Seksueel misbruik van baby’s

Let op: trigger waarschuwing.

Alleen al nadenken over het feit dat ook baby’s en peuters seksueel misbruik meemaken, roept bij veel mensen walging en weerzin op. Lees deze blog dan ook niet als je niet lekker in je vel zit. Het thema is heel kwetsbaar, zorg goed voor jezelf als je dit gaat lezen. In deze blog verzamel ik wat er zoal wél bekend is over seksueel misbruik van baby’s en peuters.

Ook baby’s en peuters worden misbruikt

Nederland is wakker geschud door de affaire Robert M. rond 2010 waar, uit beelden en filmmateriaal, onomstotelijk kwam vast te staan dat baby’s en peuters misbruikt worden. Toch is het ook na deze grote zaak nog moeilijk om je er een voorstelling bij te maken. Er is relatief weinig over bekend en weinig onderzoek naar gedaan. Ik heb het internet afgespeurd naar wat er wél bekend is.

Doorgaans ernstig misbruik

Baby’s en peuters worden, vaker dan hun oudere lotgenoten, ernstig misbruikt. Dit houdt in dat er, vaker dan bij oudere kinderen, penetratie plaatsvindt en dat er ook (relatief) vaker foto- en filmbeelden van worden gemaakt. Lees het onderzoek hier. Penetratie van baby’s en peuters is fysiek mogelijk en het gebeurt dus ook. Het seksueel misbruiken van baby’s en peuters, komt het meeste voor in familiekring.

Geen last van?

Ook toen het verhaal van Robert M. naar buiten kwam, waren er nog professionals die beweerden dat het beter was om niet met de kinderen te praten over wat er gebeurd is, ook later niet, in de veronderstelling dat deze kinderen het zouden vergeten.

‘Psycholoog Bullens: ‘Een baby ervaart het verschil niet tussen een thermometer die in de anus wordt gebracht of iets anders dat naar binnen gaat. Je hebt taal nodig om herinneringen te creëren en daar betekenis aan te geven.’

Het idee dat kinderen geen herinneringen maken omdat ze geen taal hebben, vind ik persoonlijk ridicuul. Een baby heeft bijvoorbeeld vanaf 6 maanden ‘objectpermanentie’: als je dan een speeltje verstopt of kiekeboe speelt, weten ze waar ze moeten zoeken. Dit is een vorm van herinnering. Daarnaast wordt steeds meer duidelijk dat wij als mensen een lichaamsherinnering en celgeheugen hebben. In mijn ogen is ontkennen van de herinnering van een baby of peuter dan ook een gevaarlijk idee, met een lange en tamelijk dramatische geschiedenis:

Opereren zonder narcose

Heel lang heeft men in de medische wereld aangenomen dat baby’s en peuters, omdat ze nog geen woorden hebben, ook geen herinneringen hebben aan wat hen is overkomen vóórdat ze 3 jaar zijn en dat ze geen pijn zouden voelen! Dit heeft in de medische wereld geleid tot misstanden, zoals het zonder narcose opereren van baby’s en peuters. Tamelijk een medische misser als je de vele verhalen van hervonden herinneringen en de invloed van stress op baby’s en peuters bekijkt. Of een baby pijn voelt? Vraag het de gemiddelde moeder, niet de gemiddelde medicus.

Hervonden herinneringen

Inmiddels is voor de meeste mensen wel duidelijk dat het lichaam meer herinnert dan de hersenen in woorden kunnen vatten. Uit vergelijkend onderzoek blijkt onder meer dat er twee manieren zijn waarop herinneringen kunnen terugkomen: spontaan en binnen een therapeutische setting. Voor spontaan teruggekomen herinneringen is volgens dit onderzoek doorgaans meer steunbewijs dan bij herinneringen die in een therapeutisch sessie naar boven zijn gekomen.

Herinneringen of niet, het bestaat!

Het debat rondom baby- en peutermisbruik gaat vaak over het al dan niet betrouwbaar zijn van de herinneringen. Wanneer je deze blog leest omdat je voor jezelf informatie zoekt, kun je die discussie links laten liggen. De ‘winst’ van Robert M. is dat we in elk geval wéten dát het gebeurt. Of het jou is overkomen weten alleen jij en de pleger.

Gevolgen van seksueel misbruik bij baby’s en peuters

Als we in plaats van ‘bewijs zoeken’ gaan kijken naar de gevolgen, dan zien we grote problemen. Ernstig ontregelde stress-systemen, hechtingsproblematiek, nachtmerries, verlatingsangst: ze spelen door de kindertijd en vaak tot ver in de volwassenheid een rol. Helen van seksueel misbruik wordt daarbij bemoeilijkt: enerzijds door de vaagheid van de herinneringen en herbelevingen en anderzijds door het ongeloof dat overlevers van dit type misbruik extra vaak op hun pad krijgen.

