Misbruikt van BNN/VARA: reacties na de uitzending, Lynelle

Blog 2 in een serie van 3

Naar aanleiding van de docuserie ‘Misbruikt’ stellen veel mensen vragen over de documentaire. Om hier verder op in te gaan en antwoorden te geven, maar ook omdat ik er zelf nog wel het een en ander erover wil delen beschrijf ik dit in mijn blogs. Het hele verhaal is niet in één blog te vertellen, dus heb ik dit onderverdeeld in drie blogs. Dit is de tweede blog. Hierin vertel ik hoe mensen uit de omgeving erop gereageerd hebben, maar ook buitenstaanders.

Reacties direct na de uitzending

Na de uitzending durfde ik eigenlijk de reacties niet te lezen. Mijn hart klopte in mijn keel en ik wist dat ik nu niet meer terug kon. De documentaire was nu officieel de wereld ingegaan. Pas nadat de hele goede vriendin waarmee ik samen had gekeken weg was ben ik reacties gaan lezen.

Mijn laatste geheim gedeeld

Ik was heel erg bang voor de reacties van mensen op de onthulling van mijn laatste geheim, mijn fysieke reactie tijdens het misbruik. Toch vind ik dat dit gedeeld moest worden, voor andere mannen en vrouwen die dit herkennen en eventueel wat aan ijn onthulling kunnen hebben. Maar mijn angsten waren er ook, zouden ze:

  • anders over mij gaan denken?
  • me raar vinden?
  • vinden dat het mijn eigen schuld was?

Goed voorbereid door BNN/VARA

Ik ben van tevoren ingelicht over wat een uitzending mee kon brengen, ik had zelfs contactpersonen gekregen vanuit BNN mocht ik hier baat bij hebben. Toch had ik niet verwacht dat zo’n uitzending zóveel reactie te weeg zou brengen. Het voelde als een ware storm van reacties.

Overal word ik herkend

Op straat word ik herkend, op de basisschool en de buitenschoolse opvang van mijn zoontje word ik aangesproken door medewerkers en ouders van kinderen. In mijn eigen school krijg ik veel reacties van docenten en medestudenten, maar ook studenten van andere opleidingen binnen deze school word ik herkend. Wachtend op de bus en in de trein word ik aangesproken of als ik aan het fietsen ben. Zelfs nu, inmiddels zeven weken later word ik nog aangesproken op straat, op feestjes, in winkels … Het werd ook binnen mijn opleiding besproken op een open, respectvolle wijze.

Juist mijn fysieke reactie krijgt veel respons

Het onderdeel van de docu waarover ik het meest zorgen maakte dat ik negatieve of verwijtende reacties zou krijgen, mijn fysieke reactie, kreeg juist een lading aan positieve reacties. Van veel vrouwen krijg ik te horen dat zij mij zo dankbaar zijn. Zij zich herkennen zich hierin, in het zich vies voelen, het met niemand durven te bespreken, denken dat ze het wel fijn hadden gevonden, dat het hun eigen schuld was… en zo nog veel meer gevoelens en gedachten.

Geraakt door de reacties

Wat mij ontzettend raakt is dat veel vrouwen zich nu pas durven uit te spreken. Tegenover hun hulpverlener, geliefde of omgeving hebben ze tot nu toe niets gezegd over hun fysieke reactie tijdens het seksueel misbruik. Ik sprak zelfs een vrouw die er 35 jaar niks over had gezegd en dit nu eindelijk wel bespreekbaar durfde te maken. Dat raakt me ontzettend.

Moe en overweldigd

De eerste paar dagen na de documentaire was ik erg moe en ook overweldigd door de reacties. De moeheid was denk ik ook een uitlating van alle spanning die ik had. Toch voel ik mij er steeds beter over. De reacties waren voor het grootste deel positief en bemoedigend. Ik ben ontzettend blij dat ik mij over mijn angst heen durfde te zetten en hiermee iets voor andere mensen heb kunnen bereiken.

