Waarschuwing
Dit gedicht van Lynelle is indringend geschreven. Het benoemt dingen en kan daardoor voor sommige lotgenoten triggeren. Zorg goed voor jezelf door een moment te kiezen om dit te lezen, waarop jij je sterk voelt.
Daar sta je weer ineens in mijn kamer.
Je raakt mij weer aan op plekken waar jij nooit had mogen komen.
Je doet dingen die je nooit had mogen doen.
Ik hoor je gehijg,
Ik voel mijn angst.
Ik ruik alle geuren. Mijn angstzweet, jouw lichaamsgeur.
Ik zie die lust weer in je zwarte ogen.
Mijn lichaam verkrampt, ik wil vluchten, maar ik kan geen kant op.
Vaak heb ik al tegen deze momenten gevochten.
Ik schreeuwde, huilde, schopte, beet en smeekte uiteindelijk zelfs.
Maar ik weet nu dat dit niet helpt.
Jij won uiteindelijk toch altijd.
Als ik me nu niet zal verzetten zal het zo over zijn.
Eindelijk…
Je bent klaar.
Je bedreigt me voor de zoveelste keer
met wat er allemaal gaat gebeuren als ik het vertel.
Dan loop je weg, alsof er niks gebeurd is.
Mijn angst, woede en verdriet zijn groot.
Ik ben blij dat dit moment over is.
Eén ding weet ik zeker, dat je me tenminste weer heel even met rust zal laten.
Want op dit moment ben je klaar…
Langzamerhand worden de geuren minder, maar mijn onbegrip groter.
Ik dacht ooit dat we normaal met elkaar konden omgaan, als twee mensen.
Tranen lopen over mijn wangen.
Maar dan word ik wakker, huilend, trillend van angst.
Ik zie dat ik veilig ben.
Jij bent er niet, tenminste niet hier, maar nog wel in mijn herinneringen.
Ik sta onder de douche. Ineens stromen er tranen over mijn wangen: “Wat heb ik gedaan?!”, denk ik. Even voel ik een oude angst. Ik heb mezelf laten zien, mezelf bloot gegeven zoals ik nooit eerder gedaan heb. Dat mag niet, dat kan niet. Ik voel de angst en mijn tranen. Ze mogen er zijn, ze horen bij mij. Het duurt niet lang want de positieve gevoelens overheersen, wat een indrukwekkende uitvoering en avond was het.
Schrijven en tekenen
Hij wacht af en houdt zich dood, hopend op een onoplettend moment waarin hij kan ontsnappen. Terug de zee in, waar hij hoort. Hij heeft al geprobeerd om, staand op zijn soortgenoten, uit de emmer te klimmen. Maar de rand is te hoog en toen hij er bijna was werd hij teruggeduwd. Naast hem begint het water te koken, hij hoort het steeds harder en feller borrelen. Daarna gaat het snel. Met een zachte plons verdwijnt hij in de pan. Zodra hij de hitte voelt probeert hij weg te komen, maar iets duwt hem hardhandig onder water. Er is geen ontkomen aan, levend kokend vindt hij zijn dood.
