De docuserie ‘Misbruikt’ van BNN/VARA, Gastblog Lynelle

Inmiddels is het alweer een maand geleden dat mijn aflevering van de docuserie Misbruikt op tv is geweest. Toch kan en wil ik hier nog zoveel over vertellen. Er gebeurde natuurlijk veel meer omheen, dan uiteindelijk te zien was in de aflevering.

Doordat ik niet alles in één blog kan vertellen, verdeel ik het in drie blogs, waarin drie verschillende onderwerpen naar voren komen.

In deze eerste blog wil ik eigenlijk vooral vertellen hoe het in z’n werk ging achter de schermen en geef ik ook een inkijkje in mijn hoofd en gevoelens destijds van opnamen tot uitzending.

Het begin

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik werd gevraagd om mee te werken aan deze docuserie, toch was het alweer afgelopen Januari.

Ik kreeg een berichtje van één van de redacteurs die aan dit programma zou gaan werken. Het was toen zelfs nog een opzet, een idee. Er moest nog onderzocht worden of het haalbaar was om een documentaire serie over seksueel misbruik te maken. Dit wilden ze onderzoeken door onder andere met personen, zowel mannen als vrouwen, in contact te komen die seksueel misbruik hebben meegemaakt en daardoor een zo goed mogelijk beeld te kunnen verwerven rondom dit beladen onderwerp.

Ik doe mee!

Direct wist ik: dit wil ik doen! Doordat ik vind dat dit een bespreekbaar onderwerp moet zijn en dat lukt alleen door erover te praten.

Na het eerste gesprek op de locatie van het productiehuis van de docuserie werd er gevraagd of ik mee zou willen werken aan de daadwerkelijke opnamen voor deze docuserie. Ondanks dat ik meteen volmondig ‘ja’ zei, kreeg ik bedenktijd. Maar ook na deze bedenktijd wist ik dat ik dit nog steeds wilde.

Gesprek met psycholoog Margreet, van de docuserie

Vooraf aan de opnamen kreeg ik eerst een gesprek met Margreet. Zij is een gespecialiseerde psycholoog op het gebied van seksueel geweld.

In het gesprek met haar werd er gekeken naar hoe ver ik in mijn verwerkingsproces was en of ik in staat was om mijn verhaal openlijk te vertellen met alles wat er ook omheen zou komen kijken. Uiteindelijk bleek dit zo te zijn en mocht ik hierdoor dus enige tijd later ook echt beginnen aan de opnamen.

In de tijd van de opnamen heb ik nog een aantal keer contact gehad met Margreet. Ik mocht haar ten alle tijden contacten wanneer ik mijn ei kwijt wilde, niet lekker in mijn vel zat of een vraag had. Hier heb ik veel aan gehad. Ook doordat zij toch de opnamen van dichterbij meemaakte dan mijn ‘eigen’ psycholoog.

De opnamen

In de tijd naar de opnamen toe was ik erg zenuwachtig. Ik merkte dat ik veel meer lichamelijke klachten kreeg. Pijn in mijn schouders, rug, hoofd, buik. Al met al, spanning. De eerste opname vond ik heel erg spannend. Ineens een team mensen om je heen die je amper kent, waaraan jij je verhaal gaat delen, met een camera erbij.

Wat heel erg fijn was, was dat het team heel veel geduld had en warme mensen waren. Ik mocht zelf invullen wat ik wilde gaan doen en met wie ik in gesprek wilde gaan. Er werd regelmatig door het team gevraagd hoe ik mij voelde en of ik er nog steeds achter stond om te gaan doen wat op de planning stond. Uiteindelijk werden de opnamen zelf voor mijn gevoel iets gemakkelijker, ik wende aan het team, de camera en het microfoontje dat in m’n kleding zat.

Wel was ik sneller geprikkeld, heel moe en een stuk emotioneler. Gelukkig heb ik een onwijs lieve vriend, Nick, die er voor mij was. Hij heeft mij er echt doorheen gesleept en voor me klaar gestaan als geen ander.

Aan tafel bij Eva Jinek

Enige tijd na alle opnamen werd er gevraagd of ik mee wilde in de live-uitzending van Jinek. Ik was meteen enthousiast, maar desondanks was ik ‘niet normaal’ zenuwachtig de dag van de uitzending. De zo bekende kledingcrisis speelde een rol, met een emotionele uitbarsting tot gevolg van de zenuwen. Ik weet nog dat ik vroeg: ‘Is het echt live live?’ Ergens in de hoop dat er misschien nog stukjes geknipt konden worden. Maar het was dus echt live live, haha.