Reacties vanuit de nabije omgeving

Een zeer groot deel van de mensen reageerden positief op de documentaire. Mensen zeiden dat ze het heel goed vonden dat ik zo open ben geweest en hierin een voorbeeld ben voor anderen. Toch reageerde juist dichtbijstaande familie helaas niet zo. Zij denken dat ik het niet af kan sluiten als ik er mee bezig blijf. Of vinden dat ik mijn moeder in kwaad daglicht heb gezet. Dit in zeker nooit mijn intentie geweest, ik wilde juist ook laten zien hoe moeilijk seksueel misbruik voor de omgeving is.

‘Je had naar mij toe kunnen komen, dan was het misbruik eerder gestopt’

Er is ook gezegd: ‘Je had naar mij toe kunnen komen, dan was het misbruik eerder gestopt.’ Ik denk niet dat zij begrijpen hoe pijnlijk het is wat zij zeggen. Dat ik het gevoel krijg dat ik het zelf in de hand had moeten hebben en dat het dus mijn eigen schuld is dat het zo lang heeft geduurd. Het helpt me om te bedenken waarom zij op deze manier reageren:

  • Misschien is het voor hun te dichtbij?
  • Te pijnlijk dat ze het niet hebben gezien?
  • Kunnen ze er niet mee omgaan dat ik er steeds opener over ben?

Ik kan me nog vele andere redenen bedenken waarom zij op deze manier reageren, maar ik zal moeten acceptateren dat zij hun manier van omgaan hebben hiermee en dat ook dat er mag zijn, hoe pijnlijk ook. Intussen blijf ik gewoon mezelf, open hierover, met het doel voor ogen om anderen te helpen. Wie weet draaien ze ooit nog bij. Zien ze in dat dit mijn manier van ermee omgaan is en dat deze manier voor mij goed werkt.

Doodsangst, Gastblog Jessica

Onvermijdbare pijn

donker roze bloesem, foto van Agnes van der GraafHij wacht af en houdt zich dood, hopend op een onoplettend moment waarin hij kan ontsnappen. Terug de zee in, waar hij hoort. Hij heeft al geprobeerd om, staand op zijn soortgenoten, uit de emmer te klimmen. Maar de rand is te hoog en toen hij er bijna was werd hij teruggeduwd. Naast hem begint het water te koken, hij hoort het steeds harder en feller borrelen. Daarna gaat het snel. Met een zachte plons verdwijnt hij in de pan. Zodra hij de hitte voelt probeert hij weg te komen, maar iets duwt hem hardhandig onder water. Er is geen ontkomen aan, levend kokend vindt hij zijn dood.

Vakantie

Op een paar meter afstand van die pan sta ik. Toen 15 jaar en met mijn ouders en zus op vakantie. Ik heb nog nooit zulke grote krabben gezien en sta nu toe te kijken hoe ze een pijnlijke dood sterven. Ik wil het niet langer aanzien, maar durf er ook niets tegen te doen. Dus vlucht ik het vakantieappartement in. Terwijl ze beneden staan te lachen rond de stervende krabben, probeer ik in een boek te verdwijnen.

Misbruik

Ik staar naar de letters, maar de woorden vormen geen zinnen. De ruimte om me heen leidt me af. Ik zit op een bed in de kamer waar mijn zus en ik deze vakantie slapen. Het bed waarin haar starende blikken veranderen in verlangende aanrakingen, waarin ik versteen en niets meer durf te doen. De lakens voelen vies, de dekens te zwaar en het kussen besmet.

In mijn hoofd

Diezelfde avond weer. Terwijl ik niets durf te doen, denk ik aan de krabben. Als dit is hoe ze aan hun einde komen, dan eet ik nooit meer krab. Ze kunnen niet schreeuwen, maar het was alsof ik ze dat in mijn hoofd wel hoorden doen. Ik hoor een deur dichtslaan en met een schok kom ik weer in het heden terecht. Ik lig nog steeds op bed en haar geur hangt in mijn neus, maar mijn zus is weg. “Papa en mama hoeven dit niet te weten” hoor ik mijn hoofd, maar ik weet niet meer of het haar woorden of mijn gedachten zijn. De angst versteend me nog steeds en een eenzaam gevoel dringt zich aan me op. Moet ik het misschien toch aan ze vertellen?

