aantal andere vrouwen samen.

Langzaam kom ik in beweging

In de periode beweeg ik heel voorzichtig. Ik maak kleine bewegingen en kom nauwelijks van mijn plaats. Ik ben terughoudend in de interactie met de anderen en ga vooral met mijn aandacht naar binnen. In mezelf ben ik veilig. Heel, heel langzaam laat ik me meer zien. Na maanden repeteren ga ik “ineens” helemaal los. Ik beweeg door de hele zaal, speels en spontaan. Mijn bewegingen zijn groot, ik neem ruimte in. Als de “oefening” klaar is, krijg ik tranen in mijn ogen: “Wat heb ik gedaan?” Ik trek me terug in mezelf en ga aan de kant staan met mijn handen voor mijn gezicht. De anderen reageren enthousiast en vinden het mooi dat ik mezelf zo heb laten zien.

Schrijven en tekenen

Tijdens het project schrijven we over wat het proces van transformatie van slachtoffer naar autonomie in ons oproept. Ik vind het heerlijk om te kunnen schrijven, daarmee ben ik vertrouwd. Soms kan ik zelfs niet verwoorden wat er in mij om gaat, dan maak ik tekeningen met pastelkrijt. Het bewegen, het schrijven en het tekenen ondersteunen mijn proces van heling. Ik ontdek dat expressie essentieel is voor mij, bij me hoort.

De uitvoering: kwetsbaarheid en kracht

Het is eindelijk zover. Het is tijd om het project af te sluiten, we zijn er klaar voor. De zaal is uitverkocht. Ik kijk er naar uit. Ik ben rustiger dan ik voor mogelijk had gehouden. We beginnen en vanaf het begin voel ik wat er gebeurt, zit ik erin. Precies zoals de bedoeling is. De uitvoering gaat goed, we doen het samen en het voelt fijn.

Geraakt, ontroerd…

De reacties van het publiek, zowel persoonlijk als in het nagesprek over de uitvoering, zijn overweldigend. Zo warm! Als mijn man naar me toe komt, me omhelst en zegt hoe indrukwekkend hij het vond, komen mijn tranen los. Tranen van verwondering, trots, opluchting, ontroering en wie weet wat nog meer. Ons proces van heling, het gevoel van kwetsbaarheid én onze kracht zijn overgekomen bij het publiek. In de nabespreking zeggen lotgenoten dat ze geraakt zijn en dat ze het proces herkennen. Deze uitvoering draagt zelfs bij aan hun heling. Hoe bijzonder is dat?! De doelen van het project om taboe te doorbreken, het belang van lichaamsgerichte therapie te laten zien en zichtbaar maken dat helen mogelijk is, zijn zeker overgekomen bij het publiek.

En dan… verbinding

De uitvoering is nu drie weken geleden. Ik ben onder de indruk van wat deze avond me heeft gebracht, ik kan het nog nauwelijks bevatten. Ik ben het project aangegaan voor mezelf, om meer te ontdekken en verder te groeien en om aan anderen te laten zien dat er leven is na seksueel misbruik. Mijn rode draad door het proces is vooral verbinding maken met mezelf en anderen. Gedurende het project groei ik daarin. De uitvoering heeft me meer gegeven dan ik had verwacht. Ik heb mezelf laten zien, op mijn kwetsbaarst en tegelijkertijd volledig in mijn kracht. Ik heb mezelf gegeven. Uit de warme reacties van het publiek blijkt dat het hen veel heeft gegeven, heeft geraakt. Dat komt zo bij me binnen, want ik mag dat ontvangen. Dit is het, zo voelt dat dus: verbinding! Dit is waar ik zo naar verlangde. Puur, zoals het is. Alle warmte, de omhelzingen, van bekende en onbekende mensen, ik neem het mee in mijn hart.

Initiatief

EX-press is het initiatief van Michelle Kurzenacker, choreografe en therapeute, en haar bedrijf Movedby… Onder haar bevlogen begeleiding hebben het project en de uitvoering plaatsgevonden.

 

 

8 thoughts on “EX-press: de uitvoering van Soul Skin, Gastblog Mariël

  1. Als kind werd ik vroeger veel gepest van wegen me motoriek die ik niet goed kon hanteren. Ik werd ook seksueel misbruikt. In me puberteit moest ik van me jeugdvriend striptease doen. En me gewaagd verkleden. Later heb ik een behoorlijke minderwaardigheidscomplex aan over gehouden. Op feesten durfde ik niet te dansen want dan word ik uitgelachen. Meeste keren zodra er plaats over leek te zijn hielden hun het bezet voor anderen zodat ik alleen kwam te zitten of met wat anderen die ik niet eens ken. Ik was weleens een keer op de televisie geweest voor een opname. De journalist of een redacteur zat me belachelijk te maken. Volgens een man die in de kantine was bij het werken, sprak iedereen er schande van dat ik als een mongool gedroeg. Ik heb wel een licht verstandelijke beperking maar ben niet achterlijk. Ik heb ook hierdoor me trauma borderline en slik medicijnen. Toch heb ik nog steeds last van spreekangst en optreden in volle zalen. Ik sla dicht of ik kruip weg waar niemand me kon zien. Kan je na gaan dat ik ouder ben en dan nog steeds last heb van verlegenheid. Meeste keren kan ik weleens grapjes maken om anderen aan het lachen te brengen, en puur uit onzekerheid om me zwakke plek weg te stoppen. Dan kan ik als clown optreden. Soms zing ik weleens karaoke samen met me partner en eerst werd het stil en ineens werd er gefloten en geklapt. Me partner vroeg aan me: Snap je wat dit betekend? Nee, zei ik toen. Dat betekend dat je het fantastisch deed. Ik kreeg tranen hiervan in me ogen.

    • Wat bijzonder dat zo’n mooie ervaring hebt bij het karaoke zingen! Dat is een moment om te koesteren.
      Dank je voor het delen van wat je hebt meegemaakt. Dapper!
      Met warme groet, Mariël

  2. Wat mooi, krachtig en sterk, prachtig, diep respect.
    We moeten door de pijn, om de weg naar onze essentie te kunnen vinden. Wie we in werkelijk zijn.
    Daar is heel veel moed en doorzettings kracht voor nodig.
    Lieve groet Roswitha

    • Dank je Roswitha 🙂
      Er is geen andere weg naar heling dan door de pijn heen. Dat is heel zwaar maar uiteindelijk de moeite waard.
      Met warme groet, Mariël

  3. Zo mooi, ik ben zo blij voor jou, lijkt me echt een prachtige ervaring. Ik vind het heel erg jammer dat ik de voorstelling niet heb kunnen zien…
    Leen

    • Dank je Leen!
      Het was inderdaad een prachtige ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Als je de voorstelling nog wilt zien: in oktober voeren we het nog minimaal een keer uit.
      Met warme groet, Mariël

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.