Zo bang als ik was om iets raars te zeggen, te gaan stotteren, van mijn stoel te vallen of mijn glas over de tafel te laten vallen, zo gaaf dat ik het achteraf vond. Na de uitzending had ik zóveel berichtjes gehad dat ik door de bomen het bos niet meer zag en die avond besloot om tot de volgende dag te wachten om weer eens verder te kijken. De berichtjes waren vooral heel positief, complimenten of mensen die hun verhaal kwijt wilden.

De uitzending van Misbruikt

Samen met Nick mocht ik een paar weken voor de uitzending op tv mijn aflevering bekijken. Ik had het gevoel dat ik wilde huilen en overgeven van de zenuwen. Toen ik eenmaal de aflevering had gezien viel het me alleszins mee. De aflevering was veel minder zwaar voor mezelf om naar te kijken dan ik had verwacht. Misschien wel doordat ik het zelf veel intenser heb beleefd dan uiteindelijk terug op beeld is te zien.

Ondanks dat ik de aflevering al had gezien ging ik op de avond van de uitzending toch nog een keer kijken. Doordat mijn vriend werken was, is een vriendin voor mij gekomen en hebben we samen gekeken. Ik merkte dat ik me wel enigszins oncomfortabel voelde hierbij en er zelf dus eigenlijk nog moeite mee had, dat iemand je verhaal zó expliciet meekijkt. Toch ben ik heel blij ermee dat ze er voor me was! Als ik alleen was geweest had ik het denk ik toch wel misschien veel zwaarder opgepakt.

Wordt vervolgd …

Ik zal gelijk met de deur in huis vallen

Ik ben Hermie 62 jaar, homo, vader en opa, misbruikt als kind en schrijf nu in een eigen webblog op internet.

Binnenkomer

Dat was in een zin al een behoorlijke binnenkomer lijkt me zo. Wie ik ben roept bij anderen vaak vragen op. Ik probeer het allemaal open en eerlijk te houden. Niet te zwaar maar wel heel eerlijk wat ik voel en hoe ik mijn psychische problemen oplos. Dit is ook zo’n beetje hoe ik schrijf op mijn blog-pagina. ( http://ikmagzijnwieikben.nl )

Schrijven om problemen op te lossen

Schrijven is een belangrijk deel van mij geworden. Ik schrijf veel van me af. Eerst schreef ik een hoop voor mij zelf, maar sinds kort heb ik daar dus ook mijn weblog voor.
Er was voor mijn gevoel, voor de doelgroep waar ik in val, weinig te vinden over borderline en andere psychische problemen op het internet.

Ik borderline?

‘Maar jij bent een man en dan ook nog op leeftijd.’
Ja inderdaad ook mannen van mijn leeftijd kunnen die problemen hebben.
Maar niet alleen over psychische zaken stellen mensen mij vragen. Nee hoor, mensen zijn vol vragen bij mij.
‘Jij homo? Zie je niets van.’
‘Jij opa? En je bent homo hoe kan dat dan?’
En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik laat niet snel zien wie en wat ik ben

Natuurlijk mag ik zijn wie ik ben, zoals iedereen. Alleen dat gevoel heb ik niet meegekregen uit mijn jeugd. Niet omdat mijn ouders dat niet wilden, maar in de 60er en 70er jaren lag het allemaal nog een beetje gevoeliger, zeker voor mensen die katholiek werden opgevoed. Bij ons thuis was het geloof en de kerk een belangrijk ding voor mijn ouders, zoals in die tijd bij veel gezinnen. Ik heb mezelf een masker aangemeten en gezorgd dat niemand ook maar zou kunnen vermoeden dat ik homo was.

Na het misbruik werd het allemaal niet makkelijker

Het misbruik (door een vriend van de familie) heeft een aantal jaren geduurd en nadat het eindelijk naar buiten kwam, is er politiewerk van gemaakt. Daarna is er nooit meer over gepraat. Dat deed je niet in een katholiek gezin.

Fort Knox

Ik heb dus een muur om mezelf gebouwd, waar niemand doorheen kwam. Met de beste veiligheidssloten op de enige deur. De muur was veiliger dan “Fort Knox”. Elk probleem wat zich daarna voordeed, gooide ik over de muur. Daar was het veilig en hoefde ik er niets meer mee te doen.

’s Nachts kwamen dingen over mijn muur heen

Natuurlijk kwam het regelmatig even kijken over de muur en dan lag ik ‘s nachts te huilen als ik alleen was. In de pubertijd kwamen allerlei problemen naar boven en werd ik steeds onhandelbaarder. Alleen niemand wist waardoor. Mijn broers en zussen hebben pas gehoord over het seksueel misbruik, nadat ik aankondigde te gaan scheiden omdat ik homo was. Zij begrepen in mijn jeugd totaal niet waarom ik zo moeilijk deed en niet “normaal” was zoals iedereen. Daarbij werd ik dan ook nog voorgetrokken omdat mijn ouders wel wisten van hoe en wat.