Doorleven

Als ik later die avond in bed lig en mijn zus slaapt, besluit ik dat het beter is om mijn mond te houden. Ik ben te bang voor de gevolgen die het kan hebben als ik het wel aan iemand vertel. Mijn gedachten dwalen weer af naar de krabben. Ik zie nog voor me hoe een enkeling probeerde te ontkomen, maar genadeloos werd teruggeduwd. Bij elke beweging van mijn slapende zus verstar ik. De krab probeerde tenminste nog te ontsnappen, maar hij is dood. Ik moet doorleven, of ik het nu wil of niet.

 

Jessica’s eigen blog staat hier: Uit het donker

Gastblogger Ilse, Ik ben gewoon zelf dat kind

Gastblogger Ilse, Ik ben gewoon zelf dat kind

Mijn naam is Ilse, ik ben 47 jaar oud, woon samen met mijn vriendin Mariel, we hebben twee dochters. Ik ben werkzaam als pedagogisch medewerker op een buitenschoolse opvang groep. Mijn werk is erg belangrijk voor mij, maar het is ook een beroep waarin ik steeds meer mijzelf tegen kom.

Een confronterende selfie

Ik besef en voel dat ik door de kinderen een spiegel voor mij krijg, een soort selfie. Ik word steeds geconfronteerd met mijn eigen gevoelens en merk dat ik heel veel dingen wel doe, maar eigenlijk helemaal niet kan. Het lukt me maar niet om een kind te troosten, knuffelen. Ik voel mij er rottig bij en weet er geen raad meer mee. Ze vragen er om, maar ik vlucht er voor weg. Ik ben compleet geblokkeerd. De kinderen zijn eerlijk en spiegelen mij daarmee. Ik voel mij oneerlijk naar hen toe. Ik doe alles op de automaat. Alles is toneelspel. Het is niet echt.

2016, het jaar dat alles misloopt

Mijn gevoel gaat met mij op de loop, ik voel mij in alles geblokkeerd. Er komt niets meer uit mijn handen, ik ben moe, mopperig op iedereen, ik heb nergens geen zin meer in, slaap slecht.. Ik krijg lichamelijke klachten en slik regelmatig antibiotica. Mijn hoofd is één wirwar. Ik moet controle hebben over alles, ik heb overal antennes voor. Ik ben constant op mijn hoede. Terwijl ik zo verlang naar rust.

Mijn energie is op, maar waarom?

2016 en het antwoord op de waarom-vraag

2016 is ook het jaar waarin ik antwoord krijg op de vraag waarom ik heel mijn leven al zulke rottige gevoelens heb. Het begint als mijn dochter naar een medium therapeut gaat voor het behandelen van haar eczeem. Het werkt warempel, zij heeft er geen last meer van.  Na de behandeling zegt ze tegen mij “Mam, zij lijkt heel erg op jou”

Op mij? Er gaat een lampje bij mij branden, zal ze mij ook kunnen helpen? Als ze op mij lijkt, dan kan ik haar vertrouwen en is de drempel niet zo hoog. Ik neem het risico en maak een afspraak met haar.

