Update Ilse: Welkom

Ilse schreef eerder een serie blogs. Voor iedereen die daardoor geraakt is en zich afvraagt: ‘Hoe zou het nu met Ilse zijn?’ schreef zij deze update:

Welkom

Ik stopte met schrijven over mijn proces van helen van seksueel misbruik. Ik stopte met het schrijven van mijn blogs. Het lukte niet meer. Het lukte mij niet meer om mijn woorden op papier te krijgen. Ik was te verdrietig, teneergeslagen en voelde mij ontzettend in de steek gelaten.

Mijn schrijven, mijn uitlaatklep liet mij in de steek. Ik was offline.

WELKOM …

Ik pak de draad weer op. Ik wil mijn lotgenoten en lezers van mijn blogs laten weten hoe het nu met mij gaat. Helen is delen is iets waar ik voor sta. Waar ik in geloof. Ik zet de computer aan. Ik log in met mijn naam. Het eerste wat ik lees is “Welkom Ilse”. Ik ben weer terug. Ik ben weer online!

Hoe gaat het verder?

Mijn verhaal gaat verder. Mijn hulp van Diane stopt. Ik heb meer hulp nodig. Hulp die Diane (mijn therapeute) mij niet kan geven. Ik voel mij verdrietig. Ik voel mij in de steek gelaten door Diane. Ik wil mijzelf niet opgeven, want ik ben nu al zover gekomen. Anders is alles voor niets geweest. Ik voel mij verdrietig dat ik mijn proces niet samen met Diane kan af maken. Ik begrijp haar besluit, maar het voelt ontzettend alleen.

Mijn eigen tempo

Het gaat allemaal in mijn eigen tempo van helen. Ik besef dat het tijd is om niet alleen over mijn gevoel te schrijven, maar om erover te praten. Praten over mijn gevoel. Praten over wat er allemaal is gebeurd. Geluid geven aan mijn gevoel.

Praten is niet zomaar iets

Pff….dat is niet zomaar iets. Dit vind ik ontzettend moeilijk. Ik voel dat er in mijn lichaam iets zit wat eruit moet . Ik voel het letterlijk. Ik ben al ver gekomen. Ik heb van alles gevoeld. Alleen zit het allemaal nog opgesloten in mij en wil het eruit. Eruit in woorden en beweging.

Ik zoek hulp

Ik weet niet waar ik nu terecht kan. Ik zoek hulp bij mijn huisarts. Ik vertel haar mijn verhaal. Mijn huisarts verwijst mij door naar de GGZ hier in de buurt. Gelukkig ben ik snel aan de beurt en krijg ik een gesprek met een psychologe. Ik voel een klik met haar. ik durf haar te vertrouwen.

Intensieve therapie

Na een aantal gesprekken adviseert ze mij om deel te gaan nemen aan MBT therapie. Mentalization Based Therapy: Een zwaar traject van 2x in de week 2 jaar lang therapie. Ik sta hiervoor eerst nog een jaar op de wachtlijst. Tot die tijd kan ik terecht bij mijn psychologe.

Angst en twijfel

Ik lees allerlei negatieve berichten over de GGZ . Over hun manier van werken. Het maakt mij angstig en twijfelachtig. Ik twijfel of ik de MBT therapie moet gaan volgen. Wéér nieuwe mensen om te gaan vertrouwen. Opnieuw mijn verhaal te vertellen. Mijn angst of het wel lukt binnen de twee jaar, die voor deze therapie staat. Toch pak ik deze kans.

Ik volg MBT twee jaar lang

Ik volg de therapie twee jaar lang. Groepstherapie, drama, pmt en emdr . Eigenlijk alles wat ze mij in die twee jaar aanbieden. Ik durf mijn hulpverleners daarin uiteindelijk te vertrouwen. Ik durf me veilig te voelen en mij kwetsbaar op te stellen. Ik begrijp waarom ik iets doe of voel. Ik krijg handvaten aangereikt. Ik pas ze toe op mijzelf en het lukt.