Nu is het allemaal in open en weet de familie wel hoe en wat

Ermee omgaan kunnen ze niet dus er is na mijn “coming out” geen contact meer. Dat was toen eenzaam, en dat is het nu nog regelmatig. Ondanks een aantal therapieën over vele jaren ( de eerste therapie was toen ik 25 jaar oud was, en de laatste heb ik gehad op mijn 60ste) is het me nooit gelukt om er helemaal uit te komen. Ook de laatste therapie heb ik niet af kunnen maken, omdat het me teveel werd. Weer stopte ik met een gevoel van onbegrepen en ongehoord te zijn.

Schrijven als zelf-therapie

Nu heb ik dan het schrijven gevonden en daar kan ik me aardig in vinden. Mijn sociale leven is beperkt geraakt, met alleen de naaste buren en enkele oude buren waar we nog een klein beetje contact mee hebben.

We?

Ja ik zeg we, want ik ben alweer 20 jaar bij dezelfde man. Hij verdient wel een lintje om nog steeds, ondank alles, naast me te staan. Daarnaast heb ik ook mijn kinderen en kleinkinderen. Het zijn letterlijk de enig overbleven familie, maar wel de allerbelangrijkste. Ik prijs mezelf wat dat betreft een gelukkig mens.

Er is rust in mijn wereld

Mijn wereld is een klein wereldje, maar wel een klein wereldje dat ik kan handelen. Het geeft mij minder problemen en dus heel veel meer rust. Als je wilt lezen hoe het verder gaat en hoe meer over de problemen en oorzaken schrijf, kijk dan rustig eens op mijn weblog http://ikmagzijnwieikben.nl .

“One may think we’re alright
But we need pills to sleep at night
We need lies to make it through the day
We’re not okay”
– Uit Pills van The Perishers

Wakker liggen

Mijn hoofd is leeg en ik krijg mijn blik niet los van een punt in de nacht dat er helemaal niet is. Ik ben op, intens moe. Toch lig ik wakker. Overdag kan ik mijn ogen niet open houden, maar zodra het donker is krijg ik ze niet meer dicht. Als een rusteloze deken liggen de leugens over me heen. Ze houden me wakker en geven me ’s nachts een onveilig gevoel dat zich overdag moeiteloos weet te vermommen als veiligheid.

Wegvluchten in leugens

Voor mijn gevoel lieg ik elke dag. Ik lieg dat ik me goed voel, ik doe alsof eten me geen moeite meer kost en ik verzwijg wat mijn zus bij me heeft gedaan, terwijl dat nog deel uit maakt van mijn dagelijks leven. Overal kom ik het tegen, want ik kan niet wegvluchten van hetgeen dat me er het meest aan doet herinneren: mijn lichaam. Ik heb het wel geprobeerd, met anorexia en zelfbeschadiging, maar dat bracht(/brengt) me dieper in de problemen en veroorzaakt meer leugens. Alhoewel dat meer naar de achtergrond verdwijnt, zijn leugens alsnog alles wat er overblijft en ik heb ze nodig.

Keuzes

Het is moeilijk om keer op keer degene te zien die me heeft misbruikt. Om de handen van toen gewone dingen te zien doen. Tegenover de meeste mensen in mijn omgeving zwijg ik erover, degene die het dichts bij me staan weten niet wat er is gebeurd. Dat maakt mijn dagelijks leven lastig. Het raakt me in alle lagen van mijn leven en ik kan het niet bij ze kwijt. Ze denken dat het goed met me gaat, maar van binnen sterf ik elke dag een beetje meer. Ik weet dat het mijn eigen keuze is en dat ik er ook voor kan kiezen om er niet meer over te zwijgen en te stoppen met liegen.

De steen op mijn maag

Leugens halen me naar beneden en houden me overeind. Zonder leugens kom ik de dag niet door, terwijl ze de nachten veel moeilijker maken. Soms wordt het me overdag ook teveel. Dan grijpen ze me bij de keel en gaan ze vervolgens als een steen op mijn maag liggen. En dan zou ik willen dat iemand begrijpt hoe onmogelijk het allemaal voelt en hoe moeilijk het is dat er geen oplossing is waar ik niemand, inclusief mezelf, mee kwets. Ik wil niemand pijn doen, maar met zwijgen heb ik mezelf het hardst. En toch zwijg ik, lieg ik verder. Elke dag.

Mijn waarheid

Ik hoop dat ik op een dag deze blog kan herschrijven en anders kan eindigen. Dat ik kan laten weten dat ik geen leugens meer vertel en dingen verzwijg, maar mijn waarheid laat horen. Een waarheid die binnenin me zit en af toe tussen de onwaarheden door gluurt. Hopend om gehoord te worden, maar nog te bang om zich te laten zien.

Jessica’s eigen blog staat hier: Uit het donker