Twijfel je of jij het hebt meegemaakt?

Mocht je zelf twijfelen of je het al dan niet hebt meegemaakt, dan is het bovenstaande voorlopig het enige houvast. Zoeken naar steunbewijs is een mogelijkheid. Foto’s, getuigen, omstanders en andere slachtoffers, informatie over jou als baby of peuter: als dit gevonden kan worden, kan dit waardevolle informatie bieden.

Omgaan met herinneringen aan baby-misbruik

Herinneringen aan baby- of peutermisbruik zijn doorgaans fysiek. Het lichaam heeft de gebeurtenis opgeslagen en penetratie is altijd fysiek pijnlijk bij baby’s en peuters. Het is echter vaak ook voor de volwassene die deze herinneringen terugkrijgt, moeilijk te behappen. Het besef dat iemand, doorgaans iemand die dichtbij je staat, dit kan doen, is bijna niet te bevatten. Liever zouden we het niet geloven.

Kun je van baby- en peutermisbruik helen?

Ook van baby- en peutermisbruik kun je helen, maar het vraagt behoorlijk wat draagkracht, doorzettingsvermogen en moed. Het helpt als je een sterk netwerk hebt dat je kan ondersteunen. Een lastig aspect van het helen van baby- en peutermisbruik is de ‘walgingsfactor’. Er zijn hierdoor niet veel mensen waarbij je jouw verhaal kwijt kunt. Toch is dat nou net het enige wat echt helpt: Het onder ogen zien, doorvoelen en dragen van de pijn, zowel fysiek als emotioneel. Je hebt het immers al overleefd! Tegelijk kom je er niet onderuit: het doet iets met je wereldbeeld als je moet erkennen dat dit bestaat, dat het jou is overkomen.

Extreme uitwassen

Binnen bepaalde religieuze overtuigingen is het misbruiken, geweld aandoen en zelfs het vermoorden van baby’s/kinderen een onderdeel van hun rituelen. Ook is bekend dat er baby’s bewust voor dit doel op de wereld worden gezet.

AIDS remedie

Eén van de meest criminele mythe’s over AIDS is dat seks hebben met een onschuldige baby AIDS zou genezen. In een aantal Afrikaanse landen heeft dit tot een ernstige toename van baby-misbruik geleid ten tijde van de AIDS-epidemie.

Hulp nodig?

Ik kan me voorstellen als dit jou is overkomen en je op deze site bent beland op zoek naar informatie, dat je ook hulp zoekt. Dan heb je hulp nodig die niet bang is voor seksueel misbruik en die kennis van zaken heeft. Je hebt een therapeut/coach nodig die jíj niet hoeft te ontzien, waar jouw verhaal er helemaal mag zijn. Kijk op  hulpverlening na seksueel misbruik voor therapeuten die speciaal aandacht hebben voor seksueel misbruik en de langetermijngevolgen daarvan.

Zwangerschap en dissociatie

Voorproefje uit het boek:

Een stukje uit één van de ervaringsverhalen uit het boek. Dit is een deel van het verhaal van Mimi. Over dissociatie tijdens de bevalling. Het boek geeft onder andere tips om hiermee om te gaan.

Geen flauw idee

Ik heb nog met niemand gepraat over bevallen. Ik weet helemaal niets van het hele proces. Als ik een slijmprop verlies, denk ik dat er iets mis is en dus bel ik het ziekenhuis om raad te vragen. ‘Dan is het tijd om naar het moederhuis te komen.’ is het antwoord. (Het moederhuis is een soort bevallingskliniek, in België)

De weeën

Ik heb veel contracties, ik heb heel veel pijnlijke weeën, maar ik heb geen ontsluiting. Ze leggen mij aan een infuus om de ontsluiting op te wekken. Vrij snel komen er hele heftige persweeën, maar ik mag niet persen, want ik heb nog niet genoeg ontsluiting. Ik roep het uit: ‘Het moet er uit’, maar ik heb nog steeds onvoldoende ontsluiting, dus ik mag niet persen.

De bevalling

Op een gegeven moment besluiten ze dat het toch geboren mag worden. Als ik de verloskamer ingebracht word, zie ik daar een vreemde meneer. Ik raak in paniek, weet niet wat ik moet doen, ik flip helemaal. Ik hoor ook niets. De gynaecoloog herken ik, maar er loopt allemaal volk dat ik niet ken. Ik ben gewoon weggegaan (gedissocieerd). Ik pers, maar er komt maar geen beweging. Met verschillende mensen duwen ze met geweld op mijn buik, om het kindje eruit te halen.

