Ik wil er (niet) bij horen! Gastblog Marjolein

Ik ben anders

Vaste blogger, MarjoleinHet seksueel misbruik heeft er voor gezorgd dat ik me altijd anders heb gevoeld, dan de rest. Altijd los van anderen, zonder gevoel van het “erbij horen”. Ik voelde me altijd schuldig en ik schaamde me diep. En iemand hoefde maar iets te zeggen of ik had het gevoel dat ik die persoon weer zou verliezen.

Negatieve gedachten

Vragen, altijd maar die vragen galmend door mijn hoofd. Hoe kan iemand van mij houden? Heb ik aanleiding gegeven? Ben ik zo slecht dat ik dit heb moeten doorstaan? Ik moet in mijn vorig leven wel heel veel slechte dingen hebben gedaan… enz. enz. Die negatieve gedachten malen nu wat minder vaak door mijn hoofd, maar kunnen mij nog steeds ’s nachts wakker houden.

Ik wil gezien worden!

Bij het erbij willen horen, zit nog iets, namelijk gehoord en gezien willen worden. Misschien is het ook wel makkelijk om niet gezien en gehoord te voelen als je in een gezin van zeven kinderen bent met ouders, die niet gewend zijn om hun gevoelens te delen en ook niet gewend zijn om zichzelf uit te spreken. Mijn ouders hebben van het seksueel misbruik in ieder geval niets gezien en niets gehoord. Geen signalen opgevangen en niet gemerkt dat mijn gedrag veranderde. Van een vrolijk zelfstandig meisje naar een naar binnen gekeerd onzeker vrouwtje. Hoe ouder ik word, hoe moeilijker ik dat soms vind. Was het echt zo verborgen? Wist echt niemand ervan af?

Wat is er mis gegaan?

Laatst had ik een app-gesprek met mijn broer. Het gevoel van er niet bij horen, niet gezien en gehoord worden, kwam in alle hevigheid weer op. Mijn broer die er ook recht op heeft om zijn eigen waarheid te hebben en te kennen, blijft hangen in de fase “ik sla die gast wel in elkaar, als ik hem tegenkom.”  Ik blijf hangen in “pa en ma hebben het niet gezien, gehoord en gemerkt, hoe kan dat? Wat zegt dat?”  In mijn ogen zijn zij namelijk verantwoordelijk voor mijn welzijn binnen het gezin. Overigens houd ik mijn oudste broer verantwoordelijk voor het feit dat hij zijn handen niet thuis heeft kunnen houden en zijn piemel niet in zijn broek.

Gezinssysteem uit balans

Terugkomend op het app-gesprek. Daar zit ik 8000 km verderop en probeer hem te overtuigen dat hoe ons gezinssysteem eruit ziet, deel uitmaakt van het hele gebeuren. Dat dit het seksueel misbruik heeft mogelijk gemaakt. Dat mijn zus er vanaf heeft geweten en dat mijn andere broer eens is binnen komen lopen. Ik krijg terug “Marjolein kijk uit wie je beschuldigt en pa en ma zijn ook niet perfect en kunnen ook fouten maken.” Ik vraag hem of het volgens hem alleen mijn oudste broer is, die alle ellende in de familie heeft veroorzaakt. Hij zegt: “Ik zou zeggen zo’n 80%”

Ontkenning en onmacht

Ik voel de onmacht opvlammen want in mijn beleving kent het ontstaan en in stand houden van het seksueel misbruik binnen het gezin nog meer factoren. Dat ontkennen of bagateliseren voelt als een ontkenning en het valt mij heel zwaar. Ik vraag me af hoeveel deze broer weet van alle geheimen binnen het gezin. Ik vraag me af hoeveel ik eigenlijk weet en wat nog verborgen is.

Niet uitspreken

Wanneer er op facebook een artikel verschijnt over dat seksueel misbruik zo lang verborgen blijft, reageer ik met dat ik het triest vind en dat ik de indruk heb dat ik de omgeving ervan moet overtuigen dat het onveilige gevoel niet alleen ligt bij de dader. Ik krijg een reactie van mijn zusje. “Kijk uit met wat je op facebook plaatst, Marjolein, het is openbaar”.