Alles heeft zijn oorzaak

Ik voel me gelijk goed bij haar, ik vertrouw haar. ‘Alles heeft een oorzaak’, zegt ze. Die zin blijf ik steeds in mijn achterhoofd horen. Ze begint met de behandeling. Regressie therapie:

Ik vertrouw de therapeut. Ze laat me voelen dat ik niet alleen ben, zij blijft bij mij. Ik stel me open voor de ervaring en hoor haar stem. Daarvan raak ik in een lichte rust en ik zie allemaal beelden. Ik vertel wat ik zie. Mezelf in een vorig leven. Ik zie hoe ik opnieuw geboren word. Nu ben ik ongeveer 5 jaar oud en zie mijn vader bovenop mij liggen, ik kan niet weg. Stop, ik wil niet meer zien, dit is genoeg nu! Ik voel dat ik achterin mijn stoel word gedrukt, iemand drukt mijn keel dicht. Ik krijg er geen woord meer uit.

Diane stuurt mijn vader naar het licht, de sessie is na anderhalf uur voorbij. Ik voel niks, er komen geen tranen, niks. Ik heb totaal geen gevoel, ik leef in een waas. Alleen het besef ‘Ik heb dit alles onbewust wel geweten.’ 

Het kan niet waar zijn, dat mag niet

Seksueel misbruikt door mijn vader, ik geloof het niet. Dat kan niet waar zijn, dat mag niet waar zijn. Maar mijn lichaam liegt niet, het is de harde waarheid. Op het moment van misbruik ben ik uit mijn lichaam getreden. Mijn geest was er niet bij, alleen mijn lichaam. Daarom herinner ik het mij niet, ik heb mij er altijd voor afgesloten.

Het verklaart veel

Het verklaart mijn nare gevoelens, het lesbisch zijn, geen vertrouwen in mensen, snel gekwetst voelen. Gewoon bikkelhard zijn voor mijzelf.

Het maakt ook duidelijk waarom ik op mijn zeventiende al het huis uit vluchtte. Ik heb toen al hulp gezocht voor mijn nare gevoelens, maar nooit de oorzaak kunnen vinden.

Het is ook de reden dat ik mijzelf verwond, om mijn pijn te verzachten, een stille schreeuw om hulp.

Altijd weer de zoektocht naar de oorzaak …

Alles heeft zijn oorzaak

En dan begint het. Langzaam vallen de puzzelstukjes op zijn plaats.

  • Het besef waarom ik op mijn werk vast loop met allerlei gevoelens. Ik heb mij voor mijn gevoelens afgesloten om te overleven. Daardoor weet ik gewoon niet hoe daar mee om te gaan
  • Ik word constant (in alles) geconfronteerd met mijzelf als kind
  • Als het thema kindermisbruik word genoemd voel ik mij ongemakkelijk
  • Ik voel precies welk kind extra aandacht nodig heeft, speciaal is, en maak mij daar druk om

Ik ben gewoon zelf dat kind…

De gevoelens waarvoor ik mij op dat moment van misbruik heb afgesloten, ik zal het allemaal opnieuw gaan voelen. Een eenzaam proces in mij is getriggerd. Ik heb het gevoel dat er niemand is die dit snapt. Ik voel ontzettend veel verdriet. Het moet er allemaal nog uit.

Waarom ik dit schrijf

Ik schrijf deze blog, omdat schrijven voor mij een drang is geworden. Door te schrijven verwerk ik mijn gevoelens. Het is mijn proces van helen. Het lucht mij op, zodat ik weer verder kan. Over mijn gevoelens schrijf ik in mijn volgende blog meer.

Mijn hoop

Ik hoop dat mensen die mijn blog lezen, die misschien ook met kinderen werken, door dit te lezen extra alert zijn op ‘niet pluis’ signalen van kinderen. Dat zij die kinderen extra aandacht geven. Til ze op, neem ze op schoot, omarm ze, help ze… Doe die dingen waar ik stilletjes om heb gesmeekt. Niemand die mij hoorde.

Het heeft mijn hele leven tot nu toe bepaald. Het heeft een gigantisch impact op mijn leven. Ik ben gelukkig een survivor, ik ben aan het helen…..!

