Kleien om te helen – ingezonden brief

Brief over kleien

Ik kreeg onderstaande brief van Mia en met haar toestemming deel ik deze met jullie. Een mooie tip, kleien om te helen. Zelf heb ik veel verwerkt met schilderen, soms ook door te kleien. Aan het begin van mijn proces tekende ik veel, op kleine vellen en met pen en inkt, hele nare beelden. Maar hoe je jouw eigen hobbies ook inzet, het kan je helpen om bij je emoties te komen en ze te verwerken in een beeld.

Hallo Ivonne,

kleien om te helenIk ben bezig met het verwerken van mijn seksueel misbruik.
Ik opende net jou mail en vond het leuk om deze foto te delen met jou! Kleien werkt voor mij zo helend!

Ik lees je mail altijd. De ene keer raak ik volop in de weerstand, de andere keer draagt het gewoon bij aan mijn proces qua herkenning en erkenning.

Ik wist niet dat het verwerken van mijn misbruik (kind en volwassene) zo’n zwaar proces zou zijn. Maar wanneer ik er echt voor en in kan gaan staan…..is er niets beters dan dat!
Ik ben er nog niet. Heb beelden genoeg in mijn hoofd, de emoties stromen en ik schrijf, dicht,schilder en boetseer….

Ik kom meer in contact met mijn innerlijk kind…. zo mooi!!!! Ik leer haar weer lief te hebben en te communiceren, en vertrouwen te hebben, uit het isolement te komen, onvoorwaardelijk er te zijn voor haar…..Onvoorwaardelijke liefde te voelen en te verbinden met het contact met mijn lichaam, wat helend werkt!

Ben veel moe maar hoop dat dit gaat veranderen door verwerken!

Zwaar, heftig, maar zo de moeite waard.

Ben trouwens nieuwsgierig naar het 4e boek dat je geschreven hebt.
Partners krijgen heel veel te verduren…..pijnlijk ook voor hen!
Dat relaties daar door vast lopen herken ik helaas ook, zo moeilijk om je eigen stukje te lopen en niet weer loyaal te zijn. Wat uiteindelijk ook niet meer werkt.
Zo’n moeilijk proces……ruimte geven en nemen en accepteren.

Harte groet,
Mia

Het partnerboek waar zij naar verwijst, daarvan kan je hier een voorproefje lezen: Download hier een voorproefje

Nationaal rapporteur zegt: Misbruik meestal door bekenden

Misbruik meestal door bekenden

Dat seksueel misbruik meestal gepleegd wordt door bekenden van het slachtoffer zal voor mensen die hier vaker lezen beslist niet als nieuws gezien worden. In mijn boek besteed ik daar al aandacht aan en de cijfers zijn al langer bekend uit het buitenland. Er was geen reden om aan te nemen dat het in Nederland anders zou zijn. Toch is het belangrijk dat het ook in Nederland nu eens tot een onderzoek is gekomen.

De feiten op een rijtje

  • 7% van de daders is volslagen vreemde
  • 10% is iemand die werkt met kinderen
  • 36% is directe familie van het kind
  • 32% bekende/bevriende volwassenen
  • 9% de relatie is onduidelijk
  • 4% internetcontact
  • 3% een zgn. affectieve relatie

De kanttekening die ik bij deze cijfers heb is dat het hier gaat om veroordeelde zedencriminelen.

Feit is dat seksueel misbruik vaak thuis gebeurt

We leven in een tijd waarin seksueel misbruik veel in de media is en helaas maar al te vaak naar aanleiding van de ‘grote zaken’. De RKK, Jeugdzorg en veelplegers als Robert M. en Frank R. Gelukkig dat er nu eens een ander geluid klinkt. Een realistischer, al is het beeld waarschijnlijk nog steeds vertekent. Want aangifte doen is een hele stap, zeker als het gaat om een familielid.

Seksueel misbruik door verwanten

Wat de oplettende lezer ziet is dat een aanzienlijk deel van het misbruik door verwanten gepleegd is. In retrospectief onderzoek zijn de cijfers nog uitgesprokener, dan blijkt maar liefst 55% van het misbruik gepleegd te zijn door familieleden. Met bekende, vertrouwde volwassenen als grootste ’tweede’ groep.

Ook vrouwen en minderjarigen worden genoemd als daders

Een andere eyeopener voor mensen die niet in de materie thuis zijn, is dat ook vrouwen seksueel misbruik plegen. Daarnaast blijkt een aanzienlijk deel van de daders zelf minderjarig te zijn ten tijde van het misbruik. Veel mensen zijn van deze feiten niet op de hoogte.

Geen nieuwe feiten, wel nieuwswaardige feiten

Het verbaast mij al jaren dat Nederland niet op zijn kop staat als er een rapport uitkomt dat aantoont dat er gemiddeld 64.000 nieuwe slachtoffers van seksueel kindermisbruik per jaar bij komen. Dat er op basis van die cijfers maar zo weinig criminelen (slechts 1000 per jaar, waarvan er slechts 300 veroordeeld worden) voor de rechter komen, zegt iets over de rechterlijke macht in Nederland.

Seksueel misbruik moeilijk te bewijzen?

Ik ben de eerste om toe te geven dat seksueel misbruik moeilijk te bewijzen is. Er zijn doorgaans maar twee ooggetuigen en één daarvan is de pleger, de ander een kind. Maar dat iets moeilijk is, betekent niet dat we het niet moeten proberen. Toch hoor ik regelmatig van klanten dat ze op het politiebureau ontmoedigd worden, als ze aangifte willen doen.