Weer de mond gesnoerd

Ze bedoelt het vast goed, maar voel ik weer de emoties opvlammen. Ik voel me weer er niet bij horen, weer anders, weer niet gehoord, maar wel gezien en op mijn vingers getikt. Ik krijg de indruk dat ik vooral niets mag zeggen of schrijven. Mijn omgeving geeft eigenlijk terug dat ze niet willen zien dat ik het seksueel misbruik openbaar maak. Ze begrijpen niet dat ik me steeds meer uitspreek en dat het mij niet zoveel interesseert dat vreemden dat ook kunnen lezen. Ze begrijpen niet dat ik soms van wildvreemden meer steun heb gekregen, dan van degene waarmee ik ben opgegroeid, hoe zuur ook.

Loslaten van loyaliteit en mijn stem bevrijden

Nu kies ik zelf ervoor om er niet bij te horen, hoe pijnlijk dat ook voelt. Ik wil niet meer zwijgen. Als dat betekent dat ik er niet meer bij hoor, dan neem ik dat op de koop toe. Liever niet bij de familie horen dan niet bij mezelf horen…Ik kies voor openbaarheid en loslaten. Loyaliteit kan een blok aan je been zijn en dat weerhoud je van groeien. Dus ik laat het blok los en de mening van mijn familie nu ook.

Mijn verkrachter is dood – Gastblog Marja

Mijn verkrachter is dood

Marja logoMijn verkrachter is onlangs dood gegaan. Het was niet onverwacht: Ik wist dat hij ging sterven. Ik had zelfs medelijden met hem, omdat ik zag hoe hij ziek hij was en hoe hij door de ziekte ALS alles verloor. Zijn hele waardigheid was weg, alleen zijn hart en hersenen werkten nog. Dat gun ik niemand, ook mijn verkrachter niet.

Geen excuses, geen spijt, nooit

Maar hij gunde mij eigenlijk ook niks, geen excuses, geen spijt. Althans dat heb ik nooit gezien. Hij praatte nooit over het seksueel misbruik en deed alsof er niks gebeurd is. Het eerste wat bij hem uitviel was zijn spraak. Misschien was het misbruik in zijn ogen een spelletje. Ik zei immers geen nee? Ik zal het nooit te weten komen wat hij dacht.

ALS maar dan zonder de aandacht

Eigenlijk is het heel vergelijkbaar wat hij had en wat hij met mij heeft gedaan. Hij heeft mij mijn waardigheid ook afgenomen. Mijn hart werkte, mijn hersenen werkten en ook ik had geen stem. De rest van mij was levenloos. Ik heb vaak een poging gedaan om een eind aan mijn leven te maken. Ik had in die tijd ook een soort ‘ALS’, maar hier was geen aandacht voor!

Ik leef en hij is dood

Gelukkig heb ik een medicijn gevonden voor mezelf: verwerken en dan weer gaan leven. Het is niet zo eenvoudig als het klinkt. Ik heb er zo’n 25 jaar over gedaan, maar ik LEEF en hij is dood. Zijn medicijn moet nog gevonden worden. Wat ik heb geleerd is dat je het bij jezelf moet vinden. Ik ben mijn eigen medicijn en ja het is een eenzame strijd.

Seksueel misbruik maakt je eenzaam

Eenzamer dan bij ALS, want ALS is toch zó zielig. Dan lopen de mensen hard voor je. Dan wordt er gesmeten met emmers ijskoud water, als een manier om te laten zien dat je betrokken bent. Maar was ik niet even zielig in die tijd? Had ik niet nét zo hard de betrokkenheid en ondersteuning van anderen nodig? Niemand gooide met ijswater voor mij.

Mensen kunnen raar denken

Als iemand ziek is, pijn heeft en ook nog dood gaat, is dat erg. Mensen kunnen raar denken: ‘Ze denken die gaat dood, die heeft aandacht nodig’. Maar is er voor degene die pijn in haar hart heeft dan geen aandacht nodig? Ook die is op weg om dood te gaan. Zelfs dood te willen.