Hoe gaat het nu met mij?

Hoe gaat het nu met mij? Dit vind ik een rotvraag. Automatisch geef ik meestal het antwoord goed. Maar wat is goed? Het misbruik blijft een rol spelen in mijn leven. Het gaat met ups en downs. Maar ik voel mij tevreden over hoe het nu met mij gaat. Ik durf hulp te vragen. Ik accepteer wie ik ben met mijn tekortkomingen, maar ook met mijn doorzetting en kracht. Ik ben blij dat ik het proces ben aangegaan. Blij dat ik de juiste hulp en hulpverleners ben tegen gekomen. Ën ik ben blij dat ik weer online ben.

Ik voel mij Welkom …

Prachtig initiatief van Stijn en Legien: Samen Helen

Samen Helen, hoe doe je dat?

Stijn en Legien geven als ervaringsdeskundigen in deze prachtig vormgegeven toolkit handreikingen en tips over hoe je met dit lastige thema om kunt gaan binnen je relatie. Zodat je werkelijk kunt inzetten op Samen Helen in plaats van je van elkaar verwijdert te voelen door het verleden.

Boek Partners in beeld

Natuurlijk is ook het boek ‘Partners in beeld’ en bron van informatie. Want helen van seksueel misbruik doe je samen.

Ongrijpbaar Gastblog Jessica

donker roze bloesem, foto van Agnes van der GraafPijn

Er zit een pijn, diep van binnen, waar ik geen woorden aan kan geven. Het zit er altijd. Soms overheerst het alles. Soms is het nauwelijks aanwezig, maar altijd komt het weer terug. Als ik het probeer weg te stoppen, schreeuwt het om er te mogen zijn. Maar zodra ik er tijd en ruimte aan geef, vlucht het weg en doet het alsof het nooit bestaan heeft. Het is ongrijpbaar.

Mezelf

Niet alleen de pijn is ongrijpbaar, maar ik ben dat ook. Er is iets kapot van binnen, zonder dat ik weet of het ooit heel is geweest en of het dat nog wel zal worden. Gebroken stukjes die niet in elkaar lijken te passen, als puzzelstukjes van elk een andere puzzel. Als scherven van een spiegel die elk een stukje van een andere wereld laten zien. Ergens tussen de scherven ligt wie ik ben. Onvindbaar en ongrijpbaar.

Mijn omgeving

Zwevend ga ik door de dagen, zonder grip te krijgen op mijn omgeving. Alles raast aan me voorbij, terwijl het lijkt alsof ik stil sta. Als vanzelf beweegt alles zich om me heen, zonder dat ik controle heb over wat er gebeurt. De wereld is wazig en de mensen zijn schimmen. Als een toeschouwer kijk ik naar mijn eigen leven, ongrijpbaar.

Schuld

Ik weet niet of ik met een gebroken spiegel geboren ben of dat hij in de loop der jaren in steeds kleiner wordende stukken is gebarsten. Vaak voelt het alsof het mijn schuld is en er iets mis is met wie ik ben, niet met wat me is overkomen. Als ik niet was geweest wie ik ben, was er misschien nooit gebeurd wat er is gebeurd.

Twijfel

Tussen de schuld en schaamte, schuilt de twijfel. Bijna even ongrijpbaar als de pijn. Ik weet dat er dingen niet kloppen, dingen die ik het liefst zou willen vergeten. Details, vlagen van herinneringen en een ongemakkelijk gevoel. Ze razen door mijn hoofd en laten me niet meer los, samen met de ongrijpbare pijn. Wat als ik het probleem niet was, maar de situatie waarin ik ben opgegroeid?

Hoe gaat het nu met… Harry

Helen na sexueel misbruik

Er is meer dan een jaar verstreken na het schrijven van mijn laatste blog. Ik beschouwde de blogs als een afronding van mijn helingsproces. Daarna zou ik verder gaan met mijn gewone leven.
En inderdaad: het afgelopen jaar werd ik niet meer getriggerd door mijn verleden. Ik ervaar mijn leven als steeds lichter en gemakkelijker. Alsof de zwaarte van mij afgegleden is.