Triggers: de nacht van de waarheid – Gastblog Mariël Groenen

Triggers: de nacht van de waarheid

mariel-groenenIk ben net 45 jaar geworden. Er lijkt meer rust te komen in mijn leven en in mijzelf. De vakantie is voorbij en ik ben vast van plan om mijn praktijk als coach weer meer leven in te blazen. Ineens zit ik echter in een periode waarin ik voortdurend word getriggerd. Mijn praktijk blijft rustig, dat is de grootste trigger. Ik heb het gevoel dat ik niet goed genoeg ben, dat ik geen waarde heb, dat ik niet gezien word. Dat ik niet genoeg inbreng in ons gezin. Ik ben erg emotioneel, krijg, schijnbaar om niets, enorme woedeaanvallen. Ik voel me depressief en word zelfdestructief. Ik word bijvoorbeeld enorm kwaad omdat het overzetten van mijn mobiele telefoon abonnement vertraging oploopt. De KPN zegt het formulier voor nummerbehoud niet te hebben ontvangen. Ik kan niets goed doen en niets gaat zoals ik het wil. Mijn negatieve gevoelens overspoelen me helemaal. Op zulke momenten zijn mijn depressieve gevoelens zo erg, dat ik niet in de auto durf te stappen. Ik ben bang dat ik mezelf niet meer onder controle heb en met de auto zo hard mogelijk tegen een boom aan rijdt. Dan houdt het eindelijk op en krijg ik rust. Want, o wat wil ik graag rust.

Oude pijn

Ik besef dat dit allemaal oude gevoelens zijn. Gevoelens die ik tot nu toe onderdrukte. Ik heb er een hekel aan om zwak te zijn en me slachtoffer te voelen. Als me iets niet lukt, voel ik dat ik faal. Ik doe het nooit goed genoeg. Het is de stem van mijn vader; zelfs als ik een negen haal op school zegt hij: “Dan had je ook wel een tien kunnen halen!”. Het is de stem van mijn moeder: “Gelukkig gaat het met jou goed en ben jij normaal”. Om het goed te doen en niemand tot last te zijn, probeerde ik mijn verdriet en pijn te verbergen. Ik vind het lastig om deze gevoelens los te koppelen van het heden, waarin ik een volwassen, krachtige vrouw ben of denk te zijn. Ik heb steeds weer dat enorme gevoel van onmacht, zwakte en slachtoffer zijn, van eenzaamheid. Het neemt me als het ware helemaal over. Ik heb, zo lijkt het, totaal geen controle over mezelf en mijn reacties. Ik moet al mijn kracht aanwenden om keer op keer door een “aanval” heen te komen. Het is een ware uitputtingsslag.

Misbruikt door mijn vader

Midden in deze periode, komt ineens een herinnering boven van mijn tiende jaar. Ik zit in mijn praktijkruimte en maak contact met mezelf, met mijn pijn. Ik voel dat er een trauma onder zit. Ik word misselijk en krijg het gevoel dat ik moet braken. Ik vouw me helemaal dubbel in mijn stoel. Er komen tranen. Ik weet, ik voel hetzelfde als bij mijn herinnering van mijn derde jaar. Het is geen duidelijk beeld maar ik voel mijn vader en ik voel dezelfde walging die ik toen ook voelde omhoog komen. “O nee, het is niet waar! Niet nog meer….”, snik ik. Terwijl ik het hardop zeg, daar alleen in mijn kamer, weet ik dat het de waarheid is. Ik heb hem niet tegen kunnen houden. Hoe heb ik dat kunnen denken? Ik weet dat mijn lichaam de waarheid “spreekt” maar ik wil het niet geloven.

Stap voor stap door het dal heen

Stap voor stap sla ik me door deze periode heen. Gelukkig heb ik een partner die me ondersteunt, hoe moeilijk het soms is. Ook kan ik regelmatig terug vallen op twee vriendinnen. Ik vind uiteindelijk de kracht om meer in balans te blijven en me niet steeds te laten overspoelen door mijn emoties. Dat geeft me ook weer het vertrouwen om mijn werk, dat nu echt grotendeels stil ligt, weer op te pakken. Ik ga vol goede moed weer aan het werk en maak afspraken.