Ik dacht vroeger: ‘Ging ik maar dood’

Ik heb vaak gedacht: ‘ging ik maar op een legale manier dood’. Ik wilde op een menswaardig manier doodgaan, niet eenzaam in mijn eentje alle pillen opeten in de hoop dat ik niet meer wakker zou worden. Toch heb ik dat vaak gedaan, als het te zwaar werd, mijn wanhoop te groot. Ik moet er wel bij zeggen dat ik nu blij ben dat ik telkens wakker ben geworden. Na al die jaren begin ik nu eindelijk te leven. Sommige mensen blijven me pijn doen, maar ik kom er steeds weer sterker uit.

Hij is dood

En hij? Hij kwam er niet sterker uit. Hij is dood en als er iets boven is, zal hij dat met zichzelf uit moeten vechten. Stiekem hoop ik dat het hem net zoveel kruimels kost als het mij heeft gedaan. Maar aan de andere kant gun ik het niemand!

Ik dacht dat ik verdrietig zou zijn

In de weken voorafgaand aan zijn dood dacht ik steeds: ‘Ik zal wel verdrietig zijn als hij dood is.’ Het is tenslotte toch mijn broer. Maar tijdens de herdenkingsdienst met al die mooie woorden dacht ik steeds, jullie moesten eens weten. Nee, ik was niet verdrietig. Een week erna was ik zelfs opgelucht dat hij dood is.

Het voelt als een BEVRIJDING!!! Ik heb de dood overwonnen!!!

Ik voel me een stuk vrijer. Ik heb nu het geluk dat allebei mijn verkrachters dood zijn. Ik kom ze nooit meer tegen!

 

Ingezonden stuk: ‘Drie handen’ – anoniem

Ik was 5,6 of 7 jaar oud destijds.

Exact wist mijn moeder het niet meer. Ik kwam thuis en zei tegen mijn moeder dat mijn oom drie handen had. Ik weet niet of ik huilde of overstuur was. Mijn moeder heeft diverse vragen gesteld, zoals “Waar zaten die drie handen?” en “Wat deden ze dan?” Zij heeft het daarna met mijn vader besproken en die is meteen naar zijn broer gegaan.

Mijn vader heeft zijn broer gezegd dat als ie me met nog één vinger zou aanraken hij de politie zou inschakelen en mijn tante zou inlichten.

Er is nooit aangifte gedaan

Ik kreeg rond mijn dertigste voor het eerst last van wat me was overkomen. Na vele prettige gesprekken met de huisarts dacht ik er “overheen” te zijn. Tot de nachtmerries enkele jaren geleden weer begonnen, met alle gevolgen van dien.

Had mijn moeder aangifte moeten doen?

Toen mijn moeder nog leefde, hebben we het er nog vaak samen over gehad en zij heeft me jarenlang gevraagd of ze geen aangifte hadden moeten doen. Ik heb altijd gezegd “Jullie hebben gedaan wat jullie toen het beste vonden.” Het was tenslotte toen toch al verjaard toen we het er over konden hebben.

Had mijn moeder maar aangifte gedaan!

Maar ooooh, wat had ik graag gewild dat ze wel aangifte hadden gedaan! Het heeft mij vooral dwars gezeten dat hij (hij leeft nog) altijd gewoon zijn leventje heeft kunnen leven Dat zoveel mensen tegen hem opkeken. Hij kreeg zelfs een eredoctoraat. Al die tijd dacht ik: je moest eens weten. Al die eer voor hem was me een doorn in het oog.

Hij de eer, ik de depressie

Ondertussen ging het niet goed met me. Ik heb zelfs een zelfmoordpoging gedaan. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren EMDR gehad via een psycholoog en begeleiding van een coach. Dat samen heeft er mede voor gezorgd dat ik er nu beter mee om kan gaan.

Het gaat goed met me!