De liefde stroomt

De liefde voor mijn vrouw gaat steeds meer stromen. Ik krijg meer oog voor haar en haar behoeften. Toen ze ziek werd, kon ik haar onvoorwaardelijk steunen. En nu ze weer beter is, ben ik daar oprecht blij om.

Nieuwe ontdekkingen

Ik ontdek nieuwe gebieden in mijzelf, die ik nooit gedacht had te zullen betreden op mijn leeftijd (ik ben inmiddels 68). Zo is mijn creativiteit wakker geworden: ik maak kleurrijke karikaturen en vrolijke bomen, die tot mijn verrassing ook andere mensen vrolijk maken. Door te timmeren ontdek ik, dat ik helemaal niet zo onhandig ben als ik dacht.
Zelfs mijn stem, die altijd zacht en gespannen was, komt vrij. Dit ontdek ik als ik in een mantra-groepje ga zingen. Komende vrijdag krijg ik mijn eerste zangles: een nooit verwachte mijlpaal.

Mijn contacten veranderen

Langzaam word ik weerbaarder tegenover mensen die, met hun verwachtingen, oordelen, agressie, over mijn grens heen gaan. Ik ben graag in het gezelschap van mensen, die aan zichzelf genoeg hebben, die het goed hebben met zichzelf.
Ik ervaar heel duidelijk: door de pijn heengaan is ploeteren, maar helen gaat vanzelf. Ik verzin de volgende stap niet, maar ik luister wel goed naar wat zich aandient en ik grijp de kans als hij langskomt. Het schrijven van deze blog is voor mij een voorbeeld van zo’n plotselinge kans.

Gaat nu alles van een leien dakje?

Veel dingen gaan nu moeiteloos, van een leien dakje, maar niet alles. Ik worstel nog steeds met mijn seksualiteit. Intiem zijn lukt wel, maar mijn lust zit nog in mij gevangen. Het is zeker geen ijsklont meer, maar het is ook nog lang niet vloeibaar. Daarom kan ik nog niet genieten van mijn lust en het ook niet delen met mijn vrouw. Ik doe wel kleine stapjes, maar het gaat zo tergend langzaam. Dat vind ik moeilijk.

Een onthullende ervaring

Vorige week had ik in mijn schrijfclubje een onthullende ervaring. De opdracht was, om te proberen, je jeugd in beelden te beschrijven. Bij mij kwam er maar één zin: “de knikker in de zak van mijn korte broek werd een kastanje in de zak van mijn lange broek”. Een mooie zin, maar ook heel neutraal. Ik kreeg wel beelden: een rietstengel, die steeds verder boog onder het gewicht van mijn niet gewenst zijn, mijn verwaarlozing, mijn misbruik, mijn gepest worden en niet serieus genomen worden, mijn isolement. En de louteringsberg, waar ik met zo veel moeite en met de hulp van vele handen overheen gezwoegd ben.

Ook het lichte mag er zijn

Wat ik niet kreeg waren warme, lichte beelden, hoe ik ook probeerde. Ik voelde me diep gefrustreerd. Die zware beelden, ik wil ze echt niet meer. Dus ben ik nu op zoek naar lichte beelden uit mijn jeugd en ik vind er vele. Niet uit de eerste twee jaar na mijn misbruik, maar wel daarvoor en daarna. Ik voel, dat ik daar verhalen over wil schrijven: warme lichte verhaaltjes. Om de balans tussen licht en zwaar te herstellen. Het zware is er, maar er moet ook ruimte zijn voor het lichte, want dat is er net zo goed.

Harry

 

Vertel ook jouw verhaal

Heb jij ook een verhaal om te delen? Wil jij leren hoe je jouw verhaal op een goede manier onder de aandacht brengt? Geef je op voor de cursus ‘Bloggen over seksueel misbruik’