Ik-grens bewustzijn

Ik volg een workshop over ik-grensbewustzijn. In de visualisatie voel ik geen grenzen. Tegelijk wil ik ook geen andere mensen in mijn buurt tolereren. Ik voel paniek, zelfs bij het idee om anderen toe te laten. Ai. Dat zit nog niet goed. Ik slik de emoties die ik voel zoveel mogelijk weg en denk: “daar moet ik nog wel even naar kijken”. Bij het afscheid nemen aan het einde van de middag zegt een andere deelneemster de bijzondere woorden: “Collega’s hè? Welkom!” Ik kijk er een beetje raar van op maar had al opgemerkt dat ze mij echt had gezien. Op de terugweg in de auto resoneren haar woorden nog door. Diezelfde avond zoek ik haar website op en mail ik haar om een afspraak te maken.

Weer in therapie

Ik doe lichaamsgerichte (massage)therapie in combinatie met contextuele therapie, bij de therapeute die ik heb ontmoet tijdens de workshop. Tijdens het tweede consult zetten we met poppetjes mijn gezinssituatie neer. Het raakt me diep en maakt veel los. Ik zie mijn onmogelijke positie in het gezin. Mijn moeder steunt op mij en ik sta letterlijk tussen haar en alle andere gezinsleden in, op een toren zelfs. Het is niet te bevatten wat voor last er op de schouders van mij, van dat kleine meisje heeft gerust. Onvoorstelbaar dat ik zo geleefd heb. De dagen na dit consult maak ik mee als in een waas. Ik zit, zoals ik het noem, in een bubbel. Ik schep een afstand tussen mij en mijn omgeving.

Steeds meer herinneringen

Ik herinner me steeds meer. Tussen de consulten door komen beelden van het misbruik komen boven. De massages lijken de herinneringen die mijn lichaam heeft vastgezet los te maken. Zo krijg ik ’s nachts het beeld van een gigantisch vies, eng ding (een penis, maar ik kan het woord bijna niet noemen) boven mij heen-en-weer bungelen. Ik kan me niet bewegen, mijn armen worden vastgehouden naast mijn hoofd. Enkele dagen later krijg ik weer een beeld, als ik me afstem op mijn verkrampte lijf: Ik ben acht jaar en ik huil; “Ik wil niet, ik wil niet!” Het volgende moment voel ik dat ik uit me zelf ga, ik heb geen keuze. Ik ben dat niet, “dat” is vies. Ik zie een meisje van acht jaar, op mijn bed, ze is verlamd en kan niets doen.

Ik weet dat het mij is overkomen, maar vaak denk ik nog wel: “Als ik het nou verzonnen heb?” Het helpt me om “het geheim” te vertellen aan anderen, vrienden en (schoon)familie. Als ik het vertel, erken ik mezelf. Dit is een deel van mij.

De nacht van de waarheid

Dan komt er een nacht waarna ik echt niet meer om de waarheid heen kan. In mijn slaap, half bewust, zie en voel ik dat ik keer op keer verkracht wordt. Ik zie mijn vader. Hij houdt niet op. Mijn bekken, mijn buik, alles doet pijn. Het is niet te verdragen. Terwijl ik dit ervaar, weet ik ergens dat dit toen was en niet nu. Ik zeg het tegen dat kind, tegen mezelf, dat ik nu veilig ben. Steeds weer herhaal ik dit, het is toen, je bent veilig. Er lijkt geen einde aan de nacht te komen. De dagen erna doet mijn hele lijf, maar vooral mijn bekken en mijn buik pijn. Ik ben gebroken en kan niet veel meer dan uit bed komen, me douchen, aankleden en op de bank liggen.

Ik sta mezelf toe om hieraan toe te geven en om te voelen wat ik voel. Ik wijs mezelf niet langer af. Ik hoef ook niets te doen en gelukkig voel ik me langzaam maar zeker beter; heel langzaam.