Ik zit nog wel aan de anti-depressiva, al wel in de afbouwfase. Het gaat nu goed met me. Ik hoop dat ik met mijn stukje anderen stimuleer om er open over te zijn. Het zou mooi zijn als geen enkele dader zich veilig voelt.

Anoniem

Herbelevingen en hertraumatisering

Het onderscheid tussen herbelevingen en hertraumatisering

Een herbeleving is een hevige, levendige herinnering van een pijnlijk, traumatiserend moment. Een herbeleving wordt veroorzaakt door een trigger. Een trigger bestaat uit een onderdeel van de traumatiserende gebeurtenis (soms een klein, onbelangrijk detail). Of een herbeleving je hertraumatiseert, ligt aan hoe je in staat bent om met die herbeleving om te gaan. Als je de herbeleving ondergaat en je hebt nog niet geleerd hoe je er anders mee om kunt gaan, de ervaring van de herbeleving voelt nog nét zo echt en nét zo verlammend als de eerste keer, dan spreek je van een hertraumatisering.

Herbelevingen kunnen de sleutel tot heling zijn

Wanneer je een herbeleving anders kunt gaan ervaren, verander je de impact die het trauma heeft op je leven. Dat doe je door naar het trauma toe te gaan, het vanuit je volwassen zelf te bekijken en er anders in te gaan staan. De meeste mensen hebben hier hulp van een ervaringsdeskundige of therapeut bij nodig. Al is het maar om het niet alleen te hoeven doorstaan.

Herbeleven? Liever niet in een onveilige situatie

Als je in een herbeleving gaat door een trigger, en je bent in een onveilig situatie of met mensen die je niet vertrouwt, dan wakkert de herbeleving alleen maar meer angst aan. Je handelt zoals je toen handelde (of níet handelde). Dat resulteert in hertraumatisering: Je beleeft de traumatische ervaring opnieuw en wéér sta je er alleen voor. In het ergste geval gaat er iemand opnieuw over je grenzen. En soms ben je zelf degene die jouw grenzen niet kent en respecteert.

Herbelevingen in het dagelijkse leven

Natuurlijk heb je niet altijd in de hand waar en wanneer je in een herbeleving schiet. Je komt in je dagelijkse leven nou eenmaal situaties tegen die je aan het misbruik zullen herinneren. Een trigger is dus niet altijd te voorkomen. Wel is het bíjna altijd mogelijk om aan de situatie te ontsnappen. Door bijvoorbeeld even naar de wc te gaan, om jezelf ‘bij elkaar te rapen’.

Steun bij herbelevingen

Zeker in de beginfase van verwerking kun je, als je jouw trauma’s gaat herbeleven, ondersteuning gebruiken. Dit kan een therapeut zijn of een ervaringsdeskundige: iemand die je kan helpen om er ín te gaan, maar ook om er weer uit te komen. Daarbij is het heel belangrijk dat je die persoon kunt vertrouwen. Maar juist vertrouwen is vaak diep beschadigd geraakt. Eerst moet je dus werken aan vertrouwen.

Oefenen met vertrouwen

Vertrouwen kun je alleen maar in je eigen tempo opbouwen en meestal gaat dat langzaam. Je probeert eens wat, je vertelt eens wat en als de therapeut ‘goed’ reageert, dan kun je een klein beetje meer ademhalen. Je voelt je begrepen en minder alleen. Langzaam bouw je op die manier wat vertrouwen op en durf je steeds meer van jezelf te laten zien.

Niet te snel naar herbeleving van het trauma

De taak van de therapeut is om goed te luisteren en om het tempo van jou te volgen. Tegelijk kan de verwerking alleen maar plaatsvinden als je ook werkelijk naar het trauma toe gaat. Dat mag in kleine stapjes, net waar je aan toe bent, maar je bent wél aan het werk. Voor de therapeut betekent dit vaak: geduld en op zijn handen zitten. Wachten totdat er een opening is, tot er meer ruimte komt. In de tussentijd is er werk te doen aan kleine dingen. Dagelijkse dingen waar je tegenaan loopt, die vaak een gevolg zijn van de langetermijneffecten van het seksueel misbruik. Als de therapeut je kan helpen dit te duiden, dan bouw je langzaam vertrouwen in de therapeut op en kan het diepere trauma langzaam ontbloot worden.