Traumatische ervaring

Ik heb extreem geschreeuwd tijdens de bevalling. Achteraf zeg ik: als ik had geweten dat ik seksueel misbruikt was, dan zou ik het daarmee vergeleken hebben. Alsof ik opnieuw seksueel misbruikt werd.

 

Terug uit de dissociatie

Op een gegeven moment ben ik er weer. Ik voel dat Arthur, mijn zoontje, door het geboortekanaal naar buiten glijdt. Ik krijg Arthur op mijn buik gelegd, maar ik ben er vies van. Hij zit onder de smurrie, dat had ik niet verwacht. Ze halen hem weg om hem schoon te maken. Ik word naar een andere ruimte gebracht, omdat ze in de gaten willen houden dat ik geen bloeding krijg. Heel alleen lig ik daar. Ik hoor de hele tijd een baby huilen en ik denk dat dat mijn baby is. ‘Waarom brengen ze hem niet?’ denk ik. Ik voel me daar heel verlaten.

Dan komen ze me halen en geven ze mij de baby in handen. Dat is een heel bijzonder moment, dat ze dat kleine bolleke in mijn armen leggen.

Bestel het boek hier

Meer lezen? Oplossingen, ervaringsverhalen en tips? Bestel hier het boek: Zwangerschap na seksueel misbruik

Hartverwarmende reactie van een partner en tips

Partners in beeld

Van de week kreeg ik deze reactie op mijn boek ‘Partners in beeld’. Ik heb gevraagd of ik hem (anoniem) met jullie mocht delen. Dat mocht! 🙂

Hallo Ivonne

Ik wil je graag even een mail sturen met dank en blijk van waardering voor het schrijven van het boek Partners in Beeld. Jouw verhaal, overwegingen en tips of adviezen zijn zo herkenbaar en eigenlijk ontzettend fijn om te lezen. Als partner weet je, werkelijk waar, niet wat je moet doen of waarvoor je staat, je bent echt compleet machteloos. Er is zo weinig zinvolle en leesbare informatie voor partners en jouw boek geeft enig houvast en hoop. En ja ook enige verlichting in mijn eigen pijn, die ik helaas in de afgelopen 20 jaar met mijn partner ook heb meegekregen. Na overspel van mijn liefste ben ook ik volledig kapot gegaan, je boek is helaas een redelijke accurate weergave van mijn verhaal, ik was helemaal op en leeg …

Dankzij jou boek zijn hier open gesprekken ontstaan voorbij mijn eigen pijn, geheel onpartijdig en onbedreigend, nieuwsgierig. Ik weet, eerlijk waar, niet zeker of onze relatie nog stand had gehouden als ik jouw verhaal, adviezen en zienswijze niet had kunnen en willen lezen.

Anyway we zitten er nu middenin en doen het waar mogelijk samen. Ja ik ben iemand die niet gaat weglopen en doe het niet uit medeleven. Ben wel onzeker, what’s next.

Vind dat de gesprekken ons leven nu wat te veel beheersen, de frequentie is nogal hoog. Heb je tips om hierin enige remming en balans aan te brengen…

Op verzoek anoniem.

De tips waar deze anonieme partner om vraagt

Ik denk dat het goed is om de gesprekken te kaderen. Als de gesprekken een vaste tijd en plaats hebben, dan zijn andere tijden ‘vrije tijd’. Het is lastig hoor, dat herken ik wel.

Parkeerplaats

Als je samen kijkt wat een goede frequentie is om met elkaar in gesprek te gaan hierover, kun je afspreken dat, wanneer er op een andere dan de afgesproken tijd iets aan de hand is, je dat parkeert: ‘Daar hebben we het morgenavond tussen 8 en 10 over’. Wel belangrijk dat je die tijden ook goed benut en dat alles wat geparkeerd is besproken wordt. Of als er tijd te kort is en het lukt niet om iets te bespreken, je dit item actief parkeert (benoemen: nu lukt het niet, wanneer wel?) en erop terugkomt.

Bespreek de frequentie met elkaar

Heb eens een gesprek over:
    • Hoe vaak spreken jullie er nu over?
    • Wat zou elk van jullie een goede frequentie vinden?
    • Als je partner meer nodig heeft dan jij, waar kan hij/zij dan terecht? (zijn er anderen met wie het bespreekbaar is?)