Nationale rapporteur, nationale aandacht

De verdienste van de Nationaal Raporteur Corinne Dettmeijer, is dat zij deze cijfers aantoont op basis van feiten, op basis van veroordeelde criminelen. Mijn persoonlijke dank daarvoor, want hoe meer aandacht voor deze schokkende feiten, hoe beter. Het is tijd om de realiteit onder ogen te zien: Het meeste seksueel misbruik gebeurt gewoon thuis, in je eigen warme bedje.

Wordt vervolgd

Ik ben heel benieuwd ook naar het vervolg, waarin zij gaat onderzoeken op basis waarvan besloten wordt of deze plegers al dan niet gevangenisstraf hebben gekregen.

Het onderzoek nog eens nalezen?

Hier staat het online.

Twee – inzending poëziewedstrijd voor Partners

Twee

Je kijkt in de spiegel
En ziet er zijn er twee
De man die je was
De man die zei nee

Je kijkt in de spiegel
Daar doorheen loopt de breuk
Een aangetast lichaam
Ben jij nog wel leuk

Je kijkt in de spiegel
En ziet er zijn er twee
De een verstopt in stilte
Die ander doet nog mee

Je kijkt in de spiegel
Je weet eigenlijk niet wat je ziet
Want hier over praten?
Dat kan en mag eigenlijk niet

Je kijkt in de spiegel
En voelt een stille rouw
Want wie kan je echt vertrouwen
Wie houd er nou van jou

Je kijkt in de spiegel
En voelt je alleen
Verscheurd in tweeën
Schreeuw je dit is gemeen

Je kijkt in de spiegel
Nog steeds in rouw
Zeg ik, ik ben bij je
Want lieve schat ik hou van jou.

Hansje van Dam-Kok

Kinderziel – gedicht van Carla Rus

Kinderziel – Carla Rus

Je armen zo klein
met blauw
geborduurde pofmouwtjes
beschermen,
weren af:
mijn aanraking.
Je schouders zo smal
opgetrokken met
nauwelijks zichtbare abrupte
schokjes in die lieflijke mouwtjes.
Je ogen half geloken:
duistere kerkers,
lange zijden wimpers
werpen fragiele schaduwen
op je zachte wangen.
Je schuift onrustig op
mijn grotemensenstoel,
je gouden laarsjes
raken niet de grond,
je benen zo dun met witte maillots
schommelen driftig
heen en weer:
wil je weg?

Je hoeft niets, wees gerust:
Ik zal je niet aanraken,
voorlopig niet,
je bent hier veilig.
Dit zal je niet geloven,
voorlopig niet:
je vertrouwen vloog weg met
wijd fladderende vleermuisvleugels,
je oren – gespitst vastgegroeid op je koppie met
paardenstaart en roze strik,
horen alles,
je neusvleugels – bijna permanent opgetrokken,
ruiken alles,
als ik even niet kijk,
kijk je snel en verholen naar mij,
je ziet alles:
je ooglenzen zijn vergrootglazen,
je zenuwen hebben zich ragfijn vertakt,
jouw beeld van mij is groter dan levensgroot:
ben ik een reus met zevenmijlslaarzen?
een heks met waanzinnig lange nagels?
Aan mijn muur hangt een schilderij
van een cypers katje. Je ziet een tijger.
Je mag tekenen:
je potlood schraapt scherp
een middeleeuwse burcht
met puntige kantelen,
muren zo dik en hoog
dat er geen licht en warmte
van de zon doorheen kan,
grachten zo breed en diep
dat je niet op avontuur durft:
je zou verdrinken;
in die zelfgemaakte vesting wacht
je kinderziel ineengedoken
op betere tijden.

Je vindt tekenen leuk,
je houdt van kleuren:
geel, blauw, rood, groen, paars,
in strepen naast of door elkaar,
dan, onverwacht een meoriet: veel zwart,
zwart, zwart, zwart,
je maakt je burcht inktzwart,
de grafieten punt breekt af, je rilt,
ik mag je nog niet troosten,
geduld, geduld, geduld,
je vindt je tekening nu lelijk,
wilt hem weggooien,
Ik vraag of je de gom durft te gebruiken,
je kijkt me net iets langer aan en
Ik zie een glimp van jouw kinderziel:
dartelende vlinders, schitterende sterrenstof,
liefde als traag meanderende rivieren en
luid bulderende watervallen, jonge
vogels die zingen tijdens hun vlucht:
een glinsterende, broze diamant.
Jouw zwarte burcht is een engelbewaarder.

Je gumt en gumt en gumt alsof (omdat)
je leven ervan afhangt;
jij staat mij toe dat ik het papier aan mijn
kant van de tafel met twee handen fixeer,
jij gebruikt hiervoor je kleine linker knuist en
veegt met je rechter heel hard naar rechts:
de muren worden dunner, niet mooi,
maar doorzichtig grijs. Hier zou misschien
wel een superklein dun zonnestraaltje
doorheen kunnen glippen.
Klaar! roep je bijna enthousiast.
Ik vraag of je nog een keertje
terug wilt komen.
Bijna onmerkbaar knik je
met je koppie, ik zie het aan
je roze strik die half los is gegaan
tijdens je noeste arbeid.
Je geeft me uit jezelf een hand:
een klam handje;
de vleermuis houdt zijn adem in,
blijft muisstil zitten.
Ik voel mij diep vereerd.

Carla Rus, 11 december 2015

bij gedicht Carla