Herbelevingen kun je inzetten!

Herbelevingen kunnen helend zijn, als je er op het moment van de herbeleving anders mee om kunt gaan dan je in de originele situatie deed. Als er een ondersteuner bij is, dan kantelt de situatie al: Je bent niet alleen, maar met iemand die je vertrouwt. Als je daarnaast, in de beginfase van therapie, al één en ander aan hulpmiddelen hebt geleerd dan kun je gedoseerd gaan herbeleven.

Gedoseerd herbeleven

Het hart van de therapie is volgens mij het gedoseerd herbeleven en naar aanleiding van die herbeleving het herkaderen van de traumatische ervaring. De therapeut helpt je om de herbeleving in te gaan, door mee te kijken naar triggers die jou al bekend zijn. Daarmee kun je een herbeleving zelf triggeren. Er is een groot verschil tussen een spontane, getriggerde herbeleving die je alleen maar ondergaat en een gedoseerde herbeleving waar je controle over hebt en keuzes in maakt. Daarvoor is het van belang om hulpmiddelen paraat te hebben:

  • zinnetjes waarmee je jezelf gerust kunt stellen
  • ademhalingsoefeningen
  • grondingsoefeningen
  • manieren waarmee je jezelf (of waarmee jouw therapeut jou) terug kan halen naar het hier en nu, als je in paniek dreigt te raken

De herbeleving veranderen, het trauma helen

Het verleden kan je niet veranderen. Dat hoeft ook niet want het verleden is voorbij. Maar hoe je met jouw herinneringen omgaat, dat kan je wél veranderen. Dat is niet eenvoudig, want veel van je reacties zijn semi-automatisch. Je wordt getriggerd en boem, daar is die herinnering weer. Maar wat gebeurt er als je in kunt grijpen in die herinnering? Als je niet meer alleen bent ? Als je beseft dat je nu groot bent en allang niet meer zo hulpeloos en machteloos als toen. Dan verandert het.

Nooit meer bang zijn voor herbelevingen

Helen zorgt er voor dat je niet meer bang hoeft te zijn voor triggers en herbelevingen. Natuurlijk: fijn worden ze nooit. Niemand kijkt voor zijn plezier naar zijn of haar eigen trauma’s. Maar als je je eigen herinneringen durft te herbeleven, met hulp, met je hulpmiddelen en vanuit je volwassen ik, dan verliezen ze de doodsgreep die ze op je heden hebben. Dan kom je los van de angst.

Bevrijd van de automatische piloot

De automatismen die je hebt ontwikkeld als kind, de afweermechanismen, hebben je goed gediend. De automatische piloot heeft gezorgd dat je jouw jeugd overleefd hebt en als zodanig kan je dankbaar zijn voor deze afweermechanismen. Na de verwerking is het tijd om de stuurknuppel van je leven weer over te nemen en zelf sturing te geven aan je eigen vliegtuig.

Leven na therapie

Na therapie neem je zelf de leiding over je eigen leven. Dat is soms heel spannend, maar dat is niet erg. Het leven is een groot avontuur en daar hoort een zekere mate van spanning gewoon bij. Het is niet zomaar een ‘happy end’, maar veel meer een nieuw begin. Je gaat in je leven moeilijke en makkelijke dingen tegenkomen, leuke en vervelende ervaringen hebben, geluk en pech: Alles wat je in een normaal mensenleven kunt tegenkomen. Helen is geen toegangspoort tot de hemel, maar een toegangspoort tot het echte leven. Met ups én downs. Jouw eigen leven, om naar eigen inzicht invulling aan te geven.

Zoek jij hulp?

Therapeuten die kennis hebben van seksueel misbruik en de lange termijn effecten daarvan vindt je op: Hulpverlening na seksueel misbruik