Alternatief plan

Een andere insteek (wat mij betreft tweede keus), zou zijn dat je de tijd waarop je het er níet over hebt, kadert. Zoals je van je werk ook vrije dagen krijgt, kun je ‘misbruik vrije dagen’ plannen. Dat vergt wel enige inspanning en begrenzing, want iets wat er níet mag zijn heeft de neiging om juist meer aanwezig te zijn. Dat maakt dat deze oplossing minder goed werkt.

Dingen om op te letten

Hoe staat het met jouw zelfzorg? Heb je ontspanningsmomenten? Heb je contact met vrienden waarmee je af en toe ‘los’ kunt gaan, gewoon sporten, een biertje, een gezellig uitje? Ook dat kan het minder zwaar maken.

Pak een ander project samen op

Deze klinkt misschien minder voor de hand liggend, maar werkt vaak wel heel goed. Wanneer alles over het helen gaat, is dat heel belastend. Het kan voor beide partijen fijn zijn om een ander ‘project’ op te pakken, zelfs als dat een pittige klus is. Daarin kun je allebei even met ‘iets anders’ bezig zijn, waaraan je je eigen en elkaars kwaliteiten kunt ervaren en op een andere manier aan iets samenwerken.

Recensie ‘Kind van de rekening’ van George Berben

George Berben wordt ‘toevallig geboren’

Het verhaal van George Berben begint met zijn conceptie. Het is aan het einde van de tweede wereldoorlog en hij wordt, net als vele andere na-oorlogse kinderen geboren uit een ongehuwde moeder. De schaamte en ontkenning die hierop rust, maakt dat zijn moeder hem de rug toekeert. Pas op zijn zesde komt hij terug bij zijn biologische moeder. Daarmee komt er een einde aan zijn verblijf bij een warm gezin en komt hij terecht in een situatie waarin mishandeling zijn dagelijkse deel is.

Vertelstijl

Het boek van George is een terugblik op zijn leven. Af en toe onderbreekt hij het verhaal om commentaar te leveren op wat er gebeurt, vanuit zijn huidige inzichten. Hoewel het schrijnende situaties zijn waarover hij vertelt, blijf je doordat hij in de verleden tijd schrijft ietwat op afstand. De jonge George zet zijn tanden in de werkelijkheid en laat niet meer los. Hij wil kost wat kost zijn vader leren kennen, een streven dat hem tot hoge leeftijd in conflict brengt met zijn biologische moeder, die dit feit uiteindelijk met zich meeneemt in het graf.

Een levenslang gevecht

George werpt zich op als strijder tegen de misstanden die deze ontkenning van zijn rechten mogelijk maken. Dat hij als kind zo mishandeld en verwaarloosd wordt en dat dit kan voortduren heeft alles te maken met de houding van de maatschappij eromheen. Het verhaal van zijn moeder over hoe onhandelbaar hij als kind is, wordt door alle omstanders voor zoete koek geslikt. Er is voor hem als kind geen ‘wederhoor’. De stem van het kind wordt gesmoord.

Onbevredigend resultaat

Op zijn persoonlijke queeste vind hij geen bevestiging. Hoewel hij sterke vermoedens heeft wie zijn vader was, ontkennen de mensen die dit kunnen weten in alle toonaarden.

Seksueel misbruik

Seksueel misbruik speelt in het boek een ondergeschikte rol. Het komt ter sprake als het gaat over de sfeer in het kindertehuis waarin George geplaatst wordt, maar het wordt niet expliciet benoemd. Inmiddels is duidelijk dat er binnen dergelijke instituten seksueel misbruik veel voorkwam.

Wie moeten dit boek lezen?

Mensen die te maken hebben gehad met structureel geweld in de thuissituatie zullen in dit boek herkenning vinden. Zeker mensen bij wie de moeder de primaire dader is van het geweld. Leeftijdsgenoten van de schrijver, die als ‘toevallig geboren’ te boek staan zullen ook veel herkenning vinden.

Pluspunten en minpunten

Pluspunt:

  • Schetst hoeveel moeite het kost om bevestiging te krijgen
  • Maakt duidelijk dat moeders niet per definitie het goede voor hebben met hun kind
  • Kijkt naast het persoonlijke verhaal naar het maatschappelijk belang

Minpunt:

  • Gaat niet echt over seksueel misbruik
  • Door het commentaar vanuit het heden op wat er in het verleden gebeurt is de opbouw van het verhaal soms rommelig
  • Wordt op het laatst enigszins verwarrend

Mogelijke triggers

  • beschrijvingen van mishandeling

Het boek is te koop via Bol.com